Dat is een foto van mij, niet echt bepaald goed gelukt maar oké...

Hoi ik ben Kyona.
Ik hoop ooit mijn ouders te vinden maar het maakt me niet zo heel veel uit. Ik ben een "lost girl"! Waarom ik het Engelse woord zeg? Het Nederlands klinkt zo dom bij een meisje. Dit is hoe ik in Storybrooke ben beland. Ik heb wel magie tot mijn beschikking.

Uiterlijk:
Blanke huid (natuurlijk niet discriminerend bedoeld)
Blond haar met een blauwe streep (die heb ik al vanaf mijn geboorte)
Lichtblauwe ogen.

Proloog 1: Kyona

Ik ren met Peter door het bos. "We moeten nog op dat schip komen!" roept hij. Hij pakt mijn pols en even later ren ik niet meer op de grond maar in de lucht. "Zet me neer!!! Je weet dat ik vliegen haat!!!" roep ik boos. "Oké, oké," zegt hij en we rennen verder.

We komen aan bij het schip. "Hoe komen we nu onopgemerkt bij Henry?" vraag ik. "Dat vraag jij..." zegt Peter. Ik kijk hem vragend aan. "We verstoppen ons eerst in een verlaten deel van het schip, waar ze waarschijnlijk toch niet komen en als we varen gaan we naar Henry, met behulp van jou toverkracht," zegt Peter. Ik zie alle jongens, die ooit bij Peter en mij hoorden in de boot stappen. "Ze gaan gewoon mee!" zeg ik verontwaardigd. "Laat ze maar, Felix laat me toch nooit in de steek," zegt Peter. Ik snuif als Felix ook aan boord stapt. Hij kijkt wel zuur. Dan draai ik mijn pols en staan we in een verlaten opslagplaats van het schip.

Een paar uur gaan voorbij, we weten nu zeker dat we ver genoeg op zee zitten. "Jij moet voor mij doen alsof je verdrinkt, die "helden" hierboven zouden je willen redden en dan kun jij met ze meevaren, ondertussen ben ik bij Henry, de perfecte afleiding," legt Peter uit. "Oké, ik zet je op een plaats dicht bij Henry alleen kan hij je niet zien, als je mij hoort schreeuwen weet je dat ik gered word. Ik zeg wel als excuus dat ik..." Ik val even stil. "Dat een spreuk misging en je daardoor hier belandde," maakt Peter mijn zin af. "Perfect!" zeg ik en ik tover Peter weg. Dan mezelf.

"AAAH!!! HELP!!! HELP ME!!!" Ik heb mezelf het water ingetoverd (of hoe je dat ook noemt) en doe alsof ik niet kan zwemmen. "Hier, pak deze boei," zegt David als hij een reddingsboei op me af gooit. Ik pak hem aan en ze trekken me het water uit. Ik zit te rillen op het dek en zie Felix chagrijnig zitten. "B-Bedankt," zeg ik en ik ga ook tegen de kratten aan zitten. "Peter is bezig bij Henry," fluister ik naar Felix. Hij kijkt me verbaasd aan en ik knik ten teken dat ik het meen. Dan begint Henry te schreeuwen.

We sprinten met zijn allen naar onder en omdat ik als laatste aankom is het laatste dat ik zie dat Peter in de Doos Van Pandora word opgesloten...

"Peter... zit in de... Doos Van Pandora," zeg ik tegen Felix als ik in shok naast hem ga zitten. "Hmm..." bromt hij en dan komt Henry op oms af. "Ook dat nog," zeg ik als ik me omdraai. "Hoi, jij bent vast Henry, wat moet je geschrokken..." "Peter verliest..." zo onderbreekt hij me. Ik kijk Felix aan en wil het wel uitschreeuwen van blijdschap. "Nooit!" zeggen ik en Felix in koor. Zo reizen we met zijn drieën verder naar Storybrooke, om wraak te nemen...



Dit is hoe ik in Storybrooke ben beland...

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here