Ik schreef hem terug dat ik graag met hem terug naar Algerije wilde gaan, maar nu nog niet. Hoe graag ik ook wilde, er waren nog een aantal dingen die ik moest regelen voordat ik kon gaan.

Zo was er de verkoop van het bedrijf. Ik had een aantal advertenties in de krant gezet, en Éloïse’s vader kon ook telegrammen versturen. Er waren een aantal geïnteresseerden, en hoewel ik niet erg tevreden was met de bedragen die ze aanboden, wist ik best dat ik niet veel beter zou krijgen. Ik had mijn vader te danken voor de erfenis, en ook gelijk voor het ruineren van die erfenis.

Met de verkoop van het bedrijf en het geld van mijn vader had ik meer dan genoeg geld voor een ticket naar Algerije. Maar ik was nog niet klaar. Het kwam allemaal zo plotseling dat mijn vreugde bijna in zorgen veranderden. Totdat Éloïse met een idee kwam.

“Waarom nodig je hem niet hier uit, terwijl jij je zaken op orde brengt?”

Dat was een goed idee. Het gaf ons meer tijd om samen te zijn, zonder meteen te vertrekken uit mijn thuisland. Het betekende ook dat Jean kon herstellen van zijn wonden in alle rust.

Haar ouders stemden toe, en ik zou willen dat ik ze kon bedanken voor al hun goedheid, maar ze woven het weg. En zo schreef ik Jean met het idee, heel snel na de eerste brief. Ik hoopte maar dat alles nog op tijd zou zijn.

Ik nam me voor alle geldzaken op orde te brengen, en ook mijn eigen hoofd. Ik wilde niets liever dan met Jean samen zijn, maar ik wist niet precies hoe we dat zouden regelen. Maar we zouden er wel uitkomen, met hulp van God.


Reacties (1)

  • katl1

    Snel verder please

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here