Foto bij Deel 3 • 016.

@Voelkel: gelukkig gaat het hier gewoon weer verder ^^

Zoekend kijk ik om me heen en ik deins iets achteruit als ik de jongens achterin het café zie zitten, aan de rechterkant van de bar die in het midden van het pand staat. ‘Daar,’ sis ik tegen Moniek.
‘We kunnen nog rennen,’ lacht ze.
Ik duw tegen haar aan. ‘Niet zo hard.’
‘Jij gaat je nog wel vaker voor me schamen vanavond,’ plaagt ze.
‘Reken er dan ook maar niet op dat ik jou ga sparen,’ zeg ik nuchter.
‘Alleen maar liefde, schat. Hup, lopen.’ Ze duwt in mijn rug.
Ik voel me een klein, verlegen meisje als ik naar mijn lotgenoten van zondagavond loop. Tegelijkertijd gloei ik van trots als ze me opmerken en alle drie beginnen te grijnzen.
‘Naomi!’ Luke springt op en omhelst me al voordat ik het doorheb. ‘Wat zie je er goed uit,’ zegt hij zacht.
Ik snuif zijn geur op, heftige aftershave gemengd met een bijna zoete geur, waarschijnlijk van shampoo. ‘Dat geldt ook voor jou.’
Hij draagt een bordeauxrode sweater die redelijk strak langs zijn gespierde borstkas valt met een zwarte spijkerbroek. ‘Top dat je er bent.’ Dan pas laat hij me los. Spontaan draait hij zich naar mijn beste vriendin toe. ‘Hé, jij moet Moniek zijn.’
‘Hé, leuk dat jullie er zijn.’ Ramon omhelst me heel wat losser dan zijn vriend. ‘Hoe is het?’
‘Goed. Ik wist niet dat je een overhemdentype was,’ zeg ik glimlachend. ‘Mooie kleur, staat je goed.’ De donkergroene kleur laat zijn ogen groen lijken, terwijl ik het grijze me maar al te goed herinner.
‘Begin je nu al met complimentjes?’ Hij grijnst scheef. ‘Maar bedankt.’
‘Hoe is het met jou?’ vraag ik oprecht.
‘Nu wel goed hè?’ Hij haalt zijn hand kort door zijn haar. ‘Je hebt je niet weten te verstoppen voor ons.’
‘Je had me echt niet de hele dag te hoeven achtervolgen,’ plaag ik.
‘Ik moet nog oefenen, het was niet de bedoeling dat je het doorhad,’ grinnikt Ramon.
Ik glimlach flauw.
‘Hé, ik ben Jim,’ hoor ik naast me.
Ik verbaas me erover dat hij direct oog heeft voor Moniek, in plaats van dat hij eerst op het bekende, oftewel mij, afgaat. Jim heeft dit keer een cap op van spijkerstof, passend bij zijn net niet te strakke jeans. De oversized trui die hij draagt maakt het geheel niet te netjes.
‘Hey knappe meid.’ Jim drukt een kus op mijn wang en trekt me dicht tegen zich aan. Het voelt alsof ik ze al jaren ken en ik zucht opgelucht.
‘Ik vind je kledingstijl nog steeds leuk,’ zeg ik glimlachend. ‘Goed je weer te zien.’
‘Insgelijks. Voor beide.’ Hij lacht breed en ik zie iets van de pretlichtjes in zijn ogen die ik ook op de vakantiefoto’s zag.
‘Wat willen jullie te drinken? Dan haal ik even,’ biedt Ramon aan.
Zondagavond had ik het gevoel al dat hij zich het meest volwassen gedroeg van de drie en dat wordt nu weer bevestigd.
Ik haal een tientje tevoorschijn. ‘Twee rode wijntjes,’ zeg ik.
‘Die krijg je van mij. Maar word je nu al zo depressief dat je er direct twee achterover slaat?’ lacht Ramon.
‘Nee, ook voor Moniek,’ zeg ik kalm.
‘O ja, natuurlijk. Jullie kennen elkaar vast door en door.’
‘Dat klopt. Maar neem dit nu maar gewoon mee.’ Ik beweeg het briefje op en neer.
‘Niet zo moeilijk doen. Ik heb toch al schulden.’ Ramon schiet in de lach.
‘Oké, dank je.’ Ik verberg een glimlach. Het voelt nog beter dan ik had durven dromen om de jongens weer te zien.
‘Kom erbij.’ Luke knikt richting het verste hoekje dat ze blijkbaar voor ons vrij hebben gelaten.
We zitten in een soort half rondje om een kleine tafel, met slechts wat gedimd licht.
Moniek blijft staan wachten tot ik als eerste op het bankje ga zitten, waardoor ik dus naast Luke terecht kom. Ik weet dat het deels ongemakkelijkheid is van Moniek, maar ik weet ook dat ik haar pogingen om mij te koppelen absoluut niet mag onderschatten.
‘Ramon dacht dat jullie niet zouden komen,’ merkt Luke op.
‘Waarom niet?’ vraag ik verbaasd.
‘Hij dacht dat je ons terug wilde pakken. Wacht even, weet jij wel dat we heel aardig waren tijdens de treinreis?’ Jim wendt zicht tot Moniek.
‘Ze kon niet stoppen met praten over jullie,’ zegt Moniek met een uitgestreken gezicht.
Zowel Luke als Jim schiet in de lach, terwijl ik wel door de grond kan zakken van schaamte.
‘Goed idee om haar mee te nemen, zo horen we eindelijk eens de waarheid,’ zegt Luke.
‘Dat mocht je willen,’ zeg ik nuchter.
Luke glimlacht. ‘Je laat je niet op je kop zitten hè?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik zou ook niet weten waarom.’
‘Hier.’ Ramon zet een dienbladje op tafel met de drankjes. ‘Niet te snel drinken hè?’ zegt hij tegen me.
‘Hoezo?’ Ik frons.
‘Omdat je vertelde dat je er maar twee drinkt. Ik zou het leuk vinden als jullie tot laat blijven zitten,’ zegt hij.
‘Dat moet je nog maar afwachten,’ laat Moniek zich ontvallen.
Ik schiet in de lach.
‘Hé Moniek, hoe is onze eerste indruk?’ vraagt Luke heel direct.
Ik zie dat Moniek moeite moet doen om haar lach te verbergen, omdat ik weet dat nu in een paar seconden alles wat ik haar heb verteld door haar hoofd heen schiet.
‘Het is een beetje een valse eerste indruk hè?’ zegt ze dan ook eerlijk.
‘Waarom?’ vraagt Luke geïnteresseerd.
‘Naomi is mijn beste vriendin. Die heeft me echt wel meer verteld dan dat ze drie jongens tegenkwam op het station,’ zegt Moniek nuchter.
Ik voel drie paar ogen in me prikken, maar ik weiger iets te zeggen.
‘Wat heeft ze je allemaal verteld?’ vraagt Jim gretig.
‘Alles.’ Moniek lacht breed.
‘Dat is niet waar,’ zeg ik kalm. Ze kijken me alle vier aan, Moniek het meest verontwaardigd van allemaal. ‘Ik heb jullie persoonlijke verhalen niet verteld. Maar verder wel alles, ja,’ geef ik toe.
‘Wat is je het meest opgevallen?’ vraagt Jim nieuwsgierig.
‘Dat het leek alsof ze zich comfortabel bij jullie had gevoeld, terwijl ze dat normaal gesproken nooit heeft bij onbekenden. En dat terwijl ze jongens haat hè? Had ze dat wel verteld?’ ratelt Moniek.
Ik kijk haar afkeurend aan.
‘Dat was meer dan duidelijk,’ lacht Luke. ‘Maar nu ben ik wel benieuwd, Moniek waarom ik haar type ben volgens jou,’ vraagt hij direct.
Ik kijk hem met grote ogen aan en geef Moniek een trap onder de tafel.
‘O, gewoon qua uiterlijk,’ zegt ze kalm.
Ik laat mijn ingehouden adem ontsnappen.
‘Waar kennen jullie elkaar eigenlijk van?’ vraagt Ramon plotseling.
‘De middelbare school. Ze heeft me opgepikt toen ik ineen gedoken zat in een hoekje,’ zegt Moniek en ze glimlacht kalm.
‘Zo had ik je niet ingeschat,’ laat Luke zich ontvallen.
‘Ik was ook alleen zo op die eerste dag. Jemig, je hebt gelijk,’ zegt Moniek, het eerste tegen Luke, het tweede tegen mij.
Ik kijk haar vragend aan.
‘Dat ze je gemakkelijk doorhebben.’ Moniek draait zich naar de jongens. ‘Weet je hoe eng het is als iemand je gaat uitpluizen, terwijl je diegene nog niet kent? Jullie hadden mijn vriendinnetje best wat voorzichtiger mogen behandelen,’ zegt ze streng.
Ik glimlach.
‘Volgens mij hebben we je met respect behandeld, of niet?’ vraagt Jim.
‘In de trein wel ja,’ stem ik in.
‘Die eerste indruk vergeten we maar snel,’ zegt Ramon.
‘Nee. Dat is nergens voor nodig. Bovendien waren jullie steeds dezelfde persoon. Ik vond jullie gedrag eerst niet leuk, maar jullie als persoon leken me uiteindelijk erg aardig. Nog steeds trouwens.’ Ik neem een slok wijn.
‘Jij bent echt te goed voor deze wereld.’ Jim schudt zijn hoofd. ‘We waren je gigantisch aan het uitdagen en jij praat het voor ons goed.’
‘Voor mezelf,’ verbeter ik hem. ‘Ik wil helemaal niet denken aan jullie oppervlakkige gedoe, want dan ben ik binnen een kwartier weg hier. Hoe was het dinsdagavond?’ schakel ik snel over.
‘Toen we gingen stappen, bedoel je?’ vraagt Jim.
Ik knik.
‘Dat was een mooi feestje,’ grijnst Luke.
‘Nog chicks gescoord?’ vraag ik toonloos.
‘Nee, jij was er toch niet?’ Hij zet het bierglas aan zijn lippen.
‘Heb je je verdriet weggedronken?’ plaag ik.
‘Nee, daar ben ik nu nog mee bezig,’ reageert hij ad rem.
Het voelt alsof mijn innerlijke stemmetjes nu uiterlijk aanwezig zijn. Ik weet precies wat Moniek denkt en ik ben het compleet met haar eens: ik ben aan het flirten, iets wat ik absoluut niet meer zou doen.
‘Ik heb je nog gebeld, of niet?’ vraagt Luke.
Ik schud mijn hoofd. ‘Ja, dat heb je gedaan. Weet je dat serieus niet meer?’ zeg ik scherp.
De jongens schieten in de lach.
‘O, je bent ook zo aan het vechten voor wat je waard bent hè?’ Luke glimlacht. ‘Ik weet alles nog van dinsdag. En ik sliep gewoon alleen.’
‘Doe wat je niet laten kunt, het is jouw leven,’ zeg ik nuchter. ‘Ik ben wel de laatste tegenover wie jij je moet verantwoorden.’
‘Waarom voelt het dan wel zo?’ vraagt Luke.
‘Geen idee,’ zeg ik eerlijk. ‘Wat denk jij?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Omdat je van die prachtige, subtiele hints geeft,’ zegt hij sarcastisch.
Ik glimlach en haal mijn schouders op. ‘Ik vind het echt prima dat jullie doen wat jullie leuk vinden, maar ik heb er nu eenmaal mijn mening over. En die ga ik niet aanpassen, zodat jullie je beter voelen.’
‘Heel goed. Alleen jammer dat je niet eens probeert om indruk op me te maken.’ Luke grinnikt even.
‘Waarom zou ik?’ laat ik me ontvallen.
Naast me lacht Moniek zachtjes.
Luke glimlacht. ‘Je hebt gelijk. Maar ik ben wel benieuwd hoe lang je erover hebt gedaan om je kleding te kiezen en ja haar en make-up te doen,’ zegt hij.
En daar heeft hij mij weer.
‘Anderhalf uur,’ geef ik toe en dan rond ik het nog naar beneden af. ‘Omdat Moniek uiteindelijk zei wat ik aan moest trekken, anders had het zo nog een uur extra kunnen duren.’
‘Was je zenuwachtig?’ vraagt Ramon verbaasd.
‘Is dat raar?’ vraag ik.
‘O, ga je weer tegenvragen stellen nu het moeilijk wordt?’ Hij trekt zijn wenkbrauw op.
Ik kijk naar de tafel. ‘Ja, ik was zenuwachtig. Ik was bang dat het tegen zou vallen. Ook voor Moniek. Ik had jullie uiteindelijk echt tot mijn redders omgedoopt en ik verwachte dat jullie heel stom zouden doen.’ Ik weiger ze aan te kijken.
‘Interessant. Eerlijk zeggen, valt het tegen?’ vraagt Ramon.
Ik kijk op. ‘Nee. Ik ben hartstikke opgelucht,’ zeg ik eerlijk.
‘En jij?’ vraagt Jim geïnteresseerd aan Moniek.
‘Naomi is eerlijk over jullie geweest,’ zegt ze nuchter.
Ik probeer mijn glimlach te verbergen.
‘Vertel,’ dringt Jim aan.
‘Nee.’ Moniek lacht breed.
‘Waarom niet?’ vraagt hij verbaasd.
‘Ik wil Naomi niet teveel plagen.’
‘Was het zo erg?’ lacht Jim.
‘Bovendien vind ik het erg leuk om jullie te plagen.’
‘Ik snap wel waarom jullie vriendinnen zijn,’ zegt Jim en hij zucht dramatisch.
‘Ho, wacht eens even Jim. Volgens mij zijn jullie hier degene die het waanzinnig leuk vinden om een zielig meisje te plagen, dus als we die discussie aangaan, dan winnen jullie direct,’ laat Moniek zich ontvallen.
‘Dat was allemaal puur voor de lol,’ verdedigt Jim zichzelf en zijn vrienden.
‘Naomi haatte jullie,’ zegt Moniek nuchter.
In gedachten moedig ik haar aan.

Reacties (1)

  • Helgenberger

    Dit is zo geweldig, hahaha, ik kijk iedere keer zo uit naar een nieuw hoofdstukje. Ze blijven zo leuk (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen