Langzaamaan begon Rogier zijn leven weer in de juiste baan te krijgen. Het belangrijkste had hij al redelijk weten te verwerken en het echte herstelproces kon beginnen. Hij wist dat hij voor de rest van zijn leven last zou blijven hebben van het verlies, maar zolang hij alles een plek zou kunnen geven, zou het goed komen met hem. De gesprekken met de psycholoog hielpen hem ook met het relativeren van alles, de verwerking ervan.
Hij sprak ook vaak af met Lucas en ze vonden veel steun bij elkaar. Vaak was het Lucas die Rogier hielp en met hem sprak over dingen die hem dwars zaten, maar tegen zijn eigen verwachtingen in, wist Rogier zelf ook veel voor Lucas te betekenen. Soms wist Lucas het gewoon niet meer, maar had Rogier troostende woorden voor hem, of wist hij hem op een andere manier af te leiden. Ondanks alle pijn hadden ze ook vaak plezier met elkaar, op zoek naar afleiding van de realiteit.
Uiteindelijk ging hij ook weer aan het werk. Nog niet fulltime, maar enkele van zijn klassen gaf hij weer les en hij vond het plezier erin ook gauw weer terug. Ook het lesgeven zag hij als een welkome afleiding en de leerlingen waren lief voor hem.
Voordat voor hen de oorlog begonnen was, werd hij nog bespot om zijn ongerustheid, maar nu werd hij met een compleet andere blik bekeken. Nu zagen ze hem als een held die het juiste had gedaan voor het behoud van hun land en de orde. Er was meer begrip, ook voor het feit dat hij vrienden had verloren. Daarnaast rouwden vele leerlingen ook om de dood van Khezev. Ondanks dat het ondertussen al weken geleden was, bevond zich nog steeds een klein altaartje, dat aan hem gewijd was, in de school. Elke dag ging Rogier er even heen, meestal aan het einde van de dag wanneer er bijna niemand meer was. Dan had hij het moment voor zichzelf.
Elke dag ging het steeds beter met hem, al had hij af en toe een terugval. Maar altijd kwam hij daar weer bovenop. Uiteindelijk was het leven weer goed, al bleef er het gemis. Maar het bleef nu voornamelijk op de achtergrond en Rogier vond het plezier in het leven weer volledig terug.

De wind deed het gras ruisen, terwijl Ewijns voetstappen het deden ritselen. Verder was het stil om hem heen. Zijn groene mantel wapperde om hem heen in de wind en even bleef hij stil staan om te kijken naar het huis op de heuvel. Zijn thuis. Eindelijk was hij weer eens thuis, na een zeer lange periode rondzwerven over de werelden. Klusjes opknappen voor goden of zelf op avontuur. Maar nu was het tijd om naar huis te gaan.
Langzaam liep hij weer verder en hij vroeg zich af hoe lang het nog duurde tot de overige bewoners zijn aanwezigheid opmerkte. Terwijl hij zich dit afvroeg, kwam er een jonge vrouw het huis uit gehold en een glimlach op zijn gezicht verscheen.
'Papa!' riep ze en na een sprint over het ruisende gras sprong ze in zijn armen. Gelukzalig hield Ewijn zijn dochter in zijn armen en zwaaide haar rond. Hoewel ze al tweeëntwintig was, had geen van beide het idee dat ze hier te oud voor was. Beiden genoten van dit moment van hereniging.
Hij liet haar los en direct volgde er een nieuwe omhelzing. Stevig werd hij tussen de armen van zijn vrouw ingeklemd en hij probeerde haar ondertussen ook een omhelzing te geven.
'Ik ben heel erg blij dat je weer terug bent,' zei ze daarna en gelukkig keek hij haar aan.
'Ik ben daar ook erg blij mee. Ik heb jullie enorm veel gemist, al heeft een hele reeks aan gebeurtenissen me daar aan moeten herinneren.' Hij gaf haar een kus, blij om haar te zien, maar ze eindigden een stuk passioneler dan hij verwacht had. Maar het was fijn, het was goed. Hij was echt te lang weg geweest. Nu was hij weer thuis en hij hoopte dat hij hier een redelijke tijd gelukkig kon zijn, zonder onrustig te worden. Die onrust moest hij maar aan de kant zetten en genieten van de rust en liefde die hij hier kon krijgen.
Gezamenlijk liepen ze over het grasveld naar het huis en toen hij binnen stapte voelde het echt als thuiskomen en zelfs haast alsof het huis hem gemist had. Hoe veel hij ook reisde en op hoeveel geweldige plekken hij ook kwam, dit was nog altijd zijn thuis en voor hem de meest dierbare plek in alle werelden.

Reacties (3)

  • Croweater

    Nou papa, vertel jij maar eens wat jij hebt uitgespookt. Vraag me af of iemand je dan nog wilt kussen of knuffelen.


    Anyway, ondanks mijn sceptische reacties vond ik het een vermakelijk verhaal, hoor. Ik heb alleen gewoon geen enkele band met de personages omdat ik ze allemaal stom vind, behalve Khesef (snif). Ze reageerden allemaal zo anders dan ik zou hebben gedaan dat ik ze soms echt wilde slaan. :') Maar dat is ook een goed teken, hehe.

    3 jaar geleden
  • SonOfGondor

    Even een langere reactie, want eigenlijk verdient het epiloog een langere reactie. Wat een verhaal, zeg! Ik vind het zo knap dat je zoveel woorden hebt geschreven in een jaar en dan ook nog met school ernaast, wauw. Het was echt een heel goed verhaal, en het is super jammer dat het niet meer aandacht heeft gekregen. Desondanks ga ik op jou stemmen (mag ik dat zeggen? Ga ik gewoon zeggen) en hoop ik dat nog meer mensen dit geweldige verhaal gaan lezen.

    3 jaar geleden
  • SonOfGondor

    Aaaw, hij is thuis!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here