Foto bij To Bowl Over and To Be Over Bowled (LS)

Vandaag volgen we de avonturen van de intelligente Lorcan Scamander.

Lorcan is terug!
Ik heb trouwens de melding hoofdstukken weg gehaald, die hebben geen nut meer.
(psssst, ik heb gezien dat Thomas bezig is met een nieuw hoofdstukje!)
EN IK GA VANDAAG NAAR FANTASTIC BEASTS AND WHERE TO FIND THEM IN DE BIOSCOOP IK BEN ZO HYPED!
(please don't spoil)
en mijn tentamens komen er aan, dus ik weet niet of ik iets kan doen, dus ik hoop dat Thomas zijn hoofdstuk op tijd afkrijgt...

Een leren boekje.
Op de voorkant stond er in vergulde letters iets geschreven:
Het creëren van spreuken door S. Leeflang
Als ik het me goed herinner heette de moeder van mama Selene*, dat zou betekenen dat...
Mama zei me dat oma is omgekomen tijdens het creëren van een nieuwe spreuk.
Ik open het boekje, en ik ben stomverbaasd.
een stuk of vijftig spreuken waar ik nooit eerder van gehoord heb, en een uitgebreide uitleg over hoe je je eigen spreuken maakt.
'wat lees je?' vraagt mama.
als ze ziet wat ik vast heb, word ze nog bleker dan ze al was.
'leg dat alsjeblieft neer Lorcan, ik wil niet dat je dat leest' zegt ze kalm, maar ik hoor dat haar stem een beetje trilt.
Ik leg het neer, een beetje in shock door mama's reactie.
ze kijkt opgelucht, en ze is weer vrolijk.
'Kom, we gaan je toverstaf kopen lieverd!' zegt ze, en huppelt de kluis uit.
Ik kijk even of ze niet achterom kijkt, en pak dan snel het boekje van de grond en stop het in mijn zak.
Ik weet niet wat er in staat, maar ik moet en zal het weten, met, of zonder mama's toestemming.


Het boekje wat zo veel verborgen houd tikt met elke stap tegen mijn been aan.
Het is als een soort hartslag, alsof het boekje het levende wezen wat mijn nieuwsgierigheid en angst om ontdekt te worden voorstelt.
Nee, het boekje leeft niet.
Ik schud het van me af, ik ben een rationeel denker, ik moet mezelf geen nonsens gaan wijsmaken.
Wel is het zo dat bang ben.
Mama lijkt een soort van diepgewortelde vrees te hebben voor dit boekje met dezelfde grootte als mijn hand.
Zonder dat ik er ooit bij heb stilgestaan was Oma altijd taboe.
Als klein kind leer je dat snel, als ik ging vergelijken met de ouders van mijn vrienden en hoe zij openbaar over hun grootouders praatte, en hoe dan bij ons totaal niet gebeurde, was me duidelijk dat ik er beter niet over kon praten.
Ik heb er ooit een keer naar gevraagd, en toen heeft mama me rustig uitgelegd dat ze daar liever niet over praat.
Vandaar dat ik er van ondersteboven ben dat ik die trilling hoorde in mama's stem.
Nog nooit heb ik mama zien huilen, altijd rustig, vreemd kon ze wel zijn, maar niet gek, het was juist zo vreemd dat ze zo rustig was.
Vreemd eigenlijk dat mensen mama gek noemde, als diezelfde mensen wild en impulsief zijn bestempelen als "gek doen".

Mama lijkt ook afwezig, nog meer dan ze normaal is.
Ze is al een paar keer tegen mensen aangelopen, en dan moest ik haar excuseren.
Ik trek haar mee de boekenwinkel in, en word haast omver gelopen door een grote jongen met een knalrood hoofd.
'Woah Arthur wacht!' buldert een zware stem.
De stem word gevolgd door de zware voetstappen van Hagrid.
'Sorry Loena, Lorcan, ik moet snel achter deze jongen aan voordat hij verloren loopt' zegt de bebaarde man, en haast zich achter de andere grote verschijning aan.
Mama reageert niet eens.

En zo gaat het nog even door, en pas als ik mama de muffe winkel van Ollivander in sleur lijkt ze een beetje te ontwaken.
'Hallo meneer Ollivander' zegt mama met haar gebruikelijke vriendelijke stem.
Maar Ollivander lijkt door te hebben dat er iets loos is.
'Hallo Loena' zegt hij bezorgd, iets wat erg vreemd bij hem klinkt, en zijn blik verzacht een beetje.
Mama heeft ooit een keer gezegd dat na de dood van haar vader Ollivander een soort nieuw vaderfiguur is geworden.
Mama lijkt de zachte ondertoon wel te merken, maar gaat er verder niet op in.
'Lorcan heeft nu uiteindelijk het recht op een toverstaf' zegt ze.
Ik ben al vaker even op bezoek bij Ollivander geweest, als klein kind vond ik dat saai, maar uiteindelijk werd ik steeds meer gefascineerd door hem.
Ollivander drinkt graag thee.
Echt, niet normaal, als hij zijn kop thee op heeft, gaat hij meteen nieuwe zetten, volgensmij doet hij niks anders dan toverstaffen maken, thee drinken en thee zetten, alsof hij nooit moet eten en slapen.
Hij had vaak bezorgd gemompeld over mij hoe ik "slechts" twee klontjes suiker in mijn thee deed, dat was inderdaad weinig in verhouding tot zijn vijf!
Bizar eigenlijk hoe hij niet hyperactief word van al die suiker.
Ik vraag me af hoe Ollivander zou doen als hij hyper is...
Ik word uit mijn -nochtans zeer belangrijke en filosofische- gedachten gehaald als Ollivander me een toverstaf aanreikt.
Ik hoor vooral beuken en wilgenstokken voorbij komen, maar ze falen vaak.
Uiteindelijk geeft hij me een toverstaf die gewoon precies goed voelt.
Alsof de toverstaf en ik voor elkaar gemaakt zijn.
Als ik er mee zwaai komen er blauwe vlammen uit, wat Ollivander meteen weet te verklaren.
'Drakenhartpees, specifieker van een zweedse kortsnuit, die spuwen blauwe vlammen'
'en het hout?' vraagt mama.
Ollivander kijkt haar even moeilijk aan.
'Loena, deze staf is bijna identiek aan een andere, zelfde boom, zelfde draak...' zegt hij alsof dat iets ergs impliceert.
Hij blijft twijfelen maar uiteindelijk krijgt hij het er uit.
'Drakenhartpees van een zweedse kortsnuit, 35 centimeter lang, zeer buigzaam, dennenhout'
Mijn moeder trekt lijkbleek weg.
'Loena, deze stok is identiek aan die van je moeder'

Reacties (3)

  • GoCrazy

    Ik vind het heel leuk hoe de personage elkaar kruisen, zodat ze mekaar al gezien/gehoord hebben voor ze naar Zweinstein gaan. Ik ben super benieuwd naar Luna's moeder!! En in welke afdeling(en) zouden ze terecht komen?(nerd)

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Awh Loena...

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Je schrijft goed, goede verhaalopbouw, het mysterie, de spanning... Ik vind trouwens ook dat het personage er beter uitkomt dan voorheen!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen