Ondanks mijn bedenkingen, haalde Éloïse haar vader er toch bij. Hij vroeg me wat het bedrijf precies deed.
“Hij was een handelaar in papier. Maar hij raakte al zijn klanten kwijt toen… Nou ja, toen hij besloot zich dood te drinken.”
Dat was wel heel direct van me, maar haar vader reageerde er nauwelijks op.

Hij dacht even na. “Dat betekent dat je eigenlijk geen bederfelijke voorraad hebt.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is goed. Denk je dat erachter kunt komen hoeveel voorraad er nog is?”
Ik knikte. Daar hoefde ik alleen wat papieren op na te slaan. En als ik Anna schreef, kon zij de administratie vast wel vinden in mijn vaders kantoor.

“Heel goed.”

We praatten die avond nog heel veel verder, en ik leerde meer over mijn vaders’ werk dan ik in al die jaren van mijn vader zelf had geleerd. Ik herinnerde mezelf eraan dat ik Anna dus moest schrijven voor de administratie, die ze hopelijk mijn kant op kon sturen. Ik had vrij weinig zin om weer naar Parijs te moeten. Misschien zou een andere notaris ook een uitkomst kunnen zijn. Een notaris die me wel serieus zou nemen.

Het kwam erop neer dat ik het bedrijf het beste kon verkopen, omdat ik niets wist van wat het werk. Zoiets vermoedde ik al wel. Ik kon het extra geld wel gebruiken, maar veel zou ik er waarschijnlijk niet voor krijgen. Mijn vader had de goede naam van het bedrijf flink verpest door zijn gedrag. Zijn gedrag toen hij nog leefde…

Ik besloot Anna een brief terug te sturen met felicitaties, en een verzoek de administratie mijn kant op te sturen. Ik zou natuurlijk die kosten vergoeden.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    kan het aan mij liggen maar ik mis stukken tekst in het verhaal.... en niet alleen bij dit hoofdstuk maar met meerdere....

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here