Foto bij 012.

@Alvez: tijd om nog meer medelijden te krijgen...

Ik had liever gehoord dat Luke me zou vertellen wat ik zelf nog niet op een rijtje kan krijgen. Dat het slechts hoop was, wist ik heel goed, maar daarom heet het juist hoop. Het was niet mijn verwachting, omdat het een enorme puinhoop lijkt te zijn, vooral in zijn omgeving. Toch ben ik blij en vooral opgelucht dat ik er met Luke over heb gesproken. Voor mij is het in ieder geval geen geheim meer en hoef ik me er geen zorgen meer om te maken. Het is tijd om het achter me te laten en me beter te gaan voelen. Helaas is gevoel niet af te dwingen en dat is iets wat ik op harde wijze heb geleerd. Ik stap uit bed en sleep mezelf naar de badkamer. Gelukkig ben ik op vrijdag altijd de eerste, waardoor ik iets meer tijd heb om te genieten van het hete water wat op mijn huid brandt. Ik smeer mijn droge huid in met een bodylotion die ruikt naar frisse citroenen, zonder teveel te overheersen. Ongeduldig wacht ik totdat de lotion is ingetrokken en dan trek ik een oversized trui aan met een donkere panty eronder. Het zit heerlijk en ziet er volgens velen in ieder geval goed uit. Ik trek mijn favoriete enkellaarsjes aan van glanzend, zwart leer met grove accenten. Snel maak ik me op en ik smeer een boterham. Op de fiets eet ik die op, omdat ik anders te laat kom voor mijn college. Ik merk meer rust in mijn lichaam en ook dwalen mijn gedachten niet constant af. Ik kan me eindelijk concentreren op de lesstof, maar dat is niet het enige. Ik vind het oprecht interessant wat ik hoor, net als de eerste helft van dit studiejaar.
Aan het begin van de avond pak ik opgewekt mijn tas in om een weekend thuis door te brengen. Ondertussen bel ik Moniek, maar ze vertelt me dat ze in Utrecht blijft. Daarom ga ik met de bus naar het station en loop ik rustig naar het juiste spoor. In de trein kijk ik uit het raam, het donker in en ik laat mijn gedachten vrij. Eindelijk hoef ik er de rem niet meer op te houden, omdat ik het allemaal kan overzien. Het is duidelijk dat ik van Luke niets hoef te verwachten en juist die zekerheid zorgt voor rust. Ik weet alleen niet of ik er blij mee ben. Eigenlijk was ik met geen enkele reactie van hem blij geweest. Ik bel naar mijn ouderlijk huis om te vragen of ze me willen ophalen en mijn moeder belooft dat ze er zal staan. Gelukkig kan ik haar blindelings vertrouwen, dus ik ben al snel op de plek waar ik zeventien jaar heb doorgebracht en waar de warmte niet alleen van de verwarming afkomstig is.
‘Hè, ik ben blij dat ik je weer zie lachen.’ Mijn moeder legt kort haar hand op mijn arm. ‘De laatste tijd keek je soms zo zorgelijk en vorige week kwam je niet eens thuis.’
‘Sorry, ik had het vorige week echt druk,’ lieg ik en ik weet dat zij dat ook hoort. Ik zou het niet eens moeten proberen om haar voor te liegen en toch doe ik het.
‘Het geeft niet, ik maakte me alleen zorgen om je.’
‘Dat is niet nodig.’ Ik glimlach. Het is niet meer nodig, want inmiddels heb ik in ieder geval meer helderheid. Het is alsof ik het geheim dat ik had niet meer hoef mee te dragen, terwijl ik het alleen aan Lianne heb verteld. Luke wist het tenslotte al en toch was het enger om het er met hem over te hebben.
‘Echt niet?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Waar is pappa?’
‘Naar Ronald. Hij heeft een appartement buiten de stad kunnen kopen. Pappa helpt hem met klussen en zou daar ook overnachten.’
‘Wat fijn dat hij een plekje heeft. Ik kan dat nog steeds niet geloven. Hij en Sophie leken echt zo’n droomkoppel.’ Ik zucht diep. Door scheidingen als deze brokkelt mijn geloof in de liefde telkens weer een klein stukje af. ‘Weet je al dat Linda een nieuwe vriend heeft?’
‘O, echt waar? Wat vindt Moniek ervan?’
‘Ik was daar laatst ook en die man is echt geen fijn persoon. Hij is heel dominant. Moniek wilde nu ook niet naar huis en ik weet zeker dat het door hem komt.’ Nu ik mijn eigen problemen kan laten rusten, merk ik dat ik ruimte voel om voor anderen te zorgen. ‘Moniek gunt het haar moeder wel, maar ze is bang dat zij straks haar moeder weer bijeen kan rapen.’
‘Het is Linda’s verantwoordelijkheid om voor zichzelf te zorgen, maar ik vind dat ze ook nog steeds verantwoordelijk is voor Moniek. Ook al is Moniek, net als jij, meerderjarig. Zodra jij thuis bent, ben je direct weer ons kleine meisje, hoe vervelend je dat ook vindt.’ Mijn moeder lacht kort en het is mengeling tussen geluk en weemoed.
‘Dat vind ik niet vervelend, integendeel. Het is altijd fijn om hier weer te zijn. Ik zag laatst Jase, mam.’
Mijn moeder veert op. ‘Och…En?’ Ze fronst en de bezorgdheid spat van haar gezicht.
‘We hebben een hele tijd staan praten en dat luchtte op. Hij lijkt volwassener te worden. Ik voelde niets meer voor hem, maar we konden prima met elkaar overweg. Het was echt fijn om zo met hem te kunnen praten.’ Ik zucht diep en merk dat ik begin te glimlachen. Het gaat veel beter met me dan ik de afgelopen tijd dacht. Zoals gewoonlijk maakte ik het veel groter dan het daadwerkelijk was.
‘Wat goed. Dat had ik niet van hem verwacht, eerlijk gezegd. Ga je eigenlijk nog met die jongens om die je toen een keer in de trein hebt gezien?’
‘Niet zo nieuwsgierig,’ plaag ik, waarna mijn moeder glimlacht. ‘Ja, ik spreek ze in ieder geval elke week nog. Moniek klikt ook goed met ze. Het is een gezellige groep en het zijn leuke, slimme jongens. En ze kunnen alle drie verbazingwekkend goed koken.’
‘Blijft het bij vrienden?’
‘Absoluut,’ zeg ik stellig, maar het is alleen om mijn moeder te doen geloven dat ik niets voel voor Luke.

Zondagavond zit ik in de trein terug naar Utrecht en het weekend thuis heeft me goed gedaan om mijn hersenen rust te geven. Zodra ik mijn weekendtas op mijn kamer heb gezet, fiets ik naar Moniek.
‘Sorry, het komt echt niet uit nu.’ Ze kijkt me schuldbewust aan, vanachter haar kamerdeur verscholen.
‘Geeft niet. Ik wilde alleen weten hoe het met jou was.’ Ik draai me om. ‘Stuur je een berichtje als je tijd hebt?’ Ik kan het niet helpen dat ik bot klink. Het voelt alleen zo oneerlijk dat ze geen tijd voor me wil maken. Eerder schoven we al onze bezigheden per direct opzij als de ander onaangekondigd op de stoep stond. Ben ik onze vriendschap al een tijdje aan het afbrokkelen, zonder het zelf te zien? Ik fiets naar mijn kamer en de kou schuurt langs mijn wangen, waardoor ik erg blij ben als ik het warme studentenhuis binnenstap. Lianne zit samen met Will op de bank en ze kijken naar een of andere spelshow.
‘Hoi,’ zeg ik zacht, omdat ik ze niet wil storen.
‘Hé Naomi,’ zegt Will vriendelijk. Het verbaast me dat hij mijn naam nog weet en tegelijkertijd is het een bevestiging van mijn gevoel dat het een leuke jongen voor Lianne is. ‘Ik wilde je nog iets vragen.’
Afwachtend kijk ik hem aan, terwijl ik probeer te bedenken wat hij me zou kunnen vragen.
‘Toen we met z’n vieren in dat cafétje zaten, weet je dat nog?’ Als ik knik, gaat hij verder. ‘Ik was ervan overtuigd dat je Lukes vriendin was. Luke wil niets over jullie loslaten, dus wil je me vertellen wat er tussen jullie speelt?’
‘Er is geen ons.’ Ik negeer Lianne die me alleen door haar blik al duidelijk maakt dat ze het daar niet mee eens is. ‘Dus ik kan je niets spannends vertellen. Helaas voor jou.’
‘Ik vraag het je over een maand nog wel een keer.’
‘Hoezo?’ roep ik uit, terwijl ik mijn handen hef.
Will schiet in de lach. ‘Lianne en ik zijn het er over eens dat jullie ons goed hebben gekoppeld, dus we voelen ons verplicht iets voor jullie terug te doen. Laten we een even toevallige ontmoeting voor jullie twee regelen.’
‘Als je dat doet Will, schop ik je per direct dit huis uit en mag Lianne achter je aan,’ zeg ik nuchter.
Ze lachen allebei hardop.
‘Vind je hem niet leuk?’
‘Will! Luke en ik zijn vrienden, niets meer, niets minder. Ik ga niet ineens raar doen, omdat er toevallig testosteron in hem zit.’
‘Je reageert behoorlijk fel voor iemand die slechts vrienden is.’ Will grinnikt.
‘Lianne, ik snap niet wat je in hem ziet.’ Ik zucht overdreven, met een grote lach op mijn gezicht. ‘Fijne avond nog, ik ga naar mijn kamer.’ Ik loop door en eenmaal op mijn kamer kleed ik me snel om. Ik laat me op mijn bed vallen en probeer op een omslachtige wijze mijn lichaam onder het dekbed te krijgen waar ik op lig. Uiteindelijk lig ik onder het warme dekbed en nadat ik mijn wekker heb gezet, sluit ik mijn ogen. Sinds ik met Luke heb gepraat, val ik sneller in slaap. Het gaat eindelijk weer de goede kant op en ik weet dat ik niet heel veel meer had kunnen hebben.

Nadat ik maandagavond met Lianne heb gegeten, ga ik naar mijn kamer en ik start mijn laptop over. Geconcentreerd lees ik de opdracht die ik vandaag heb gekregen voor mijn studie en ik pak pen en papier. Ondanks dat ik prima met mijn laptop overweg kan, weet ik mijn creativiteit alleen maar op papier te uiten. Het voelt goed om me weer volledig te kunnen inzetten voor mijn studie, zonder elke minuut afgeleid te zijn. Ik werk mijn idee uit en begin nu pas te typen. Het is een individuele opdracht, wat me altijd meer rust geeft dan een groepsopdracht. Ik kan prima samenwerken, maar ik werk veel liever alleen, al is het maar omdat ik dan in mijn joggingsbroek in mijn eigen omgeving ben.
Ik schrik op als er op de deur wordt geklopt en ik geef vragend toestemming.
‘Hey.’ Ramon stapt binnen. ‘Komt het even gelegen?’
Aarzelend kijk ik van mijn laptop naar hem en weer terug. ‘Eigenlijk…’ Ik herinner me de afspraak die Moniek gisteravond verbrak en hoe naar ik me daardoor voelde. ‘Als het belangrijk is, heb ik absoluut tijd voor je.’
‘Het gaat niet om hem, het gaat om jou.’ Jim doet de deur achter hem dicht.
Ik merk dat ik fysiek reageer op zijn aanwezigheid. Ik leun iets achterover. ‘Ik hoef niet nog een keer een preek. Met mij gaat het oprecht prima en jullie hoeven geen problemen te maken waar die niet zijn.’ Ik doe mijn laptop rustig dicht en draai me naar de jongens toe.
‘Het was nooit onze bedoeling om tegen je te preken. Jij weet echt wel wat goed voor jezelf is.’ De rust waarmee Ramon spreekt, verbaast me niet meer, maar toch valt het me iedere keer nog op.
‘Je weet het, maar je uit het niet. En wij vragen ons allebei af hoe dat komt.’
‘Hoezo, ik uit het niet?’ Ik hoop dat ze niet door mijn gespeelde irritatie heen prikken, als een opgeblazen ballon. Ze kunnen me ook helpen de spanning weg te nemen, door de lucht langzaam te laten ontsnappen, maar blijkbaar kiezen ze ervoor om er een speld resoluut tegenaan te drukken.
‘Er zit je iets dwars, dat is overduidelijk. Het lijkt soms alsof je bang bent om bij ons te zijn.’ Ramon schraapt zijn keel. ‘Wat er ook is, weet alsjeblieft dat je ons alles kunt vertellen. Ook als jij je ergens voor schaamt of als er iets ergs is gebeurd. We willen je allemaal niet kwijt, Naomi. Echt niet. En toch voelt het alsof we steeds een stukje van je verliezen.’
‘Er is niets ergs aan de hand.’ Het doet me pijn om hem zo bezorgd te zien. Ik wil helemaal niet dat anderen zich zorgen om me maken, want er is niets wat ik niet zelf kan oplossen. ‘Voor mij is er niets veranderd tussen ons. Het voelt heel naar dat jullie dat anders zien. Ik haat het om in het middelpunt te staan en plotseling moet het allemaal om mij gaan, omdat jullie vinden dat er iets met me moet zijn.’
‘Onzin.’ Jim was gaan zitten, maar schiet nu overeind en ik deins terug, waardoor mijn bureaustoel achteruit rolt.
Ramon komt overeind en duwt Jim naar de stoel. ‘Naomi, wij zijn het. De reden dat ik bezorgd ben en Jim boos op je wordt, komt doordat we geen moment tot je door te lijken dringen. Je bent zo hard in je eentje aan het vechten, terwijl het niet nodig is.’
‘Waarom maken jullie je dan druk en Luke niet?’ Ik weet dat ik een risico loop door die vraag te stellen, maar verbaal tegen twee volwassen jongens moeten vechten, maakt me roekeloos. Erger dan dit kan het bijna niet.
‘Luke heeft andere dingen aan zijn hoofd, dat weet jij waarschijnlijk nog beter dan wij.’ Ramon zucht diep. ‘Ik heb je al een hele tijd niet meer zien lachen, Naomi en dat doet me meer dan ik dacht. Eerst wilde ik het laten gaan, omdat ik je niet wil dwingen om dat wat je dwars zit met mij te delen, maar ik kan het niet aanzien om jou met van die holle, lege ogen te zien. Je hebt de afgelopen weken alleen maar zitten piekeren als we afspraken. Dat moet je doodmoe maken en toch wil je het niet vertellen, terwijl ik weet dat je ons vertrouwt of in ieder geval vertrouwde. Hoe erg is het dan als je het niet met je beste vrienden durft te delen? Toen je laatst eerder weg ging, hadden we het over je en Moniek zei dat zelfs zij niet wist wat er met je aan de hand was. Ze vertelde dat ze als ze het wel had geweten, ons alsnog niets had verteld, maar dat ze het nu echt niet wist. Hoe kan het dat wij falen als vrienden, Naomi? Zeg wat je nodig hebt, dan probeer ik het je te bieden.’ Ramon kijkt me recht aan en de intensiteit van die blik zorgt ervoor dat ik ineenkrimp.
‘Jullie falen niet als vrienden, absoluut niet. Ik wil alleen niet dat jullie je zorgen om me maken, want dat is niet nodig.’ Dat ik rustig en toonvast spreek, verbaast me, want vaak wordt mijn stem overspoelt door emoties als ik me druk maak.
‘Aan wie zou je het wel durven vertellen?’ vraagt Jim kalm.
‘Denk je echt dat ik jou nog iets vertel?’ Ik schrik zelf minstens even erg van mijn uitval als de jongens doen. ‘Sorry.’ Ik draai me om en rust met mijn ellebogen op mijn bureau. Ik leg mijn hoofd op mijn handen en druk tegen mijn pijnlijke, bonkende voorhoofd. Plotseling voel ik tranen in mijn ooghoeken en ik probeer zo wanhopig niet te huilen, dat mijn gehele lichaam blokkeert en alle spanning naar mijn hoofd lijkt te sturen. De eerste tranen glijden over mijn wangen en ik weet dat het niet meer tegen te houden is. De jongens zullen me nu helemaal niet meer laten gaan.

Reacties (1)

  • Long

    Maar ze zijn zo lief aaaah

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen