De brief bleef precies op tijd aan te zijn gekomen en dus stond ik een week later met een wild kloppend hart te wachten op het treinstation. De man waar ik van hield zou eindelijk aankomen. We zouden eindelijk een toekomst samen hebben. Ons gelukkige einde zou nu beginnen.

Toen de trein aankwam, stond mijn hart bijna stil toen ik hem zag uitstappen. Hij was niet te missen tussen alle witte mensen, en zijn ogen werden groot toen hij mij zag. Ik rende op hem af, en wierp me in zijn armen.

Hij is hier, hij is hier, hij is hier, fluisterde mijn hart bij elke slag. Hij is bij mij.

Ik keek in zijn ogen alsof ik ze voor het eerst zag, en hij hield me zo stevig vast dat het leek alsof ik hem zou verdrinken. Het kon me niet schelen dat iedereen op het station naar ons keek, ik was bij hem en hij was bij mij en de wereld was precies zoals het zou moeten zijn.

We zeiden niets voor een eeuwigheid. Het was alsof we ons er allebei van moesten overtuigen dat we niet droomden. Maar ik had nooit van dit moment durven dromen, en nu was het er toch. God, hij was er. God, dank u wel.

“Justine,” fluisterde hij uiteindelijk. “Je bent nog mooier dan in mijn dromen.”

Ik antwoordde niet, maar begroef mijn gezicht in zijn borst en huilde de gelukkigste tranen die ik ooit gehuild had.

Hij hield me vast, streelde mijn rug en fluisterde dat hij van me hield en ik dacht dat ik zou sterven van geluk. Ik zou het niet eens erg vinden.

“Ik houd ook van jou,” fluisterde ik toen ik weer herinnerde hoe ik moest praten. “Je hebt geen idee hoeveel.”

Reacties (1)

  • Croweater

    Aaaah soo much love!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here