There’s a million reasons why I should give up on you



In het Instituut van New York kregen Magnus en Alexander niet eens de kans om hun koffers uit te pakken, de kerstdecoratie te bewonderen en zichzelf op te frissen.
"Ondanks het feit dat ik mezelf niet kan opfrissen, is iets waar ik dan nog nét mee kan leven maar dat ik weggesleurd word terwijl ik een 13de-eeuwse kerstornament aan het bestuderen ben, is...." Magnus op zijn zachts gezegd niet gecharmeerd.
"Kom op Magnus, je krijgt genoeg kansen om hem te bewonderen." Ondanks zijn serieuze en harde uitdrukking op zijn gezicht, werd het een milliseconde gebroken door een knipoog die Alexander alleen liet zien aan Magnus. Overgehaald door zijn knipoog liet Magnus zich begeleiden naar de vergaderzaal zonder verder nog te klagen.
"Hier ga ik echt een prijskaartje aanhangen." Magnus fluisterde het zodat alleen Alexander het kon horen maar dat was niet het geval.
"Mijn excuses, Magnus om je extra vakantie zo te storen maar ik heb informatie nodig van Londen." Magnus wilde eerst een klaagzang laten horen maar werd aangetikt door Alexander.
"Hoor hem eerst aan, Magnus." Magnus werd er erg chagrijnig van dat er telkens wat aan de hand was als Alexander en hij wilden praten. Ondanks de late uurtjes werkte Magnus zijn geheugen nog prima en dacht na. Iets klopte niet.Opeens begon Magnus iets op te dagen en werd zijn gevoel gevuld met achterdocht.
"Waarom vraag je de informatie niet zelf op aan het Instituut van Londen?" Jace gebaarde dat ze moesten meelopen naar de computer.
"Ik laat het jullie zien." Jace tikte een paar keer op het scherm en er kwamen een rapport en video naar voren. Zachtjes speelde de video zich af. Magnus wist niet wat hij ervan moest denken en op het gezicht van Alexander waren ook vragen af te lezen.
"Dat is het rapport dat Alexander en ik hebben doorgegeven naar dit Instituut en naar de Clave. " Magnus knikte naar Alexander en hij stemde in.
"Deze informatie is al bekend, Jace." Magnus had geen idee waar Jace naar toe wilde gaan met zijn verhaal. Op dat moment kwam Clary hijgend binnengelopen alsof ze de 42 kilometer marathon had gelopen. Ze gaf een knuffel aan Jace, gevolgd door een kus. De groep Shadowhunters die gelijktijdig met Clary binnenkwamen, waren gewond.
"Wat is er gebeurd?" Jace had moeite om zijn zorgen te onderdrukken. Ongevraagd stapte Magnus naar Clary en begon haar te genezen.
"Het was een hinderlaag. We liepen zo in de val. Wat gaat mij dit kosten, Magnus?" Magnus glimlachte naar Clary terwijl hij zijn magie het werk liet doen.
"Oh, dit? Dit is gewoon voor de rekening voor het Instituut." Clary lachte en Alexander zuchtte diep en het zei genoeg voor Magnus.
"Oké, oké. Voor het goede doel dan maar?" Alexander knikte goedkeurend naar Magnus.
"Maar wat heeft dit te maken met Londen?" Alexander kon de link tussen een gewonde Clary en de situatie in Londen niet gelijk leggen.
"De dag van jullie laatste rapport, hebben we nog een rapport gehad van Londen en daarin stond dat de dreiging was verdwenen voor het moment. Daarna hebben we niks meer gehoord terwijl ze elke dag een rapport zouden sturen."


Eenmaal buiten checkte Magnus of de beschermingsspreuken nog werkten en gooide een vuurbal richting het magisch veld die het Instituut zou moeten beschermen. De vuurbal raakte het veld en in plaats van dat de vuurbal uit elkaar zou vallen zodra de vuurbal het veld zou raken maar dat was niet wat er in werkelijkheid gebeurde. Het magisch veld viel uit en de eerste demoon zette zijn aanval in. Magnus Bane, de Heksenmeester van Brooklyn, was verrast door de aanval en lag op de grond met een demoon te worstelen voor zijn leven. Vanuit het niets viel de demoon uit elkaar en het eerste wat Magnus zag was Alexander die in een positie stond alsof hij net een pijl had afgeschoten. Magnus had het gevoel alsof hij het eerste moment dat hij Alexander zag herbeleefde. Alexander stapte op Magnus af en gaf hem een hand om hem omhoog te trekken.
"Alles oké, Magnus?" Hoewel Alexanders gezicht doodserieus was, was zijn stem doordrenkt met zorgen. Magnus had geen tijd om antwoord te geven op de vraag of alles goed was maar wel zeeën van tijd om Alexander te zoenen. Alexander lachte tegen de lippen van de heksenmeester.
"Ik snap best dat jullie nóg meer tijd willen hebben voor elkaar maar op het moment hebben we een aanval." Het was Jace die het stel onderbrak. De lippen van het stel werd gescheiden en zagen dat ze een heel Instituut Shadowhunters voor zich hadden staan.
"Nou, dit is gênant..." Begon Magnus om te stilte te onderbreken. Jace schudde zijn hoofd en ging door met zijn preek.
"Shadowhunters, luister goed! We hebben een aanval van demonen en de beschermingsspreuken werken niet meer. Bescherm het Instituut. Maak een defensieve lijn rondom het Instituut." De overige groep Shadowhunters zette een defensieve lijn op en Jace, Clary, Isabelle, Alec en Magnus namen de verdediging voor Magnus op zich. Het Instituut werd van binnenuit verzegeld als laatste defensieve lijn. Alexander liep gelijk naar Magnus en bood zijn hand aan.
"Pak wat je nodig hebt."
Magnus schudde zijn hoofd en liep naar Jace. Hij wist verdomd goed wanneer hij energie aftapte van Alexander, het zijn dood zou worden. Al was het niet meteen maar ook in het gevecht. Nee, Alexander had zijn energie nodig. Jace bleek dezelfde gedachte te hebben als de Heksenmeester.
"Pak wat je nodig hebt, Heksenmeester." Magnus pakte zijn hand en sprak een spreuk. De beschermingsspreuken moesten weer werken maar niet ten koste van Shadowhunters of andere soorten. Alexander gromde en ging verderop staan. Hij was er van overtuigd dat Magnus beter zijn kracht had kunnen nemen dan die van Jace. Hij zou zo wel even met hem praten.

Magnus zette een magisch veld over het groepje heen en liep naar Alexander. Jace rolde met zijn ogen terwijl Clary zeurde over het feit dat er op zijn minst honderd demonen aan kwamen.
"Dit duurt maar een minuutje." Magnus was een beetje geïrriteerd door Alexander omdat hij het niet inzag dat hij eigenlijk al te moe was om überhaupt in een gevecht deel te nemen. Alexander keek hem geen moment aan en deed alsof hij pijlen controleerde.
"Luister Alexander. Ik weet dat ik normaal energie bij jou afneem maar deze keer niet. Deze keer zou je het niet overleven." Alexander keek even kort naar Magnus en het leek erop dat Magnus een gevoelige snaar had geraakt.
"Dus je zegt dat ik zwak ben? Ook goed om te weten." Met die woorden spande Alexander een pijl op zijn boog. Magnus had eventjes nodig om te verwerken wat Alexander had gezegd. Hij kreeg er de kans niet meer voor om een reactie te geven maar ook niet om hem te zeggen dat hij van Alexander hield.


"MAAGNUS!" Jace stond klaar in een aanvalspositie en de eerste demonen kwamen eraan. Magnus draaide zich om en zijn moed zakte in de schoenen. Het leken op het eerste zicht honderden demonen te zijn en Magnus begon met een beschermingsspreuk rondom alle Shadowhunters te plaatsen.
“Het veld zal ze alleen vertragen!” Schreeuwde Magnus over het geluid van demonen die terug naar de hel werden gestuurd.
“Begin aan de beschermingsspreuken voor het Instituut! Alec, ga hogerop staan!” Magnus rende gelijk naar de ingang van het Instituut terwijl Alexander in een boom klom en demonen begon af te schieten met zijn pijlen. Magnus begon verschillende spreuken te prevelen om zo snel mogelijk weer de magische velden rondom het Instituut te plaatsen. De beschermingsspreuken waren bijna weer op volledige krachten maar de demonen bleven komen. Magnus draaide zijn zichtveld om naar het gevecht en werd alweer overvallen door een demon die recht voor zijn ogen uit elkaar viel. Heel vluchtig zag Magnus nog een pijl voorbij vliegen en wist dat Alexander hem beschermde.
Magnus keek vluchtig naar de boom waar Alexander inzat en zag dat Alexander in gevecht was met een demon die in de boom was geklommen. Magnus reageerde te laat en Alexander viel uit de boom.
“Alec!” Magnus rende zo snel als hij kon naar de boom en stak de demon in vuur en vlam. Jace rende Magnus voorbij en ving Alexander nog net op tijd op voordat hij de grond zou raken. Magnus stond verstijfd bij het aanzicht van Alexander en vergat alles om zich wat het gebeurde.
“Magnus! Doe iets! Hij is gebeten!” Jace pakte de hand vast van Alexander en had enorme moeite om zijn emoties onder controle te houden.
“Hou vol, Parabatai. Alles komt goed!” Magnus liet zich op zijn knieën zakken en probeerde elke spreuk uit die hij kende. Uiteindelijk ging hij over naar zijn gevoel en Alexander greep hem vast.
“Dit gaat je leven kosten, Magnus. Stop ermee.” Magnus keek tijdens zijn spreuken toe hoe het vergif zich verspreidde door Alexanders aderen en zichtbaar werden op zijn huid.
“Al zou het het mijn onsterfelijkheid kosten, zou het me niet boeien. Ik heb een goed leven gehad.” Magnus sloot zijn ogen en liet zijn magie samen met zijn gevoel door zijn handen vloeien. Iedereen wist dat magie ontstaan uit liefde veel sterker was dan alle andere magie. De magie zorgde niet alleen voor de heling van Alexander maar ook een muur van groen vuur dat de demonen op een afstand hield. Magnus voelde zich met elke seconde zwakker worden. Alexander was op het randje van de dood geweest en schrok wakker terwijl Magnus flauwviel.

Reacties (2)

  • Arcturus

    Even lekker bekken midden in een gevecht, romantiek den top haha.

    4 jaar geleden
  • FireBrick6

    Alec's knipoog zal vast erg leuk zijn!
    "Deze informatie is al bekend, Jace." I like this comment.
    Hij zou zo wel even met hem praten. en dat praten gaat zo goed ja...
    Awwh, they do love each other ^

    Ik vind iedereen erg goed in karakter trouwens, en ik ben erg benieuwd naar hoe het af gaat lopen(cat)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen