In my darkest hour
A place where there's no light
I'm trapped here in this nightmare
And there's no end in sight

Elles zag dat hij zijn best deed om zijn kalmte te bewaren. Hij kauwde op zijn lip en zijn adamsappel ging ongemakkelijk op en neer. In zijn ogen mocht hij zich als haar grote broer niet laten kennen, ze was hier juist naartoe gekomen om steun te vinden.
      Elles zuchtte diep. Het klonk trillerig. Zielig, verslagen.
      ‘Misschien wil iemand gewoon een stomme grap uithalen.’
      Elles keek hem aan. Hij wilde dat net zo graag geloven als zij. Ze voelde zich bezwaard dat ze hem hiermee opzadelde.
      Nee, zo mag je niet denken. Níco zadelt jullie hiermee op.
      ‘Laten we het hopen.’ Elles wreef over haar bovenarmen. Bij iedere seconde die verstreek, ieder moment dat de woorden verder tot haar konden doordringen en zich in haar brein konden vastbijten, kreeg ze het kouder.
      Haar benen voelden slapjes en ze zakte op de rand van zijn bed neer. Jop verfrommelde het briefje, hief zijn hand om het naar de prullenmand te werpen en liet hem toen weer zakken.
      Zonder iets te zeggen bleef hij voor het raam stilstaan en leunde met beide handen op de vensterbank. Elles vond het vreselijk hem zo in de verte te zien staren. Machteloos. Jop was dan misschien wel lang, maar hij was absoluut geen vechtersbaas en had die bouw ook niet.
      Elles moest eerlijk bekennen dat ze het fijn vond dat hij niet zo opvliegerig was. Misschien was dat juist wel de reden dat ze naar hem was toegegaan en niet naar Mark of haar vrienden. Zij konden hun woede veel minder goed beteugelen en zouden door hun razernij niet eens meer kunnen nadenken. Dat had Elles al eerder gezien. Met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.
      Elles wendde haar blik af en staarde naar haar sokken. Er zat een gat bij de nagel van haar grote teen. ‘Moet ik het pap en mam vertellen?’
      Ze wilde hen hiertegen beschermen. Haar vader was een halfjaar geleden zijn baan kwijtgeraakt en het lukte hem niet om weer aan de bak te komen. Haar moeder raakte daardoor net zo gestresst als hij en ze had steeds pijn op haar borst. Hartritmestoornissen zaten in de familie en ze was als de dood dat haar moeder dit niet kon verdragen. Ze konden het beter eerst zelf tot de bodem uitzoeken. Maar waar moesten ze beginnen? Alles wat ze hadden was een stom briefje.
      ‘Moeten we ermee naar de politie stappen?’ vroeg Elles verder toen haar broer niet op haar eerdere vraag reageerde. ‘Ze hebben gezegd dat ik het moet laten weten als ik weer door hem lastiggevallen wordt.’
      ‘Dat moeten we zeker doen,’ antwoordde Jop. Hij klonk afwezig.
      Elles keek op. Nog steeds tuurde hij in de verte. Elles voelde de tranen weer opkomen en probeerde ze te verdringen.
      Jouw lichaam wordt van mij.
      Het dreinde door haar hoofd, trof haar als messteken in haar buik. Messteken… Ze kneep haar ogen dicht, deed haar uiterste best om de herinnering weg te drukken.
      Al die jaren heeft hij zich voorbereid op wraak. Hij heeft echt geen sporen achtergelaten op het briefje en hij zal ervoor zorgen dat er geen agent is die hem zal tegenhouden.
      Haar keel voelde kurkdroog. Ze kwam overeind. ‘Ik moet even wat drinken.’
      Ze slofte naar de badkamer, vulde een glas met water en dronk die leeg. Daarna staarde ze naar haar spiegelbeeld. Haar ogen waren rood, haar gezicht bleek.
      Ik wil niet dat dit weer mijn leven gaat beheersen.
      Ze herhaalde het, ditmaal hardop.
      Maar had ze werkelijk een keuze? Hij was naar haar huis gekomen en had haar eigenhandig een bericht bezorgd. Hoewel ze hem kende als een impulsieve jongen, had ze het gevoel dat het nu anders was. Maanden – misschien zelfs jaren – voorbereiding waren hieraan voorafgegaan.
      En hij wil me niet alleen verkrachten. Niet voor één keer. Hij neemt me waarschijnlijk mee naar een plaats waar niemand me kan vinden en laat daar vast honderden smeerlappen over me heen gaan.
      Ze zakte door haar knieën en zeeg neer op de koude badkamertegels. De eerste ongecontroleerde snikken kwamen eruit en stuiterden door het kleine vertrek.
      Hij komt me halen.

Reacties (7)

  • Awgeangel

    Oh, wow. Dit is echt amazeballs geschreven. Er zitten enkele spraakmakende zinnen in. ^^
    "Zij konden hun woede veel minder goed beteugelen (...) " is een voorbeeld. Je behoudt de spanning door de cursieve 'gedachten' en zorgt ervoor dat er niet te veel tegelijk gebeurt. *///*

    3 jaar geleden
  • Evren

    Je hebt echt een fantastisch een meeslepende schrijfstijl.
    Het leest lekker door en er zit genoeg spanning in op me op het puntje van mijn stoel te laten zitten.
    Snel VERDER!!!!
    XDD

    3 jaar geleden
  • Catan

    Bah wat een engerd...

    3 jaar geleden
  • Vasya

    Dit is zo goed geschreven Natas, ik heb echt kippenvel. Wauw.

    3 jaar geleden
  • Lisen

    Je kan echt mooi schrijven.

    Snel verder

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here