Ik ga zelfs geen excuus zoeken. Sorry, ik hoop dat ik een minder lui mens word...

Mijn hoofd begint te bonken dat ik zelfs het gebonk hoor als ik wakker ben. Als ik even met mijn ogen knipper, merk ik dat het geen hoofdpijn is dat ik heb maar dat er iemand op mijn deur klopt. Ik kijk naar de deur die open gaat en waar mijn moeder verschijnt. Ik probeer mijn gezicht te bedekken zodat ik haar toch nog kan zien en haar mijn vermoeide ogen kan laten zien.
Ze ziet er totaal niet blij uit, noch merkt ze mijn vermoeidheid op. Ik sluit mijn ogen snel als ik een steek door mijn hoofd voel gaan. Verschrikkelijk, waarom had ik zo erg gedronken? Wist ik veel dat je zo snel dronken zou kunnen worden? Ze had me er beter iets van gezegd.
Ik probeer me te herinneren wat er gisteren nacht gebeurt was. Dave bracht me naar huis nadat ik dronken was. Maar wat gebeurde daarna? Het enige wat ik me wel nog herinner is dat mijn moeder me uitschold terwijl ik eigenlijk nog maar half wakker was.
"Leg me uit wat er gisteren gebeurt is. En wel onmiddellijk!" Ik sta op en loop langs haar heen om vervolgens een pijnstiller uit mijn kast te halen. Ze heeft haar handen op haar heupen en ze tikt ongeduldig met haar voet op de grond. Als ik weer voorbij haar loop, houdt ze me ruw tegen. Mijn arm doet pijn door haar greep en waarschijnlijk zal dat wel een blauwe plek worden. Ik trek mijn arm terug en kijk haar kwaad aan. "Straks komt Joseph en ik ga hem alles vertellen. Hij zal het weer moeten duidelijk maken voor dat je het helemaal begrijpt." Ik negeer haar woorden en ga weer in mijn bed liggen. Ik luister niet naar haar gezeik en ik ga er ook nooit naar luisteren. Nooit!
Sommigen vinden het gemeen dat ik zo doe tegen mijn eigen moeder maar het boeit me niets. Ze verdient dit. De bel gaat beneden. "Daar zal hij zijn." Joseph is haar vriend. Even lelijk en hatelijk als haar. Hij is echt belachelijk. Ik praat niet echt met hem. Het enige wat ik van hem weet is dat hij als verver werkt terwijl hij een diploma heeft van het universiteit. Hij past perfect met mijn moeder; even dom ook nog. Alhoewel, mijn moeder werkt op kantoor. Zij is misschien net een niveau hoger dan hem. Toch zijn ze gewoon voor elkaar gemaakt. Even later komt ze de trappen op, gevolgd door Joseph. Ik rol met mijn ogen en kijk ze aan vanuit mijn bed.
"Is het waar, Johanna? Ben je gisteren dronken naar huis gekomen met een jongen??" Ik stop oortjes in en zet de muziek op mijn gsm aan. Ik wil hun niet horen. Ze zullen wel niet door hebben dat ik ze niet hoor. Zoals verwacht blijft Joseph praten maar eigenlijk helemaal doelloos. Ik zie enkel zijn mond bewegen. Als hij begint te roepen doe ik geïrriteerd mijn muziek af.
"Hij was mijn date! Is het niet normaal dat ik door hem naar huis wordt gebracht? En nu, ik zou heel vriendelijk willen vragen of jullie, allebei, mijn kamer willen verlaten zonder nog maar 1 woord te zeggen." Mijn moeder zucht luid waarna ik een kussen in haar richting gooi die niet tegen haar hoofd belandt.
"Wij gaan nergens heen. Ik ben jouw moeder en ik bepaal of ik hier wegga of niet." Mijn wenkbrauwen schieten de lucht in en ik zet een spottende glimlach op. Goed, zij willen het zo spelen, ik doe mee. Ik neem mijn gsm en surf naar de website voor kinderrechten. Ik zoek even waar ik het vind en draai het scherm dan hun richting uit. Kinderen hebben recht op privacy. staat er. Mijn moeder schudt haar hoofd en blijft in de kamer staan. "Je bent geen kind meer. Je bent 18. Stop met je te gedragen als een clown. Het is geen zicht." Ik haal mijn schouders op alsof ik het spijtig vindt dat ze mijn kamer niet uit willen en ga van mijn bed af. Ik neem mijn belangrijke spullen, steek ze in mijn handtas en begin me om te kleden. "Wat ga je doen?" Ik laat een blik op mijn horloge vallen.
"Ik weet dat het nog ongeveer 7 uurtjes zijn voor dat ik naar papa mag gaan maar het boeit me niet want ik ga nu. Bij hem kan ik ten minste nog als een normaal mens leven." Ik loop de trappen snel af en doe mijn schoenen aan. Ik hoor mijn moeder de trappen af lopen en zorg dat ik naar buiten loop voor dat ze de grond bereikt. Ik blijf lopen tot ik haar kwijt ben achter me.
Welke bus moet ik hier nou nemen om bij mijn vader te komen? Ik zucht en haal mijn gsm uit. De trein vertrekt binnen een kwartiertje. Goed, ik moet me haasten naar het station anders kan het goed zijn dat ik de trein mis.
Ik doe de capuchon van mijn vest over mijn hoofd en doe muziek in mijn oren. Ik ren dan zo snel ik kan naar het station. Aangezien ik wel een goede conditie heb door het weglopen van de politie als ik graffiti aan het spuiten ben, kom ik nog net op tijd aan bij de trein. Nu maar hopen dat ze niet achter een treinkaartje vragen.

De trein stopt eindelijk na een lange rit. Het leek wel alsof ik naar de andere kant van de wereld ging reizen. Ik loop naar buiten en duw een aantal mensen aan de kant.
Als ik me niet haast, moet ik een halfuur meer wachten om de volgende bus te nemen naar mijn vader. Ik spurt naar de bus en probeer ondertussen mijn buskaart uit te halen. Ik zie van ver de deuren sluiten. Ik loop nog wat sneller en klop een aantal keren op de deur. De chauffeur kijkt verbaasd op. Hij opent de deuren en laat me naar binnen gaan. Na mijn buskaart te laten zien neem ik plaats op een bankje. Dat was net op het nippertje. Ik plof neer op een bankje en kijk uit het raam. Alle ogen zijn op mij gericht maar ik trek me er niets van aan. Ik heb de bus gehaald wat een hele opluchting voor mij is.
Ik moet zo snel mogelijk naar mijn vader gaan. De eindeloze trip stopt eindelijk. Ik haast me naar buiten en ren naar mijn vaders huis. Ik open de deur van het gebouw en haast me naar zijn appartement.
"Pap..." roep ik als ik hem nergens zie. Ik laat mijn tas op de grond vallen en ga languit liggen op de sofa. Mijn vader komt uit de badkamer naar de woonkamer terwijl hij zijn haren droogt met een handdoek.
Mijn vader is enkel 18 jaar ouder dan mij. Daarom is het soms onduidelijk voor nieuwe vriendinnen of het mijn broer is of mijn vader of mijn neef. Hij ziet er ook nog redelijk jong uit. Hij kijkt me met een grote glimlach aan maar die verdwijnt meteen. Hij ploft neer in de zetel en laat zijn hand door zijn haar gaan. Natuurlijk weet hij dat ik alweer ruzie heb gehad met mijn moeder, anders zou ik niet een dag op voorhand komen.
"Ik wil er niet over praten." zucht ik. Ik neem de afstandsbediening en haal onverschillig mijn schouders op. Hij staat op en neemt de huistelefoon om mijn moeder te bellen, zoals gewoonlijk. Dat is het enige wat ik echt niet leuk vind aan hem, hij belt mijn moeder altijd op als ik niet vertel wat er is gebeurt. "Oké, het is al goed. Ik werd gisteren dronken naar huis gebracht door mij date." mompel ik. Toch is het verstaanbaar maar hij houdt de telefoon nog steeds tegen zijn oor.
"Johanna..." Hij wordt onderbroken door een geschreeuw en geroep vanuit de andere kant van de lijn. Het is hoogstwaarschijnlijk mijn moeder die haar woede weer op hem uitwerkt, zoals ze altijd doet. Ik staar naar de tv maar hoor niet echt wat er gezegd wordt.
Na een tijdje niets te zeggen, legt mijn vader de hoorn neer en kijkt me met zielig ogen aan. Ik ga rechtop zitten want ik weet dat ik in grote problemen zit. "Johanna, je had dood kunnen zijn of verkracht kunnen worden of ontvoerd of weet ik veel wat! Ben je gek geworden om zomaar dronken naar huis te komen en met een onbekende jongen dan nog?" Hij ziet er teleurgesteld uit en dat is hetgeen me echt pijn doet. Ik voel me schuldig omdat hij zich schuldig voelt. "Ga naar je kamer en denk hierover na. Is dit echt hoe je terug naar jouw tienerjaren wil kijken?"
"Het was mijn date, pap! Jij hebt toch ook niet de perfecte jeugd gehad. Je was al vader op je achttiende. Niet echt om trots op te zijn, toch?" Hij kijkt me aan met een blik die ik nog nooit eerder gezien heb. Een mix van kwaadheid, bezorgdheid, teleurstelling,... alles in één.
"Denk ik dat ik daar trots op ben en dat ik nu geen moeilijk leven heb? Wat ik nu meemaak is omdat ik één kleine fout in mijn leven heb gemaakt die jij ook kunt maken!" Ik zucht en loop naar mijn kamer waar ik de deur sluit als ik binnen ben. Wat een gedoe. Dan heb ik één keer vrijheid en verpest ik het helemaal.
Ik plof neer op mijn bed en hoor iets dat klinkt als blikjes onder mijn matras. Ik frons mijn wenkbrauwen en beweeg nog eens om zeker van het geluid te zijn. Ik doe mijn matras omhoog en het paradijs verschijn voor mijn ogen. Mijn spuitbussen waar ik zo hard voor gewerkt heb een aantal vakanties geleden. Mijn ouders wisten nooit wat ik met het geld gedaan heb dat ik verdiende bij mijn baan. Maar goed ook!
Ik neem de rode spuitbus en grijns ernaar. Daar moet ik deze nacht nog eens iets mee doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here