Foto bij 015.

@Gizolic: hahaha, dat is zo leuk! Ik verwacht dat die grijns blijft.

‘Hoe kan het dat ik niet heb gezien dat het om Luke ging?’ Ramon schudt zijn hoofd.
Ik doe alsof ik flink nadenk. ‘Misschien omdat ik zei dat alles goed met me ging, dat ik alleen moe was, dat er echt niets met me was en ik het écht zou zeggen als er iets met me was?’
Ramon schiet in de lach. ‘Weet je dat ik het eigenlijk ook wel snap? Aan wie je het ook had verteld, we hadden ons er allemaal mee bemoeid, terwijl wij niet het goede tegen je hadden kunnen zeggen.’
‘Ik rende die donderdagavond bij Luke weg en dat had ik niet moeten doen, maar ik raakte in paniek en ik was al weg voordat ik er daadwerkelijk over na had gedacht.’
‘Naomi, toen ik Luke keurde voor mijn nichtje, wist ik dat hij het niet meende en keurde ik hem af, omdat hij haar pijn zou doen. Jou wil ik alleen het advies geven dat jij je door niemand pijn laat doen, maar ik hoop ook dat je hem geen pijn doet.’ Ramon kijkt me intens aan.
‘Ik doe niemand pijn.’ Ik kan de lichte verontwaardiging niet onderdrukken.
‘Je bent er verrassend goed in om jezelf af te sluiten.’ Hij duwt kort tegen mijn schouder.
Ik sta op en ga bij Luke zitten. ‘Volgens mij word ik gepest.’
Luke glimlacht. ‘Kom maar.’ Hij trekt me bij zich op schoot en legt zijn handen op mijn benen.
‘Dit komt in de buurt van klef, meneer en mevrouw.’ Jim trekt zijn wenkbrauwen op.
‘Jim, dit is nog lang niet klef.’ Luke grijnst breed en kijkt zijn vriend aan.
‘Gedraag je nu maar.’ Jim schudt zijn hoofd.
Luke maakt met zijn vingertoppen lichte cirkeltjes over mijn bovenbenen en ik merk dat ik automatisch al mijn spieren aanspan. Moniek ritst haar handtas open en haalt een fles wijn tevoorschijn. Ik schiet in de lach als ze vrolijk opkijkt.
‘Laten we het vieren. En als jullie niet mee willen doen, vier ik het in mijn eentje.’ Moniek draait de dop van de fles.
Luke drukt zacht zijn vingers in mijn zij. ‘Sta eens op, ik moet even glazen pakken.’
‘Doe ik wel.’ Ik spring overeind en haal glazen tevoorschijn. Ik pak de fles wijn vast en glimlach. ‘Moon, je bent echt een fantastische vriendin.’
‘Dat weet ik, maar bedankt voor de bevestiging.’ Ze grijnst breed.
Ik schenk vijf glazen vol met wijn en ga weer bij Luke zitten.
‘Geen gekke dingen doen hè, nadat je drinkt?’ fluistert hij in mijn oor.
Met moeite houd ik de wijn binnen. Ik schud mijn hoofd. Het is eindelijk weer relaxed om bij mijn vrienden te zijn.

‘Kom even bij me liggen.’ Luke gaat op zijn bed zitten.
‘Het is half twaalf,’ protesteer ik.
Luke springt op en tilt mij op. Hij laat me op zijn bed zakken. ‘Je moet wel naar me luisteren.’ Hij strijkt een haarlok uit mijn gezicht.
‘Ik moet helemaal niets.’ Ik trek mijn wenkbrauwen op en kijk hem recht aan. ‘Luke, ik vind je écht heel leuk.’ Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen, maar toch wil ik het hem vertellen. Het is zo fijn om hem eindelijk mijn echte gevoel te laten zien.
‘Dat is goed om te horen.’ Hij drukt een kus op mijn lippen. ‘Je bent zo’n mooie en lieve meid.’
Het beangstigt me dat ik me er volledig in wil storten, omdat ik altijd geremd ergens in stap. Gewoonlijk wil ik graag zekerheid en voorspelbaarheid, maar met Luke lijkt het me juist interessant om te zien waar het schip strandt. Tegelijkertijd zou het me niets verbazen als we binnenkort veilig de haven binnenzeilen. Het geloof dat het goed kan gaan, is enger dan de verwachting dat het fout zal gaan. Wat nu als we ooit die veranda halen?
‘Waar denk je aan?’
Ik veer iets op en merk dat ik bloos. ‘Dat ik benieuwd ben wat het gaat worden. Met dit. Met ons.’
‘Er is maar één manier om daarachter te komen, Naomi. Ik ga je geen valse beloftes voorhouden. Ik ben niet de beste jongen voor je, maar misschien is dat niet nodig. Misschien zijn wij juist samen wel zo bijzonder. Ik voel me rustig worden bij jou.’
‘Dat is fijn om te horen.’ Ik glimlach alsof ik daar geen enkele invloed op heb. Mijn mondhoeken krullen omhoog als reactie van mijn lichaam op zijn positieve woorden. ‘Toen op het station hè? Moniek zei dat je absoluut mijn type was, door slechts je Facebook-profiel te bekijken. Ik ontkende het, omdat ik het wilde ontkennen en je op dat moment gigantisch irritant was, maar volgens mij heb ik achteraf gezien altijd geweten dat ze gelijk had.’ Ik kijk Luke niet aan, omdat me kwetsbaar opstellen nog nooit iets is geweest wat ik graag doe.
‘Dan ben ik blij dat je nu eindelijk toegeeft aan dat gevoel.’ Luke duwt zachtjes tegen mijn schouder.
Ik kijk opzij en verberg achter mijn hand dat ik moet gapen.
‘Je mag blijven.’ Luke glimlacht kort.
Onmiddellijk schud ik mijn hoofd. ‘Ik ga naar huis.’
‘Waarom?’
‘Laat me gewoon.’ Ik schrik van mijn harde stem en sta op. Luke komt overeind en slaat zijn armen om me heen. Hoewel er tientallen gedachten door mijn hoofd schieten, merk ik dat mijn lichaam kalmeert en de negatieve emoties uit mijn lijf glijden. ‘Wat doe je?’ mompel ik, mijn wang tegen zijn borstkas.
‘Ik knuffel je.’ Hij grinnikt. ‘Ik heb gemerkt dat woorden soms niet voldoende zijn. Mijn vraag was geen aanval. Waarom wil je naar huis? Waarom blijf je niet slapen?’
Ik maak me van hem los en kijk hem aan. ‘Omdat ik geen valse verwachtingen wil scheppen en omdat ik niet wil dat de rest daar conclusies uit gaat halen.’
‘Lieve schat,’ zegt Luke en er stroomt een warm gevoel door me heen, ‘jij zou je niet zoveel zorgen moeten maken over wat anderen, in dit geval je vrienden, over je denken. Als jij wilt blijven slapen, in de meest letterlijke betekenis van het woord, dan zou je dat moeten doen. Als je dat niet wilt, moet je natuurlijk niet blijven. Je zou alleen niet weg moeten gaan, omdat anderen dan iets gaan denken, verwachten of concluderen.’
Flarden van het gesprek op het station komen weer boven en ik hoor Luke zo nog zeggen dat hij iemand nodig heeft die hem tegengas biedt. Ik vraag me alleen af hoe het mogelijk is om tegen iemand in te gaan die ontzettend berekenend is en zijn woorden zorgvuldig uitkiest. Hoe vervelend ik het ook vind, hij heeft exact de kern te pakken.
‘Je hebt gelijk. En toch wil ik naar huis.’ Ik glimlach vluchtig.
‘Dat is geen probleem. Zal ik met je meefietsten?’
‘Lief aangeboden, maar dat is niet nodig.’ Ik druk een kus op zijn lippen. Even aarzel ik. ‘Wanneer zie ik je weer?’ Ik wil niet te opdringerig zijn, maar tegelijkertijd wil ik dat hij weet dat ik bij hem wil zijn.
‘Zet je gedachten eens uit,’ zegt Luke zacht en ik kijk betrapt weg. ‘Ik denk na het weekend, want ik ga dit weekend naar huis toe.’
‘Oké.’ Ik verbaas me erover dat die vier dagen plotseling zo lang lijken, terwijl ik twee weken geleden nog hoopte dat ik hem nooit meer onder ogen hoefde te komen. ‘Ik hoop dat je het fijn hebt thuis.’
Luke omhelst me stevig. ‘Ik zie jou snel weer.’ Hij drukt een kus op mijn voorhoofd.
‘Ik ben precies groot genoeg hè?’ lach ik.
Luke schiet in de lach. ‘Klein genoeg,’ plaagt hij, waarna hij een lok uit mijn gezicht strijkt. ‘Je bent perfect.’

‘Naomi!’ Lianne komt mijn kamer binnenstormen.
Ik schiet overeind en ik ben blij dat ik mijn bord net op het lage tafeltje heb gezet.
‘Jij gaat met me mee. Ik moet roeien en dan weet je al wie er ook moeten roeien, toch?’ Ze wacht mijn antwoord niet af. ‘Dus, jij mag in je eentje in de kou staan, maar in ruil daarvan gaan wij samen daarna iets drinken. Doe warme kleren aan.’
Sinds Lianne en ik meer met elkaar omgaan, is ze losser geworden. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk, waardoor ik nu al overweeg om daadwerkelijk in de kou te gaan staan. Ik betrap mezelf er op dat ik hoop Luke even te zien.
‘Hoe laat begint dat?’
‘We moeten over tien minuten vertrekken,’ zegt Lianne opgewekt.
Ik schud mijn hoofd. ‘Had je dit niet eerder kunnen zeggen?’
‘Dat hád gekund, inderdaad.’ Ze trekt mijn kledingkast open en haalt er een dikke sweater uit. ‘Doe die maar aan, want het is echt koud.’
‘Hoe lang roeien jullie?’
‘Bijna anderhalf uur.’ Ze kijkt even weg, waarschijnlijk omdat ze weet dat anderhalf uur in de kou staan niet fijn is.
Ik beloof haar het laatste half uur te komen kijken en fiets dan ook op tijd naar de roeivereniging. Als ik aan de kant sta te kijken naar zowel Lianne, Will als Luke vermaak ik me prima. Will en Lianne omhelzen elkaar en ik bedenk me dat ik enorm jaloers op ze was, omdat ik ook zo graag een vanzelfsprekende en ongecompliceerde relatie wilde. Nu heb ik iets met Luke wat ongetwijfeld uit kan groeien tot zo’n relatie. Ik twijfel of ik naar Luke toe zal lopen, maar voordat ik een beslissing kan nemen, staat Lianne al naast me. Ze pakt me bij mijn arm en neemt me mee naar de fietsen.
‘Leuk dat je er was, nu gaan we iets drinken,’ zegt ze stellig en ik verbaas me over haar leidende rol. Het is alsof ze bang is dat ik vlucht voor haar plannen en ik snap niet waarom ik niet met haar iets zou willen drinken. Ik stop met fietsen op het moment dat ik me herinner wat Will en Lianne laatst tegen me zeiden. Ze wilden een toevallige ontmoeting voor Luke en mij regelen, omdat dat is wat Luke en ik voor hen hebben gedaan. Ik verberg met moeite mijn glimlach en fiets weer verder. Mocht dit het plan zijn, hoe verbaasd zullen ze dan kijken als ik Luke met een kus begroet, in plaats van met een onhandige knuffel?
‘Wat wil je drinken?’ vraagt Lianne, als we in het cafeetje zitten.
‘Thee.’ Het is fijn om mezelf bij haar te kunnen zijn en niet de drang te hoeven voelen om alcohol te drinken, terwijl ik daar helemaal geen zin in heb.
‘Dat is een heel goed plan.’ Lianne loopt naar de bar.
De deur van het café gaat open en ik schud grinnikend mijn hoofd als ik Will en Luke binnen zie komen, Will met een enorme grijns op zijn gezicht. Gelukkig komt Lianne al teruglopen, want ik wil graag haar reactie zien en horen. Ik sta op en omhels Will. ‘Je weet dat ik je het huis uittrap hè?’ zeg ik zacht, refererend naar de opmerking die ik eerder maakte. Dan wend ik me tot Luke en als ik hem aankijk, zie ik diezelfde twinkeling in zijn ogen als die ik voel. Ik sla mijn armen om zijn nek en druk mijn lippen kort, maar zeker lang genoeg, op de zijne.
‘Hey.’ Luke trekt me dicht tegen zich aan, waarna hij me loslaat.
Ik wend me tot het andere koppel en voel een brede grijns op mijn gezicht ontstaan. Hun gezichtsuitdrukkingen zijn goud waard.
‘Wat..?’ Lianne schudt ongelovig haar hoofd.
‘Wij durven op elkaar af te stappen zonder behulp van onze vrienden,’ zegt Luke nuchter, terwijl hij gaat zitten. We volgen zijn voorbeeld, ik tegenover hem en naast Lianne. Ik nip van mijn thee, want mijn vingers en tenen zijn nog steeds nauwelijks voelbaar.
‘Naomi, waarom heb je mij niets verteld?’ Lianne kijkt me streng aan.
Ik schiet in de lach. ‘Je hebt er niet naar gevraagd.’ Triomfantelijk kijk ik haar aan.
‘Sinds hoe lang speelt dit?’ Will kijkt zijn roeimaatje doordringend aan.
‘Ongeveer drie dagen.’ Luke schiet in de lach. ‘Heel veel langer had ik het ook niet kunnen verbergen, want daar is ze veel te leuk voor, maar dit was het waard.’
‘Jullie zijn echt verschrikkelijk. Je had het aan me moeten vertellen, Naomi!’ Lianne kijkt me quasi boos aan.
‘Ja, Naomi.’ Luke grijnst. ‘Lianne kwam ook aan jou vertellen dat ze met Will had gezoend.’
Liannes mond valt open en ze leunt over tafel om Luke een mep tegen zijn schouder te geven.
Will komt ondertussen niet meer bij van het lachen. ‘Echt, heb je dat aan Naomi verteld?’
Ik besluit Lianne te helpen. ‘Alles is besproken en geanalyseerd, Will. En dat zal ook bij alles het geval zijn.’ Het kost me moeite om mijn gezicht in de plooi te houden.
‘Meiden zijn daarin echt verschrikkelijk.’ Will zucht diep. ‘Elk berichtje wordt doorgestuurd naar alle vriendinnen, of niet?’
Lianne schudt haar hoofd. ‘Ik heb nog niets doorgestuurd, maar mochten we ooit ruzie krijgen, dan schakel ik al mijn hulplijnen in en ga je eraan.’ Ze glimlacht liefjes.
We schieten allemaal in de lach. Het is alsof ik constant een zachte, warme deken om me heen draag, omdat ik constant een fijn gevoel heb. Ik word overladen met warmte en intense gevoelens en ik ben blij dat eindelijk weer eens te voelen.

Will richt zich plotseling tot mij. ‘Je was net onderwerp van gesprek, Naomi.’
‘Waar?’ Ik frons.
‘Bij het roeien. Iedereen was nieuwsgierig naar die knappe meid op de kant. Ik zal je de vrouwonvriendelijke opmerkingen besparen, maar het was erg positief.’
‘En waarom moet ik dit weten?’ Ik verberg mijn hoofd in mijn handen.
‘Vind je dat niet leuk om te horen?’ Will lijkt verbaasd.
‘Nee?’ Ik vraag me af of ik iets heel geks zeg.
‘Naomi haat conclusies op basis van eerste indrukken.’ Luke knipoogt even naar me en ik glimlach. ‘Toen we elkaar ontmoetten op het station was dat overduidelijk. Ze bleef veel te aardig, omdat ze ons niet wilde veroordelen.’
‘Maar dat was negatief. Complimenten over je uiterlijk zijn toch altijd fijn?’ In Wills voorhoofd verschijnen denkrimpels.
‘Het zijn geen complimenten, dat weet jij als jongen vast beter dan ik. Het is een voorwerp beoordelen, in plaats van een mens willen leren kennen. Ik haat dat oppervlakkige gedoe. Bovendien wordt er over mij altijd gezegd dat ik schattig en onschuldig lijk, terwijl dat juist iets is wat ik haat. Ik kan wel een compliment over iets krijgen, maar als diegene me zou kennen, zou diegene ook weten of ik het fijn zou vinden of niet.’ Ik merk dat ik er vol in op ga, zoals altijd als ik me ergens druk om maak. Een beetje beschaamd klem ik mijn kaken op elkaar.
‘Weet je nog wat ik je meest aantrekkelijke eigenschap vind?’ Luke leunt iets naar voren.
Ik denk terug aan het moment dat de jongens, Moniek en ik de avond in het cafeetje goed overdeden en Moniek met het idee kwam om elkaar complimenten te geven. ‘Mijn enthousiasme.’
Luke glimlacht. ‘Je hebt goed naar me geluisterd,’ zegt hij geamuseerd. Dan kijkt hij me serieus aan. ‘Daar hoort bij dat je vol gaat voor iets wat jij leuk vindt. Daar moet jij je niet voor schamen.’
Ik kijk verlegen weg en ergens voelt het ongemakkelijk dat hij me zo goed kent. Toen ik Jase ontmoette, kenden we elkaar niet en konden we elkaar langzaamaan leren kennen. Hoe beter ik hem leerde kennen, hoe meer ik ook aan hem durfde te laten zien. Nu kennen Luke en ik elkaar al erg goed, maar toch is de extra dimensie van een liefdesrelatie een vrij grote omslag. Ik weet dat ik niet zou moeten vergelijken, al geloof ik tegelijkertijd dat het iets vanzelfsprekends is om een gevoel in te kaderen.

Reacties (2)

  • Long

    Ik denk inderdaad ook wel dat m'n glimlacht blijft. Hehehehe.

    4 jaar geleden
  • Abduction

    Wowowowowowo ze zijn zo cute, ik kan niet stoppen met glimlachen 😁😁😁

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen