Als bedankje voor mijn werk als verpleegster, leende hij me een potlood, wat papier en hij beloofde voor de rest te zorgen. Ik schreef Viviënne snel terug met een oprecht bedankje en een verzoek om alsjeblieft snel terug te schrijven. Ik vertelde haar ook kort dat het goed met me ging en dat aan Jean te vertellen als hij wakker werd. En of ik misschien op visite zou kunnen komen als hij wakker was. Ik wist niet precies hoe ik dat zou regelen, maar ik had mijn vaders erfenis nog, dus ik zou het in elk geval kunnen betalen.

Ik moest mezelf tegenhouden niet nog meer te schrijven, omdat ik maar één velletje papier had. Ik had ineens zoveel te zeggen, maar eigenlijk waren we hier alleen gekomen om de brief op te halen. Ik vouwde de brief op en stopte het in de zak van mijn jurk. Als het aan mij lag, zou ik ermee onder mijn kussen slapen.

Op de terugweg vulden gedachten aan Jean mijn hoofd. Ik was nooit zijn gezicht vergeten, of zijn stem. Als ik mijn ogen sloot, kon ik me nog alle details herinneren. Hij zou leven, zong mijn hart. We hadden een toekomst.

Éloïse sprak niet veel, ze glimlachte alleen. Ze was blij voor me, oprecht, ik zag het aan haar. Ik klemde mijn handen om de brief heen, alsof ik Jean zou kwijtraken met de brief. Ik zou hem niet kwijtraken, niet deze keer.

Die nacht sliep ik goed, en ik herinnerde mijn dromen. Weer was ik met Jean aan het strand, en we keken met z’n tweeën naar een prachtig meisje met donkere krullen. Onze dochter. In de droom kuste hij me en legde ik mijn hoofd tegen mijn schouder, en alles was perfect. Het was de visie die ik had gehad toen ik met Anna praten. De visie waarvan ik had gedacht dat die nooit zou kunnen bestaan.

Het was mogelijk.

Reacties (1)

  • Croweater

    And it will happen. <3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here