In my darkest hour
A place where there's no light
I'm trapped here in this nightmare
And there's no end in sight

Haar borstkas ging zwoegend op en neer. Het briefje trilde in haar handen. Nog een keer gleden haar ogen over de zin. Het waren vijf woorden. Nooit eerder hadden vijf simpele woorden haar zoveel angst aangejaagd.
      JOUW LICHAAM WORDT VAN MIJ.
      Ieder woord dreunde haar hoofd binnen. Het leek wel zo’n brulbrief uit de Harry Potter films. Haar ogen flitsten over het aanrecht van de open keuken naar de woonkamers. Haar moeder stond achter de strijkplank en verdeelde haar aandacht tussen het journaal en het wasgoed. Haar broertje zat op zijn knieën voor Valentijn, beiden trokken ze zo hard mogelijk aan een speeltje.
      Nee, deze brulbrief is alleen voor mij bestemd.
      Elles ademde diep in en uit en moffelde het briefje weg in haar broekzak. Zonder iets te zeggen deed ze de deur naar de gang open en ging ze naar haar slaapkamer toe. Daar zakte ze op haar bed neer.
      Het raam stond op een kier en het was koud. Ze pakte een de bovenste trui van de hoop kleding die op haar bureaustoel lag en trok hem over haar hoofd.
      In haar broekzak brandde het briefje. Ze weerstond de neiging om het uit haar zak te halen en het nog eens te bekijken. De boodschap veranderde heus niet.
      Elles haalde haar telefoon uit haar broekzak en scrolde door haar contactenlijst. Moest ze het haar vrienden vertellen? Of Mark? Ze wilde geen onrust zaaien. Misschien was het niets dan een idioot geintje. Er was geen reden om aan te nemen dat dit van hém kwam, toch? Ze had al drie jaar niets van hem vernomen. Waarom zou hij haar dan nu opeens een stompzinnig briefje sturen?
      Hij was haar vast vergeten. Hun ruzie was echt om niks gegaan, dat zag hij nu toch ook wel in?
      Toch kon Elles zichzelf niet helemaal overtuigen. Ze had geen aanwijzing dat dit bericht werkelijk bij Nico vandaan kwam. Hij was heus niet de enige die een hekel aan haar had. Er waren zat mensen die haar een boze tekst konden sturen. Maar dit was anders… dit was geen bericht dat een van die verwaande wijven uit haar klas haar zou sturen. Die konden zoiets niet eens bedenken. Bovendien leek het hele briefje Nico uit te ademen, alsof de letters met zijn bloed waren geschreven.
      Een rilling kroop langs haar ruggengraat. Een schreeuw borrelde op in haar binnenste en ze balde haar vingers tot een vuist en beet op haar knokkels. Haar tanden drongen haar vlees binnen en tranen welden in haar ogen op.
      Ze kon dit niet voor zich houden. Dat had ze vroeger vaak genoeg gedaan en het had haar uiteindelijk nergens gebracht.
      Het bed kraakte toen ze opstond. Ze schraapte haar moed bij elkaar en stapte de overloop op. Voor de deur van haar broer stopte ze even en klopte tegen de deur.
      God, wat ben ik blij dat hij hier nog woont.
      Schuldgevoel flitste heet door haar lijf.
      De deur ging open. ‘Is het eten al klaar?’
      Elles zag haar eigen lijkbleke gezicht in de weerspiegeling van zijn brillenglazen. Ze wendde haar gezicht af. Een knoop trok zich strak in haar maag.
      Vijf woorden zijn er voor nodig om mij in een hoek te dringen, om de angst in me te laten oplaaien. Een angst die nooit is weggegaan en slechts gesluimerd heeft. Zonder dat ik het wist.
      ‘Ik… nee.’
      Wilde ze Jop hier echt mee lastig gevallen? Had hij niet genoeg aan zijn hoofd? Zijn vriendin had het twee weken geleden uitgemaakt, en ze hadden op het punt gestaan om te gaan samenwonen.
      ‘Hé? Is er iets?’ Zijn bruine ogen straalden een en al bezorgdheid uit.
      Vertwijfeld deed Elles een stap naar binnen. Jop duwde de deur dicht. Moet ik wel? Moet ik niet?
      Opnieuw jeukten haar ogen. Argh, die vervloekte tranen. Er is verdorie nog helemaal niks aan de hand.
      Maar Jop wist alles. Wat er was gebeurd en wat er bijna was gebeurd. De angst had hem ook nooit helemaal verlaten, ze zag het in zijn ogen. Een wakend vlammetje, dat ieder moment kon oplaaien.
      ‘Er… er zat iets bij de post voor mij.’ Haar stem haperde. Met stijve bewegingen, in de hoop dat ze een ongecontroleerde rilling kon tegenhouden, haalde ze het briefje uit haar zak vandaan en stak het naar Jop uit.
      Zwijgend pakte hij het aan, vouwde het open en liet zijn ogen over de vijf woorden glijden. Elles was zich ervan bewust dat hij zijn adem inhield en ze zag de kleur uit zijn gezicht wegtrekken.
      Hij voelde het ook. De onzichtbare handtekening die Nico had achtergelaten.

Reacties (6)

  • Awgeangel

    Je schrijfstijl is sindsdien wel verbeterd, haha. Dus je mag best trots zijn dat je zo een evolutie hebt doorgemaakt in minder als 1 jaar. Ik vond dit hoofdstukje lekker lezen, gevuld met spanning.

    3 jaar geleden
  • Vasya

    Woah, super spannend 🙂
    Ik ben benieuwd naar de rest ^-^

    3 jaar geleden
  • Laleah

    Super mooi geschreven! Klinkt heel spannend! Ik kijk uit naar meeeer!! ^^

    3 jaar geleden
  • Catan

    Aaah superspannend, nu al! Ik ben fan!

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Spannend!!! Gelukkig heeft ze het haar broer verteld.
    *Laat Kudo vallen*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here