Jean en ik stonden samen op het dek van de boot die ons naar ons nieuwe leven samen bracht, leunend op de reling, starend naar de ondergaande zon. We waren moe, en bang, en koud, maar zo gelukkig. We hadden elkaar en dat was genoeg.

“Justine,” zei hij. “Ik wil je iets vragen.”

Ik keek opzij naar de man waar ik van hield. Zijn ogen waren als gesmolten goud in het licht van de ondergaande zon, en ik wist niet of ik ooit nog meer van hem zou kunnen houden dan op dit moment.

“Ja?” zei ik, fluisterend. Het was alsof teveel woorden het moment zouden verpesten.

Hij pakte mijn hand en keek me glimlachend aan, voordat hij zich voorzichtig op zijn knieën positioneerde. Het deed hem pijn, ik zag het aan zijn gezicht, maar toen ik een bezorgd kreetje uitsloeg, glimlachte hij me geruststellend toe.

“Justine. Ik heb deze speech wel honderd keer geoefend, maar nu het moment is gekomen, ben ik overdonderd door je, zoals ik elke dag ben. Zoals ik elke dag die zal komen, wil zijn. Er is zo weinig dat ik je kan geven, maar ik beloof je dat ik je mijn liefde zal geven, elke dag weer. Ik beloof je dat ik je gelukkig zal maken. Ik houd van je, Justine. Ik weet dat je van mij houd. En misschien hoef ik het niet eens meer te vragen, maar ik moet je antwoord weten. Justine, mon amour, wil je de rest van mijn leven bij me zijn? Wil je met me trouwen?”

Hij keek me aan met zijn gouden ogen en tranen sprongen in mijn ogen. Het was perfect, zijn hand in de mijne, de koele wind op het schip en de zonsondergang op de achtergrond. Hij was perfect. Hij was alles wat ik wilde.

“Ja. Ja, natuurlijk.”

Hij stond op en omhelsde me en kuste me en liet me nooit meer los. En zo voeren we langzaam een nieuwe, gelukkigere toekomst tegemoet.

Reacties (3)

  • Croweater

    Mimimi<3

    3 jaar geleden
  • Thuria

    Naaaawwhwhwhwhw, ze zijn zo super lief samen!

    3 jaar geleden
  • Delahaye

    Omgomgomgongomgomgomg, jaaaaaaaaa!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here