I’ll bet the odds against it all


Magnus Bane werd wakker en had moeite om zich te oriënteren. Hij probeerde zich rechtop te zetten op het bed. Zijn zicht was wazig en hij had wat tijd nodig om de onbekende slaapkamer te herkennen. Zijn zichtveld was nog steeds wazig maar hij herkende de silhouet van Alexander die in de deuropening stond. Het werd al snel duidelijk voor Magnus op wiens bed hij lag. Voordat Magnus überhaupt wat kon zeggen, draaide Alexander zich om en verliet de slaapkamer.
“Maak je geen zorgen over mijn broer. Hij trekt wel bij.” Magnus draaide zijn hoofd om te zien aan wie de stem behoorde. Langzaam maar zeker herkende hij Isabella, het jongere zusje van Alexander. Opeens herinnerde Magnus wat er was gebeurd voordat alles zwart werd.
“W-wat is er gebeurd nadat ik bewusteloos werd?” Isabella’s gezicht was niet te lezen en dat frustreerde Magnus enorm. In zijn 400 jaar op deze aarde zou je denken dat hij genoeg mensenkennis had opgedaan maar dat is niet altijd het geval. Isabella wisselde een blik uit met iemand die aan de andere kant van de slaapkamer stond. Magnus vervolgde haar blik en vond Jace aan de andere kant van de slaapkamer. Clary stond ernaast en fluisterde wat tegen Jace. Het was onverstaanbaar wat Clary zei tegen Jace. Tot Magnus zijn ergernis schudde Jace zijn hoofd.
”Kan iemand mij alsjeblieft uitleggen wat hier aan de hand is? Hebben we soms verloren van de demonen? Wat me niet het geval lijkt.” Magnus keek de drie een voor een aan om een antwoord te krijgen maar kreeg deze niet. Jace duwde zich van de muur af en gaf Isabella een dreigende blik voordat hij zijn kortstondige preek begon.
“Ik ga me niet bemoeien met de relatie van mijn Parabatai. Sommige dingen zal hij zelf moeten beslissen en vertellen. Niet wij, Isabella.” Jace draaide zich abrupt om en verliet de slaapkamer met een schreeuwende Clary op zijn hielen. Er viel een ongemakkelijke stilte wat Magnus de tijd gaf om na te denken. Wat bedoelde Jace met ‘sommige dingen zal hij zelf moeten beslissen en vertellen’? Een beangstigend gevoel verspreidde zich in zijn onderbuik maar het was duidelijk voor Magnus. Alexander wilde hem niet in zijn leven. Het zou er eens van komen.
“De demonen zijn weggegaan nadat je de beschermingsspreuken weer had hersteld.” Isabella’s woorden haalde Magnus uit zijn gedachten en hij knikte terwijl hij nog steeds met een beangstigend gevoel zat. Hij was niet meer welkom in het Instituut. Met die gedachte stond hij op en opende een portaal.
“Mijn werk hier zit erop.” Voordat Magnus een kans kreeg om door het portaal naar huis te stappen, werd hij bij zijn arm gepakt.
“Wacht Magnus! Het is niet wat je denkt.” Gefrustreerd draaide hij zich om naar Isabella.
”Ik weet precies wanneer ik niet meer welkom ben, Isabella. En dit is zo’n moment. Alexander had op zijn minst het lef kunnen hebben om het recht in mijn gezicht te zeggen dat hij me niet meer in zijn leven wilt hebben.” Op Isabella’s gezicht was verbazing te lezen.
“H-hoe kom je daar bij?” Isabella liet hem los en haalde een klein doosje uit haar broekzak. Het was soms verbazingwekkend hoe ze dingen kon verbergen in haar strakke outfits. Ze opende het doosje en er zat een ring in. Het was een vrij eenvoudige ring met twee runen die Magnus maar al te goed kende. Een rune die stond voor de liefde en een rune die stond voor het huwelijk. Magnus was overrompeld en wist even niks te zeggen. Uiteindelijk slikte hij de brok in zijn keel door.
“Hij wil met je trouwen, Magnus.” Zonder dat hij het zelf merkte, werd zijn gezicht strakker.
“Waarom wilt hij met mij trouwen terwijl hij zich zo’n zorgen maakt om mijn exen?” Zodra Magnus dat had gezegd, draaide hij zich om en stapte door het portaal.


Alexander bevond zich in een kamer in een andere vleugel dan waar Magnus zich bevond. Hij kon zich goed indenken hoe Magnus nu zou denken maar Alexander had heel wat andere dingen aan zijn hoofd. Hij keek toe hoe een vijfjarige jongen sliep in een, eigenlijk veel te groot bed en dacht terug over wat er was gebeurt nadat hij werd gered door Magnus. Magnus had zijn leven geriskeerd om hem te redden en dat had zijn tol geëist. Alexander zat uren naast het bed totdat Magnus zijn toestand zou verbeteren. Uit ergernis was hij weer naar buiten gegaan met zijn boog en pijlen. Alexander wilde zijn frustratie uitte op een paar demonen die door New York waren verdwaald en vond precies dat, een paar demonen. Al was het iets anders geëindigd dan hij dacht. De jongen die uitgeput in het bed lag, was twaalf uur geleden omringd door demonen die hun ultieme kans zagen in hem. Alexander kon niet toekijken en deed wat een normale Shadowhunter zou doen. In de uren erna werd al snel duidelijk dat de jongen ook een Shadowhunter was en Alexander was bang voor wat de Clave wilde doen met de jongen. In de verte hoorde hij Clary luidkeels discussiëren met Jace en hij slaakte een zucht. Kon het nooit een keer op een normale manier gaan met die twee? Alexander wierp een blik op de jongen en kreeg de indruk dat hij langzaam wakker werd. Met een enorme ergernis stond hij op en liep de gang op.
“Kan het alsjeblieft wat zachter? De kleine ligt te slapen.” Clary en Jace keken hem verbaasd aan en lachten. Alexander snapte er maar niks van. Die jongen had gewoon zijn rust nodig. Jace klopte hem op zijn schouder.
“We zullen rustiger zijn, papa.” Jace gaf Clary een knipoog terwijl Alexander met zijn ogen rolde.
“Houd je mond. Waar is Magnus?” Jace haalde zijn schouders op wanneer Isabella zich bij hun voegde. Hoopvol keek Alexander naar zijn zusje maar haar blik zei genoeg. Ze schudde haar hoofd.
“Magnus is er van overtuigt dat je hem niet meer in leven wilt hebben ondanks dat ik hem vertelde dat je met hem wilt trouwen.” Ondanks de verbazende kreet van Clary, liet Alexander zijn hoofd hangen en draaide zich om richting de slaapkamer. Dit was niet de uitkomst waar hij met heel zijn hart op had gehoopt. Hij keek naar de jongen die nog diep in slaap was in het veel te grote bed en ging vanuit een soort instinct naast hem liggen. Starend naar het plafond liep er een traan over zijn wang. De jongen kroop tegen hem aan en Alexander sloeg een arm om hem heen. Hij had Magnus nodig. Nu meer dan ooit.

Reacties (1)

  • FireBrick6

    Magnus don't run away. At least talk together.
    En poor kid. Malec can take care of him. Hehehe(cat)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen