Georg POV:

Ohhhhhhh neee........ Wat heb ik nu weer gedaan? Ze heeft al gereageerd, maar ik durf niet te kijken. Wat nu? Veel tijd om na te denken krijg ik niet, een stem doet mij bij mijn positieven brengen.
Gustav roept in paniek mijn naam en die van Tom. Ik had het moeten weten. Vandaag werd ik wakker met een voorgevoel. En nu is het dus raak.
Ik storm onmiddellijk mijn kamer uit en dan hoor ik Gustav de alarmdiensten bellen. Zoals ik al dacht, foute boel dus.
Bill ligt op de bank, wit weggetrokken. Zijn ogen, nah laat maar. Foute boel, foute boel, foute boel dreunt er in mijn hoofd.
Ik ga heel stil naast hem knielen op de grond en probeer zijn aandacht te trekken. Gustav kijkt heel bezorg naar Bill en luistert. Vervolgens houdt hij zijn telefoon van zijn oor af.
Terwijl Gustav de telefoon op speaker zet komt Tom aangesjokt. Vreemd, want normaal gesproken is hij altijd de snelste. Veel tijd aan dit feit wil ik niet besteden, Bill heeft me nodig.

En Gustav natuurlijk.
Ondertussen klinken de sirenes steeds dichterbij. "Tom, doe de deur open alvast" beveel ik hem.
Tom haalt zijn schouders op en sjokt richting de deur, zoals ik hem op gedragen heb. Ook met hem is er iets aan de hand.
Ik weet alleen niet wat helaas.

Wat er hierna gebeurd weet ik me later niet te herinneren. De ambulance broeders tillen Bill op de brancard en rijden hem weg. Gustav blijft bij Tom en omdat we niet allemaal mee kunnen en ik een beetje nog bij mijn positieven ben ga ik mee met Bill.
Ik weet verder niet meer hoe ik hier ben gekomen, maar ik schrik op en kijk om me heen. Het is een ziekenhuisgang. Er staan houten stoelen op een rij en het is er leeg en stil. Er is niemand. Een perfect decor voor een horror film bedenk ik me, maar ik heb geen idee hoe ik daar op kom. Bill ligt hier dat moet haast wel. Maar ik weet niet meer hoe ik hier dus ben gekomen en wanneer ik hier ben gaan zitten.
Dan komt er vanuit het niets een zuster aanlopen. Ik weet niet alleen hoe ik haar moet omschrijven.
Ze glimlacht enkel. "Ah, je bent er nu wel..." Raar kijk ik haar aan.
Haar glimlach verandert nu in een verontschuldigend glimlachje. "Ik had je al een keer eerder geprobeerd je aan te spreken, maar je gaf niet echt thuis. Hoe gaat het met je?"

Oh... Ik merk dat ik moet blozen. Dit was niet de bedoeling. Ze komt naast me zitten. Vreemd genoeg luistert ze naar me en ik vertel alles. Als ze vraagt waar ik woon en ik antwoord geef kijkt ze me even goed aan.
"Wacht even" zegt ze. Ze staart me ongelofelijk aan.
"Georg, ken jij ene Luna? Zij is mijn huisgenootje.... "
Ongelofelijk staar ik haar aan. Mijn verbazing kan ik amper verbergen. Ik heb niet alleen een stomme en hopeloze indruk gemaakt op Luna, maar nu ook dus op deze zuster die beweert een kamergenootje te zijn van Luna.
Mijn paniek wordt alleen maar groter wanneer ze aanbied om Luna te bellen, om mij gezelschap te houden. Ik schud mijn hoofd en bedank haar vriendelijk. Tegenstribbelen heeft helaas geen zin.
Terwijl ze haar nummer intypt weet ik absoluut niet hoe ik me moet voelen. Moet ik nu blij zijn? Please Luna, alsjeblieft niet opnemen!

Maar het is al te laat als ik haar mooie stem zachtjes hoor. "Hallo, met Luna"

Reacties (1)

  • Pusheen_The_Cat

    :|ohhhhhh maar Luna zal je helpen Georg
    kom op niet zo verlegen zijn;)
    heerlijk om weer door te lezen met dit verhaal, heb het gemist !!
    kudootje verdient:Y)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here