Ik was vergeten te zeggen dat ik donkere magie gebruik en al oefen sinds ik heel jong was. Dankzij Peter!!!

Ik heb tijdens de reis maar niet kunnen wennen aan het idee dat Henry naast ons zat in plaats van Peter. Eigenlijk was het Henry maar oké...

Een paar uur later komen we aan in Storybrooke. Ik kijk om me heen. Het is hier heel anders dan in Neverland. Daar was het leuker. Hier is het saai. Je kan niet eens overal toveren in deze wereld. Niet normaal! "Waar denk je aan?" vraagt Peter. "Gewoon, aan hoe anders het hier is," antwoord ik. "Komt wel goed, zodra we onze wraak hebben kunnen we terug, dan zorg ik ervoor dat we terug kunnen," zegt Peter vastberaden. Ik twijfel niet aan hem, hij wint altijd. "Hier zijn wel de spelregels van die 'helden'," komt Felix tussenbeide en dan roept Peter naar Emma. "Hey, mam. Wat doen we met Felix? Hij zal proberen om Peter te bevrijden!" Ik en Felix kijken hem verbaasd aan en Peter fluistert naar ons beiden. "Ik moet wel in mijn rol blijven." Dan loopt hij richting strand. Ik volg hem.

Na een paar uur overleg hoe we het kunnen aanpakken lopen we langzaam terug. "Ik moet nog onderdak zien te vinden," zucht ik. "Ik wil wel een van mijn kameraden houden, je mag vast van mam bij ons blven logeren," zegt hij met een grijns. "Je moet me ook helpen met Henry zo goed mogelijk na te doen," zegt hij. Ik knik en loop mee.

We staan voor een van de grootste huizen van Storybrooke, die van Regina. Ik kijk omhoog en Peter belt aan. "Hoi mam, ik dacht, misschien dat ik en Kyona hier mogen blijven vannacht," zegt hij. Ik kijk van hem naar Regina, hopend dat het mag. Maar ze opent gewoon de deur en zegt: "tuurlijk, kom binnen. Ik vind het fijn als je komt dat weet je en al helemaal als je een vriend meeneemt." Ze klinkt opgewekt en we volgen haar naar boven. Ze doet de slaapkamer deur dicht en laat ons alleen. Ik ga horizontaal op het bed liggen zodat mijn benen er naast hangen en Peter komt, op een paar centimeter afstand, naast me liggen. Ik word een beetje rood. Ik vind hem misschien leuk. Heel misschien! Oké, ja, ik vind hem leuk...

Na een paar minuten staat Peter weer op, ik ga in kleermakerszit op het bed zitten en kijk naar hem. Hij is tussen Henrys spullen aan het neuzen en ik kijk naar hem. "Help je nog, of blijf je daar staan," zegt hij en dan gaat de bel. Peter stopt direct en we gaan beiden kijken wie er aan de deur staat. Het is een meisje met bruine haren tot haar schouders en bruine ogen, ze is samen met kapitein Haak. Ik snuif. "Weet je waar Emma is?" vraagt hij en zodra ze zegt dat ze bij Grannies is rent hij bijna weg. Ik moet erom lachen, echt niet duidelijk dat die verliefd is.

"Je moeder heeft een lover," plaag ik Peter als we weer terug op het bed zitten. "Ze is niet mijn moeder, die redster. Allemaal bullshit als je het mij vraagt," zegt hij. "Weet ik ook wel," zeg ik. "Weet je toevallig of hier ook een logeerkamer is?" vraag ik gapend aan Peter. "Wacht, ik ga vragen," zegt Peter en hij rent naar onder, ik hoor hem tot boven roepen. "Mam, hebben we nog een logeerkamer?!?" "Nee, die hebben we nooit gehad!" roept Regina terug. "Daar is je antwoord," zegt Peter als hij naar boven komt gerend. Ik moet lachen. "Je moet nu echt die hyperactieve Henry nadoen, nog veel plezier," de sarcasme druipt van mijn stem af. "Bedankt," zegt hij. "Wacht eens. MAM!!!!!!" roept hij keihard. Ik hou mijn handen over mijn oren en even later staat Regina in de kamer. "Wat is er?" vraagt ze. "Waar kan Kyona slapen?" vraagt hij. "Ik heb pas mijn luchtbed weggedaan dus..." ze valt stil.

Ik begin al bang te worden dat ik bij Peter in bed moet slapen als Regina plotseling in een paarse wolk verdwijnt en even later terugkomt met een matras. "Hier kan ze op slapen," zegt ze als ze het matras neer legt naast het bed en wegloopt. "Trusten!" roept ze over haar schouder. Ik zeg niks en Peter roept ook trusten.

Ik lig al een tijdje in bed te woelen. Wat als het nooit meer goedkomt? Wat als ze erachter komen dat Henry hier niet ligt maar Peter? Wat als Peter nooit meer zijn (knappe) lichaam terugkrijgt? Dat zijn de vragen die door mijn hoofd spoken. Peter pakt mijn hand. "Word nou eens rustig en ga slapen," zegt hij. Ik draai mijn hoofd zodat ik hem aan kan kijken en knik. Daarna val ik in slaap, nog steeds Peters hand vasthoudend...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here