Foto bij Deel 3 • 015.

@Johnston: ik kan niet anders dan het met je eens zijn.
Bedankt voor je reactie op mijn short story trouwens.


‘Bel hem nu.’ Moniek heeft mijn mobiel in haar hand en steekt die naar me uit.
Ik pak mijn mobiel aan en zoek met trillende vingers het nummer van Ramon op. ‘Dit is eng,’ zeg ik, bijna buiten adem.
‘Je kunt het. Hij is vast blij dat je belt,’ moedigt Moniek me aan.
Ik druk op de beltoets en houd mijn adem in.
‘Hallo?’ klinkt er onderzoekend.
‘Hé Ramon, met Naomi,’ zeg ik langzaam. Direct zet ik mijn mobiel op de luidspreker.
‘Hé Naomi!’ reageert hij enthousiast.
‘Hoe is het met je?’ vraag ik aarzelend.
‘Nu heel erg goed. Echt tof dat je belt. Ik had het niet verwacht,’ zegt hij. ‘Hoe is het met jou?’
‘O, prima hoor.’
Moniek maakt een hartje met haar handen. Ik sla haar tegen haar schouder.
‘Heb je lekker geslapen zondagnacht?’
‘Heerlijk. Ik had eindelijk rust,’ plaag ik.
‘Dan kun je er weer een tijdje tegen toch? Dus, wanneer wil je afspreken?’ vraagt hij heel direct.
Monieks mond valt open.
Ik lach. ‘Wie zegt dat ik dat wil?’ daag ik hem uit.
‘Je belt me niet voor niets,’ zegt hij luchtig.
‘Ik zou bijna de verbinding verbreken.’
‘Ik heb nu toch je nummer,’ merkt Ramon op.
‘Je weet hoe snel ik iemand kan blokkeren hè?’
‘Oké, sorry schat. Zeg het maar, wat wil je van me?’ vraagt hij.
Moniek stoot me aan en schiet in de lach.
Ik bijt op mijn lip. ‘Moniek, die vriendin van me, en ik gaan donderdagavond iets drinken en ik vroeg me af of jullie zin hadden om mee te gaan,’ zeg ik vloeiend.
‘We gaan vanavond stappen. Komen jullie ook?’ vraagt hij.
‘Nee, bedankt.’
‘Oké, jij wint. Donderdagavond hè? We appen nog. Kan ik je nummer aan Jim en Luke geven?’ vraagt hij scherp.
‘Liever niet,’ zeg ik aarzelend.
‘Is goed. Hé, ik kijk uit naar donderdag. Doe Moniek de groetjes,’ zegt hij opgewekt.
‘Zal ik doen. Jij aan Jim en Luke,’ zeg ik vrolijk.
‘Geniet van je vrije avond.’
‘Word niet te dronken,’ beveel ik.
‘Donderdag ben ik wel weer nuchter. Doei Naomi.’ En de verbinding is verbroken.
Moniek kijkt me ongelovig aan. ‘Ten eerste hebben wij een date. Ten tweede flirtte hij behoorlijk met je. En ten derde, schijnheilig vriendinnetje van me, was jij geweldig.’
Ik controleer of het gesprek wel echt beëindigd is en omhels Moniek dan. ‘Ze zijn echt leuk hoor,’ zeg ik.
‘Dat merkte ik. Maar, laten we alvast afspreken wie jij wilt, dan beloof ik dat ik niemand van je afpak. Niet dat ik die kans heb, maar oké,’ schakelt Moniek tactisch over.
‘Ik wil het gewoon gezellig met jou en hen hebben. Ik wil geen relatie en zeker geen scharrel voor een dag of hooguit twee weken. Ik haat jongens, weet je nog?’ help ik haar herinneren.
‘Wie wil jij?’ dringt ze aan.
‘Niemand!’ Ik rol met mijn ogen.
‘Dank je. Dan heb ik alle keuze.’
‘Je kent ze niet eens.’
‘Dat maakt niet uit. Jij was enthousiast over ze, terwijl je een baaldag had. Wie vind jij bij me passen?’
‘Jim, sowieso.’
‘Was dat die gangmaker?’ vraagt ze.
Natuurlijk hebben we gisteravond hun gehele Facebook-profiel binnenstebuiten gekeerd, zodat Moniek ook heel wat over ze weet.
‘Ja, dat is hij.’ Ik schud mijn armen wat heen en weer. ‘Ik was echt zenuwachtig,’ geef ik eerlijk toe.
‘Niets van gemerkt,’ lacht Moniek.
Ik rol met mijn ogen. ‘Dankjewel hè?’
‘Tijdens het telefoongesprek niet trouwens. Alleen van tevoren,’ helpt ze me.
‘Gelukkig.’ Ik zucht diep. ‘Ik ben bang voor donderdag, maar ik heb er ook heel veel zin in.’
‘Kriebels in je buik?’ plaagt Moniek. ‘Jij gaat zo hard voor één van die gasten vallen. Maar ik zal ze voor je keuren hoor. Ik laat je niet weer met zo’n Jase-figuur ervandoor gaan,’ zegt ze dan duidelijk.
‘Dank je.’ Ik glimlach zwak. ‘Ik ben blij dat je meegaat donderdag.’
‘Geloof mij schat, dat is puur eigenbelang,’ lacht ze.
‘Dat mag ook, maar ik ben toch blij dat je meegaat,’ herhaal ik.
‘Weet ik. En als ze stom zijn, geef ik je een trap en dan gaan we er direct van door,’ zegt ze simpel.
‘Doen we.’ Ik geef haar een high-five.
We zitten tijden te kletsen en te lachen, tot plotseling mijn mobiel over gaat.
Ik zie “Ramon” in beeld staan en kijk Moniek aan.
‘Opnemen!’ beveelt ze, dus dat doe ik maar.
‘Hé Naomi!’ klinkt er hard.
Ik rol met mijn ogen. Dronken, zeg ik geluidloos. ‘Hoi,’ zeg ik ietwat geïrriteerd.
‘Met Luke. Ramon vertelde het over donderdag. Wat geweldig. Ik heb er zin in, dat wilde ik even zeggen. Kom je nog naar het centrum?’ vraagt hij verrassend duidelijk.
‘Nee, ik ga zo slapen.’
‘Slaap lekker, prinsesje.’
‘Geniet nog van het uitgaan,’ zeg ik opgewekt.
‘Zal ik doen. Ik drink er wel één voor jou. Tot donderdag!’
‘Doei Luke,’ lach ik.
‘Dat klonk behoorlijk gezellig,’ glimlacht Moniek.
‘Als ze donderdag dronken zijn, ben ik er klaar mee, dat weet je,’ zeg ik.
‘Als ze vervelend beginnen te doen,’ zegt ze.
‘Nee, als ze dronken zijn. Aan het begin van de avond, maar dat zien we allemaal nog wel. Als ze gezellig doen, dan houden we het wel een tijdje vol met ze donderdag.’
‘Ik ben vrijdag vrij,’ zegt Moniek nuchter.
‘Ik ook, maar dat hoeven zij niet te weten,’ zeg ik nadrukkelijk.
‘O nee, we hebben gewoon om half negen college,’ zegt Moniek lachend.
‘Precies, jij snapt me.’
En dat is exact waarom ze zo’n geweldige vriendin is. Ook al vindt ze uitgaan een stukje leuker dan ik, ze zal nooit mopperen als ik naar huis wil.

‘Wat doe jij aan?’ vraagt Moniek, zonder me te begroeten door de telefoon.
Het is donderdagavond en ik sta exact met die vraag al een uur voor mijn kledingkast. ‘Mijn pyjama,’ zeg ik nuchter.
‘Ik haat je. Wat doe je aan?’ herhaalt ze.
‘Ik twijfel tussen die marineblauwe kokerrok met die gestreepte blouse en die glanzende, paarse broek met die zwarte, kanten top,’ zeg ik.
‘Die rok. Zal ik die gewikkelde top aandoen? Die mintgroene. Met zo’n gespikkelde broek,’ zegt ze.
‘Ja, doen. Wel met die hakken. Je weet welke ik bedoel,’ zeg ik.
‘Top. Ik zie je over een uur,’ zegt ze en direct verbreekt ze de verbinding.
Ik weet niet bij wie de paniek groter is, bij Moniek die de jongens eigenlijk helemaal nog niet kent of bij mij, terwijl ik ze eigenlijk ook helemaal nog niet ken. Ik vraag me af of ze nog even leuk zijn als de figuren in mijn hoofd. Ook al heb ik ze een paar dagen geleden nog gezien, volgens mij heb ik de ervaringen aangepast. Ik ben er niet meer zeker van of ze bepaalde zinnen hardop hebben uitgesproken. Ik kan me hun botte, respectloze opmerkingen niet meer scherp voor de geest halen, omdat ik graag wil geloven dat ze echt heel erg aardig zijn. Het maakt me bang dat in één minuut mijn goede gevoel van de afgelopen dagen onderuit kan worden gehaald. Ik dacht meer aan de jongens dan ik aan mezelf wilde toegeven en minstens driekwart van mijn lachmomenten vanaf zondag kwamen door hen. Ik rits mijn rok dicht en maak met trillende vingers de knoopjes van mijn blouse vast. Zorgvuldig maak ik me op en als laatste haal ik mijn duurste lippenstift tevoorschijn die een matte, perzikachtige kleur heeft. Ondanks dat de kleur nergens in mijn outfit terugkomt, heb ik het idee dat het mooi zal staan, dus stift ik mijn lippen. Mijn modegevoel laat me gelukkig niet in de steek en ik knipoog eens naar de spiegel. Ik pak een klein tasje en steek daar mijn telefoon en mijn portemonnee in. Mijn haar steek ik losjes op en ik laat wat plukken langs mijn gezicht vallen. Ik haal diep adem en loop mijn kamer uit. Ik fiets naar Monieks appartement en loop naar binnen. Haar huisgenoten kennen me inmiddels, dus ik word dan ook warm verwelkomd. Ik klop bij Moniek aan.
‘Ja?’
Ik duw de deur open en schiet in de lach als ik zie hoe ze met haar kleding, make-up en haar aan het vechten is. Zoals het een echte vrouw betaamt, doet ze alles tegelijkertijd.
‘Zitten,’ beveel ik.
Ze laat zich op haar kleine bank vallen. ‘Ik ben zo blij dat je er bent,’ verzucht ze dramatisch.
‘Je doet weer eens teveel tegelijk,’ grinnik ik.
‘Ja, we hebben nog maar een kwartier!’ roept ze wanhopig uit.
‘Twintig minuten,’ verbeter ik haar nuchter.
Waar Moniek erg kan overdrijven, ben ik altijd heel realistisch, maar als ik eens doordraaf, is zij er voor mij om aan de noodrem te trekken. Op die manier houden we elkaar een beetje in evenwicht.
‘En anders wachten ze maar,’ voeg ik er aan toe.
‘Nee, dat is zielig.’
‘Ze zijn met z’n drieën, die vermaken zich wel even,’ zeg ik grinnikend.
‘Je bent echt een ongelooflijke bitch,’ zet Moniek me op mijn nummer.
‘Ik meen het niet. Jij zit zo opgefokt te doen.’ Ik ga achter haar staan en trek haar blonde haar naar achteren.
‘Ik wil graag mijn haar houden hoor.’ Ze krimpt ineen.
‘Bedank me later maar.’ Ik haal een borstel door het haar en vlecht het snel vanaf de zijkanten naar achteren.
Moniek doet haar make-up en ondertussen zoek ik een mooie ketting voor haar uit.
Vijf minuten ‘te vroeg’ fietsen we naar het centrum en ik krijg geen woord meer uit mijn mond. Het is lang geleden dat ik me zo extreem nerveus heb gevoeld en ik haat het dat iemand anders dat bij me los kan maken.
‘Waarom doen we dit?’ vraagt Moniek me.
‘Dat vraag ik me ook af,’ mompel ik.
‘We kennen ze niet eens. Ik helemaal niet, maar wat weet jij nu van ze?’ gooit ze eruit.
‘Als het goed is, al best veel. Maar ik weet ook niet of ze eerlijk zijn geweest,’ zeg ik aarzelend.
Moniek remt af. ‘Omkeren?’ vraagt ze.
Ik schud vastberaden mijn hoofd. ‘Echt niet.’
‘Je vindt ze echt leuk.’
‘Niet.’
‘Kom op zeg. Je dacht niet eens na. Je was niet eens zo vastberaden toen je Jase ontmoette. Toen was je alleen maar aan het twijfelen,’ zegt ze.
‘Omdat ik hem leuk vond ja. Ik twijfel bij hen nauwelijks. Als ik ze als iets moet omschrijven, dan zijn het vrienden. Zoals jij mijn vriendin bent, alleen dan nog niet eens in het beginstadium. Ze denken mij te kennen, ik denk alles van hen te weten, maar in de werkelijkheid weten we nog niets van elkaar. We waren slechts voorbijgangers die informatie hebben gedeeld,’ zeg ik.
‘We zijn er. Jij stelt me wel voor hè?’ vraagt Moniek en ik zie dat ze de handvatten van haar fietsstuur stevig heeft omklemd.
‘Natuurlijk,’ mompel ik. ‘Wat is dit stom hè?’ vraag ik dan.
‘Het is belachelijk,’ stemt Moniek in. ‘Laten we één ding afspreken: we gaan genieten. Of het nu leuke jongens zijn of verschrikkelijke types, we gaan lol hebben.’
Ik kijk haar eens aan en ik glimlach. Tussen deze vriendschap komt niets, dat is al vaak genoeg gebleken.
‘We gaan genieten,’ bevestig ik en ik houd mijn adem in als ik het café binnenstap.

Reacties (1)

  • Helgenberger

    Aaaah wat een slecht moment om te stoppen!(no_chears)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen