Mackenzie's POV:

De eerste helft van de geseling was afgelopen en het voorheen zo zomerse weer begon aanzienlijk veel guurder te worden. Ik besloot mijn borelo over te trekken, al wist ik dat die me nauwelijks warmte zou schenken. In principe had ik natuurlijk helemaal niets te klagen, Thomas zat daar zonder shirt. Normaal gesproken zou ik hem graag shirtloos zien, al was het in deze situatie verschrikkelijk. Zijn sierlijk gespierde rug had inmiddels een diep rode kleur gekregen, al wist ik dat ze daar geen genoegen mee zouden nemen. Ze wilden bloed zien vloeien en Eugéne zou daar ongetwijfeld voor gaan zorgen: hij had een hele gemene zweep uitgezocht, eentje met kralen. Het was sowieso lastig geweest me te gedragen, ik vond het vreselijk Thomas dusdanig te zien lijden. De tweede helft zou nog erger worden.

'Goed dames en heren, we gaan de straf hervatten. De tweede helft slagen zullen worden verzorgd door Eugéne Barcotelli, geef hem een groot applaus!', riep de vrouw. Met tegenzin klapte ik. Ik zag hoe Thomas' familie werd gedwongen te klappen door de bewakers achter hen. Het maakte me kwaad, misselijk, maar er was niets dat ik er momenteel aan kon veranderen. Hoe graag ik dat ook wilde.
Eugéne liep breed grijnzend naar het midden en liet zijn zweep zien aan het publiek. Opnieuw ontstond er een luid gejuich. Hij riep Thomas nog wat onverstaanbaars toe en startte met de eerste slag, die gelijk al keihard raak was. Ik zag hoe hij krioelde van de pijn, hoe hij zijn best deed niet te schreeuwen. 'Eén', riep hij ingetogen.
Eugéne gaf hem er op een rap tempo nog een aantal. Langzaam maar begonnen er wat sneeën te ontstaan. Thomas kreeg het duidelijk steeds moeilijker en Eugéne genoot van de aandacht die hij kreeg. Bij de dertig slagen lukte het Thomas niet meer zijn pijn te verbijten. Zijn kreten gingen letterlijk door merg en been. Ik dacht zelfs ergens een verlaten traan te zien. Het liefst zou ik hem nu knuffelen, omarmen en ik bescherming nemen, al was ik me er heel goed van bewust dat dat voorlopig nog geen optie was. Hij moest deze straf doorstaan, hoe moeilijk en wreed dat ook was. De laatste tien slagen waren ontzettend hard, bruut en waarschijnlijk zeer en zeer pijnlijk. Dit bevestigde opnieuw dat Eugéne een harteloos monster was en dat ik nooit maar dan ook nooit met hem zou willen trouwen. Net toen ik dacht dat het allemaal voorbij was kwam de dame weer naar voren.
'Het is tijd voor de laatste tien slagen van vandaag, deze zullen worden verzorgd door een speciaal persoon. Ik geef de microfoon even aan Eugéne Barcotelli', mompelde ze. Speciaal persoon? Wat had dit in godsnaam te betekenen?!
'Juist. Deze straf is natuurlijk niet zonder redenen tot stand gekomen. Onze eigen prinses, koninklijke hoogheid Mackenzie heeft dit allemaal mogelijk gemaakt. De dief heeft haar linkerarm gebroken en wij vinden dat ze hem dat zelf mag laten voelen, daarom zullen de laatste slagen worden gegeven door Mackenzie zelf', opperde hij, vals lachend. Voor enkele seconden voelde het alsof de grond onder mijn voeten werd weggetrokken, alsof mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid was geworden. Het was allemaal een spel en ik werd bespeeld waar ik bijstond.

Oef, arme Thomas. Zal het Mackenzie lukken hem de laatste tien slagen te geven of werkt ze zichzelf, maar ook haar toekomstige slaaf Thomas enorm in de nesten door te weigeren? We gaan het in het volgende hoofdstuk lezen 😏


Reacties (4)

  • Paardenvriend

    Ze moet het zo doen dat het niet pijn doet.. En dat Thomas doet als of he pijn doet... Maar dat is wel moeilijk.

    3 jaar geleden
  • King_Boo

    I knew it

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Noooooooo zoo gemeen

    3 jaar geleden
  • enjoIras

    NOOO

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here