Foto bij 016.

@Gizolic: mooi zo! Ik ben blij dat te lezen
@Abduction: laat Luke dat niet horen!


Will kijkt opzij naar Luke en schudt bijna onzichtbaar zijn hoofd.
‘Wat is er?’ vraagt Luke.
‘Dat je anders bent. Ik ken je alleen als de topscoorder van meiden en nu…’
‘Heb ik eindelijk eens verloren. Ik won van ieder meisje, maar zij haalde me keihard onderuit, toen ik op weg was naar een heel ander doel.’ Luke grijnst breed. ‘Ik snap je. Weet je waar dat door komt? Dat ze ziet wie ik ben en dat ze niet ziet wie zij wil dat ik ben. Ze is meer van me onder de indruk als ik doodmoe en chagrijnig ben dan op het moment dat ik me perfect voordoe en me voor haar uitsloof.’
Ik realiseer me dat hij gelijk heeft. Zijn uiterlijk zorgt er eerder voor dat ik afstand wil houden, terwijl hij me recht in mijn hart raakt als hij over zijn moeder spreekt of vertelt dat hij zichzelf niet goed genoeg vindt voor mij. Die diepgang en kwetsbaarheid was het laatste wat ik van Luke verwachtte, maar die verwachting heeft hij voor mij – en ongetwijfeld ook voor zichzelf – absoluut overtroffen.
‘Het is dat ik Will heb, anders zou ik echt verschrikkelijk jaloers op jullie worden,’ zegt Lianne plotseling. Het bloed stijgt naar haar wangen.
Zijn we na drie dagen al een jaloersmakend stel?
‘Jullie zijn anders ook behoorlijk irritant perfect,’ zeg ik lachend.
‘O, wat hebben we het toch slecht getroffen.’ Lianne begint ook te lachen.
Ondanks dat ik blijf lachen, zie ik even een flits door Lukes ogen schieten en het kan bijna niet anders of hij denkt aan zijn moeder. Ik kijk op de klok en schrik van de wijzers die zonder het nadrukkelijk te laten horen, zijn doorgeschoven naar half twee.
‘Ik heb morgenochtend om half negen een college.’ Ik leg mijn hoofd op mijn gekruiste armen, die ik op tafel laat rusten.
‘Luke woont vast dichterbij je campus dan jullie studentenhuis. Dus als ik jou was, zou ik bij Luke slapen,’ zegt Will met een serieus gezicht.
‘Gelukkig ben je mij niet,’ reageer ik nuchter en ik sta op. ‘Hé, ik vond het erg gezellig vanavond, maar ik ga echt naar mijn kamer.’
‘Lianne, ga jij ook terug? Want anders fiets ik even met Naomi mee.’ Luke kijk haar afwachtend aan.
Lianne bloost zichtbaar. ‘Ik blijf bij Will.’
Luke grijnst en die grijns wordt breder als hij ziet dat Lianne nog roder kleurt. Hij lacht hardop als Lianne haar handen voor haar gezicht slaat.
‘Luke, je bent echt verschrikkelijk.’ Ze zucht diep.
‘Ik wilde alleen weten of ik mijn vriendin moest beschermen. Jullie seksleven gaat mij niets aan.’
Liannes mond valt open, terwijl Will hardop begint te lachen. ‘Nee, inderdaad. Dat gaat jou helemaal niets aan,’ zegt ze dan stellig.
‘Veel plezier vannacht.’ Luke staat op en kijkt Will eens aan.
‘Jij ook Luke, als je eenzaam en alleen in je eigen bed ligt.’ Lianne kijkt hem triomfantelijk aan.
Luke loopt naar haar toe en fluistert iets in haar oor, waardoor ze knalrood wordt.
Aan de ene kant wil ik mijn vriendin steunen, terwijl ik het aan de andere kant ook fantastisch vind om te zien hoe gek mijn vriend haar weet te maken. Het voelt gek te horen dat Luke me zijn vriendin noemt, maar het is nog veel vreemder om hem mijn vriend te noemen.
‘Lianne, het was een geintje. Het is alleen zo gemakkelijk om je op de kast te jagen.’ Luke glimlacht kalm.
‘Naomi, neem hem alsjeblieft mee naar jouw kamer, zijn kamer, weet ik veel. Als hij maar verdwijnt,’ zegt Lianne dramatisch.
‘Met alle liefde.’ Ik geef Luke een overdreven knipoog.
Buiten vraag ik hem onmiddellijk wat hij tegen Lianne zei.
‘Dat je niet had gezegd dat ik niet bij jou mocht slapen. En dat jongens ook alles met hun vrienden doorspreken.’ Luke klikt zijn fiets van het slot. ‘Wat overigens niet betekent dat ik met je meefiets om bij je in bed te belanden, tenzij jij me overtuigt.’ Hij grijnst scheef.
‘Ik meen het, ik wil slapen. Alleen.’ Ik pak mijn fiets. ‘Dat klonk te boos, sorry. Ik ben moe.’
‘En bang, maar dat is niet erg.’
We fietsen weg en ik zwijg, hopend dat hij uitleg geeft bij die opmerking. Uiteindelijk vraag ik het.
‘Volgens mij ben je bang, net als ik. Dat het fout gaat tussen ons. Dat we elkaar pijn doen en dat we daarmee nog veel meer verpesten. En hoe meer tijd we samen, met z’n tweeën, doorbrengen, hoe serieuzer het voelt.’
‘Daar wil ik helemaal niet bang voor zijn.’ Ik zucht diep. ‘Maar je hebt wel gelijk. Het voelt te goed, te gemakkelijk. Alsof het niet meer dan vanzelfsprekend is dat we bij elkaar zijn.’
‘Misschien is dat het ook. Misschien hoort het zo te voelen. Als je maar één ding onthoudt en dat is dat ik Jase niet ben. Als ik het niet met je eens ben of ik ben boos op je, dan krijg je dat onmiddellijk te horen, maar dan op een eerlijke manier.’
‘Ik hoop niet dat je boos op me wordt.’ Ik rem af en zet mijn fiets dubbel op slot. ‘Succes dit weekend.’ Ik sla mijn armen om hem heen en druk een kus op zijn lippen.
‘Dank je. Ga jij ook naar huis?’
‘Ja.’ Ik glimlach als ik denk aan wat mijn moeder laatst nog vroeg.
‘Wat is er?’
‘Mijn moeder vroeg me laatst of ik alleen vrienden met jullie was en naast dat ik haar probeerde te overtuigen, was ik vooral bezig met zelf niets voelen.’ Ik kijk Luke aan.
‘Dan heb je haar iets te vertellen, denk ik. Hé, slaap lekker en geniet van je weekend.’ Met zijn vingers speelt hij met een haarlok die voor mijn ogen valt.
‘Jij ook.’ Ik kus hem nogmaals en zoek dan mijn huissleutel, waarna ik naar binnen ga.

Moniek stapt binnen bij mijn ouderlijk huis en dat voelt nog steeds anders dan op het moment dat ze in Utrecht langskomt. Ze hoort bij mijn veilige, oude wereld en tegelijkertijd is ze een groot onderdeel van de nieuwe studententijd vol veranderingen. Het is fijn om terug te kunnen vallen op iemand die zo belangrijk voor me is.
‘Heb je tijd?’ Moniek aarzelt en kijkt naar de grond, iets wat ze gewoonlijk niet doet.
Ik had sowieso al tijd genoeg, maar anders zou dit een signaal zijn waardoor ik alles uit mijn handen liet vallen en er voor haar zou zijn. Ik knik en we lopen naar mijn kamer.
‘Mijn moeder is ontroostbaar.’ Er is een mengeling van frustratie en sarcasme in haar stem te horen. ‘Ze had het absoluut nóóit verwacht, maar John is plotseling vertrokken. Hij heeft haar op alle fronten geblokkeerd en wil niet meer met haar praten. Het is over, een reden geeft hij niet en meneer is net zo’n harteloos stuk steen tegen haar als hoe hij altijd al tegen mij deed.’ Moniek zucht diep.
‘Ik kan niet zeggen dat het me verbaast,’ laat ik me ontvallen en ik kleur rood.
Moniek lacht wrang. ‘Mij ook niet, maar mijn moeder zit er helemaal doorheen. Er is precies gebeurd waar ik bang voor was. Toen wilde ze me niet geloven en nu heeft ze zoveel spijt. Ik ben er helemaal klaar mee, dus daarom ben ik hierheen gevlucht. Die man is zo verschrikkelijk en ik wist het al die tijd!’
‘Weet jij waarom hij weg is gegaan?’
‘Hij is op mijn moeder uitgekeken, dat kan niet anders. Hij heeft haar vanaf het begin af aan alleen maar materiële liefde gegeven. Weekendje weg, bosje bloemen. Ze waren nauwelijks van elkaar los te weken, terwijl ik ze nooit heb zien knuffelen. Het was zo nep allemaal.’
‘Zag je het aankomen?’
‘Ik hoopte het te zien,’ geeft Moniek toe. ‘Een relatie van één kant kan geen stand houden, dat weet jij zelfs nog beter dan mijn moeder.’
‘Tegelijkertijd weet ik ook hoe fijn het is om het gevoel te hebben dat je voor iemand gemaakt bent en dat je alle puzzelstukjes in elkaar wilt zien vallen. Dat vraagt soms om grof geweld, maar dan kun je jezelf wel voorhouden dat het precies past.’ Toen Moniek me vertelde dat Jase en ik misschien geen gouden combinatie waren, brak mijn hart. Niet omdat ze me pijn deed met een leugen, maar juist omdat ik diep vanbinnen wist dat ze gelijk had.
‘Wat moet ik nu doen voor mijn moeder? Ik kan bijna geen medelijden met haar hebben, omdat ik haar zo vaak heb gewaarschuwd.’
‘Je moet eerlijk tegen haar zijn. Het was haar relatie en het is ook die relatie die nu uit is. Jij hebt daar in feite niets mee te maken. Al kan een kopje thee en een knuffel wel eens goed werken.’ Ik glimlach, omdat het precies was wat Moniek voor me deed toen ik haar vertelde dat ik het uit had gemaakt met Jase.
‘Ik vind het jammer dat je niet zegt dat ik John iets aan mag doen.’ Moniek glimlacht.
‘Ik heb ook niet gezegd dat je het niet mag doen.’ Ik grijns breed.
Als Moniek naar huis gaat, zie ik een grote glimlach op haar gezicht en ik ben blij dat ik daaraan heb kunnen bijdragen.

Maandagochtend fiets ik opgewekt naar de campus waar Ramon studeert en ik merk de opluchting die ik voel. Ik kan eindelijk weer vrolijk naar mijn vrienden toe, zonder me zorgen te maken over wat ik zal zeggen of welke smoes ik deze keer zal gebruiken. Het is verbazingwekkend dat ik al die tijd wist dat ik mezelf in de weg zat met mijn gevoelens voor Luke en de angst om mijn vrienden te verliezen. Ik wist het vanaf de eerste minuut, maar toch bleef ik het opzij zetten. Nu die last eindelijk van mijn schouders is gevallen, weet ik pas hoe moe en neerslachtig ik was. Gelukkig was de uitkomst nu boven verwachting positief, maar onafhankelijk van die uitkomst heb ik gemerkt hoe opgelucht ik was nadat ik met Luke had gesproken. De last viel pas echt weg toen ik ook mijn andere vrienden de waarheid kon vertellen. Liegen is niets voor mij, niet alleen omdat ik het absoluut niet kan, maar zeker ook omdat het me vanbinnen uitholt. Er blijft een soort onrust en leegte achter, omdat ik mezelf niet kan zijn. Ik vind het enorm belangrijk dat anderen zichzelf zijn en laten zien waar ze voor staat, terwijl ik nu veel beter snap waarom dat vaak niet gebeurt. Jezelf zijn is niet makkelijk, omdat mensen dan weten wie jij bent. Iedereen kan zijn krachten laten zien, maar er zijn maar enkelen die hun zwaktes en valkuilen durven te tonen. Ik weet dat lang niet iedereen wil zien hoe een ander is en mede daarom raakten de woorden van Luke me. Ik wil hem zien, niet de persoon die ik wil zien, maar wie hij is. Dat bevestigde voor mij dat onze kans op slagen groter is dan ik ooit had verwacht of zelfs had durven dromen.
Ik loop naar de kantine om drinken voor Ramon en mijzelf te halen en loop dan met de bekers in mijn handen voorzichtig naar Ramon toe.
‘Ik vond het al leuk dat je hierheen kwam, maar nu maak je het echt wel heel fijn.’ Ramon pakt de bekers van me aan en zet die op tafel.
‘Ik vond het wel het vieren waard dat ik weer bij je langs durf te komen,’ zeg ik nuchter.
‘Was je bang voor me?’ Ramon kijkt me ongelovig aan.
Ik schud mijn hoofd. ‘Niet voor jou als persoon, natuurlijk niet. Alleen ik was er bang voor dat je door mijn masker heen zou prikken. Eigenlijk deed je dat al, maar ik bedoel dat je erachter zou komen wat er aan de hand was.’ Ik ga zitten en warm mijn handen aan de beker thee. ‘Mag ik je iets vragen?’
‘Natuurlijk.’
‘Wat wordt het lastigste tussen Luke en mij? Jij kent ons allebei goed en jij bent altijd zo irritant slim.’
Ramon lacht kort en kijkt me dan serieus aan. ‘Zonder twijfel het accepteren van elkaars steun. Jij hebt de afgelopen tijd bewezen hoe bot je mensen buiten jouw gevoel wil houden en Luke is sowieso niet gewend om zijn kwetsbaarheid te tonen.’
‘Ik vreesde al dat je zoiets zou zeggen.’ Ik zucht diep.
‘Je had gehoopt dat ik zou ontkennen wat je zelf weet?’ Ramon grijnst breed. ‘Jij weet precies hoe jijzelf in elkaar zit en wat jouw krachten en valkuilen zijn. Maak je geen zorgen.’
‘Ik weet helemaal niet hoe ik in elkaar zit. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit teveel zou drinken, laat staan dat ik met een van mijn beste vrienden zou zoenen.’
‘Dat eerste had ik inderdaad niet van je verwacht, maar dat je ooit met Luke zou zoenen, had ik durven voorspellen. Jij wist echt wel dat je hem leuk vond, je wist alleen niet dat je dat ooit zou toegeven.’
‘Dit bedoel ik met irritant slim.’ Ik neem een slok van mijn thee.
Ramon schiet in de lach. ‘Ik vind het jammer dat jullie de fase van het flirten en om elkaar heen draaien niet hebben gehad. Ik had jullie graag daarmee willen plagen.’
‘Ik ben blij dat we dat in ieder geval over hebben kunnen slaan.’ Ik rol met mijn ogen.
‘Dat hoort erbij,’ zegt Ramon triomfantelijk.
‘Alleen hoort er niet bij dat je vrienden daar dan ultiem van genieten,’ kaats ik terug. ‘En nu wil ik weten hoe het met jou is.’
De tijd vliegt voorbij en ik merk hoe ontspannen ik ben.

Reacties (1)

  • Long

    Ik wil ook zo'n vriend als Ramon :')

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen