Foto bij Deel 3 • 017.

@Voelkel: jouw reacties maken me iedere keer blij!

Fijne kerst nog allemaal (:

‘We hebben het goedgemaakt,’ zegt Jim na een korte pauze.
‘Dus dan kun je alles doen wat je maar wilt?’
‘Dit was vrij onschuldig, Moniek,’ zegt hij kalm.
‘Het gaat om het principe. Maar prima hoor, ik bedoel het niet verkeerd. Ik ben blij dat ze jullie tegen is gekomen,’ zegt Moniek minstens even rustig.
‘Waarom?’ Luke leunt voorover en zet zijn ellebogen op de tafel.
Zijn sweatshirt spant strak om zijn aangespannen bovenarmen en ik moet bekennen dat ik naar die spieren blijf staren.
‘Omdat ze op een rotdag sommige momenten vergat dat ze een rotdag had. En dat was omdat jullie haar aan het lachen maakten.’ Het is enorm lief van Moniek om zichzelf weer eens weg te cijferen. Ondanks dat ze best aanwezig kan zijn qua doen en laten, zal ze zich zonder pardon opzij zetten om een ander te helpen. Hoewel het haar niet altijd helpt, vind ik het een heel bijzondere en mooie eigenschap.
‘Dat is lief van je.’ Luke glimlacht. ‘Maar waarom zit jij nu hier?’
‘Omdat ik jou wel eens in levende lijve wilde zien, meneer macho.’
Ik schiet in de lach en Luke schudt zijn hoofd.
‘Ik snap het niet,’ zegt Ramon.
‘Ik ook niet,’ bevestigt Jim.
‘Wat niet?’ vraagt Moniek fronsend.
‘Die jongen hè? Hij krijgt ieder meisje gek. En ik zie bij jullie nauwelijks reactie. Het doet jullie echt niets, lijkt het,’ zegt Ramon.
‘Dat is precies om de reden die Ramon noemt. Ik weiger te vallen voor iemand die het verwacht. En ik ben best een sterke meid, al zeg ik het zelf.’ Moniek kijkt Luke lachend aan.
‘En of je dat bent,’ bevestig ik direct.
‘Ik wil een leuke avond en het maakt me niet uit op welke manier. En ja, dat meen ik serieus,’ zegt Luke.
‘Haar bed slaapt heel fijn,’ zegt Moniek met een uitgestreken gezicht.
Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen en geef Moniek een duw tegen haar schouder.
‘Fijn hè, zulke vrienden?’ lacht Luke, terwijl hij zijn arm om mijn schouder slaat.
‘Ze is de enige van wie ik het kan hebben. Het is alleen zo jammer dat ze dat ook weet.’
Moniek lacht breed. ‘Hou van je.’ Ze blaast een handkusje naar me.
Ik maak me van Luke los.
‘Maar…Heb jij dan nog iets om Moniek terug te pakken?’ vraagt hij nieuwsgierig.
‘Genoeg.’ Ik geniet van de lichtelijke paniek op Monieks gezicht.
‘Maar ze is mijn beste vriendin, dus ik zal haar niet teveel plagen. Ze heeft me overtuigd om met jullie af te spreken.’
‘Bedankt Moniek,’ klinkt er in koor.
‘Graag gedaan jongens.’

‘Hey Luke!’
Een blond meisje komt aanlopen met een glas wijn in haar hand. Haar lange kunstnagels vallen me direct op en ook haar zware, maar niet ordinaire make-up springt direct in het oog. Ik vind haar exact het type voor een korte relatie met een jongen als Luke, wat niet wegneemt dat ik jaloezie voel opborrelen. Moniek tikt me tegen mijn voet, waardoor ik zeker weet dat ik erg chagrijnig kijk, dus forceer ik een glimlach.
‘Hey. Hoe…Wacht.’ Luke komt overeind.
Moniek en ik staan op, zodat Luke naar het meisje toe kan lopen. Zodra wij weer zitten, weiger ik opzij te kijken naar Luke.
‘Was dat nu die chick van vorige week?’ vraagt Ramon zacht aan Jim.
‘Volgens mij wel. Net zo kleverig als Floor,’ reageert Jim.
‘Hoe heette ze ook alweer?’ vraagt Ramon.
‘Weet ik veel. Ik wist direct dat zij niets voor hem was,’ zegt Jim.
Ik bijt op de binnenkant van mijn lip en staar voor me uit.
‘Schuif eens door, meiden,’ klinkt er.
Ik kijk op en maak vragend oogcontact met Luke.
‘Dan hoeven jullie niet weer voor me op te staan,’ zegt hij kalm.
Moniek steekt subtiel haar duim op, tussen ons in.
Ik schuif door, zodat ik naast Ramon zit en Luke gaat dus naast Moniek zitten.
‘Oké, dit was dus weer respectloos hè?’ zeg ik scherp tegen Ramon en vooral tegen Jim.
‘Kom op, zijn relatie was net uit. Ik wist dat het niet serieus was,’ verdedigt Jim zich.
‘Ooit over nagedacht hoe die Floor zich nu voelt? En hoe gebruikt zij zich voelt?’ Ik knik naar het meisje, dat inmiddels weer bij haar vriendinnen is gaan staan.
‘Ze is er toch zelf bij?’ merkt Luke nuchter op.
Ik voel dat mijn spieren strak komen te staan. ‘O ja, want jij bent vast altijd goudeerlijk tegen iedereen hè?’ val ik tegen hem uit.
Luke durft gewoon te glimlachen, waardoor ik nog geïrriteerder raak.
‘Naomi, ik weet precies wat ik moet doen en zeggen om te krijgen wat ik wil. Dat klopt. En dat meen ik niet altijd, dat klopt ook. Maar zij wist heel goed dat ik niets serieus met haar wilde. Dat verbaast jou misschien, maar er zijn genoeg meiden die een onenightstand geen probleem vinden.’ Hij verbreekt het oogcontact niet.
‘Wat jij wilt.’ Ik pak mijn glas wijn en neem een flinke slok.
‘Snap je nu waarom ik het idee krijg dat ik me naar je moet verantwoorden?’ vraagt Luke zich hardop af.
Ik zucht diep. ‘Nee. Ik geef gewoon mijn mening, net zoals jij dat doet. Dat zei ik net ook al: jij moet doen waar jij je goed bij voelt, maar accepteer dan ook dat ik dat doe,’ zeg ik.
‘Accepteer het dan ook van mij,’ zegt hij scherp.
‘Naomi, waarom ben je nu plotseling zo kortaf?’ vraagt Ramon, terwijl hij even in mijn schouder knijpt.
Ik beweeg opzij, terwijl hij me niet eens lang raakt.
‘Laat haar even. Weet je wat het is?’ zegt Moniek.
Ik knijp haar kort in haar been als bedankje.
‘Ik ben benieuwd.’ Luke zucht diep.
Ik heb direct de neiging om hem te corrigeren, maar ik houd mijn mond.
‘Het is rot als je denkt dat je met iemand samen bent die om je geeft, terwijl diegene dat niet doet. En jullie weten dat Jase, haar ex, direct na hun relatie een nieuwe vriendin had. Dat heeft haar pijn gedaan en nu jij, Luke, naar een meisje toeloopt dat zoveel hoop in haar stem heeft dat jij haar leuk vindt, dan vergelijkt Naomi dat met Jase. Valse woorden zijn verschrikkelijk, of dat nu positief of negatief is,’ vertelt Moniek.
Ik glimlach dankbaar. Ze kent me zo goed.
‘Duidelijk. Hé, dat kun je toch ook gewoon zeggen, Naomi?’ vraagt Luke.
‘Ik ben niet open tegen onbekenden.’ Ik voel een slot op al mijn emoties en herinneringen schieten en ik weiger nog aan zondagavond te denken.
‘O, kom op zeg,’ valt Luke tegen me uit.
Moniek schuift iets naar me toe, al is het maar enkele millimeters en ik geef haar aarzelend een tik tegen haar enkel. Ze tikt terug en ik hak de knoop door.
‘Jongens, dit gaat niet werken. Ik wil geen ruzie met jullie. Zondagavond was prima, maar beter dan dat wordt het toch niet meer.’ Ik sta op.
‘Ik ken jullie niet eens,’ valt Moniek me bij en ze staat ook op.
Ramon pakt me losjes bij mijn onderarm vast. ‘Meiden, blijf nu. We hoeven het niet over dit onderwerp te hebben,’ biedt hij aan.
‘Mag ik er langs?’ Ik kijk hem aan. Ik zie de teleurstelling in zijn ogen en ik zou graag voor hem blijven, maar ik kan besluiten nooit meer terugdraaien.
‘Is goed. Je hebt mijn nummer,’ zegt hij.
Ik knik kort. Ramon en Jim staan op en geven ons de ruimte.
‘Bedankt voor de drankjes en de gezelligheid. Succes verder.’ Ik glimlach. Ik denk terug aan zondagavond, toen ik me afvroeg of ik ze ooit nog weer terug zou zien. Ik ben me ervan bewust dat het er nu omgaat of ik ze nog weer eens wil zien en ik weet niet wanneer ik die vraag zou kunnen beantwoorden.

‘Blijf je bij me slapen?’ vraag ik aan Moniek.
‘Graag. Wil je over ze praten?’ biedt ze aan.
‘Nee. Jij?’ vraag ik.
‘Vandaag niet.’
We fietsen zwijgend naar mijn kamer en laten onze poppenkast verdwijnen. Ik haal een make-up doekje over mijn gezicht en schrik van hoeveel ik heb gedaan om er goed uit te zien. Mijn hoge hakken hebben voor blaren gezorgd en mijn rok knelt.
‘Zo bijzonder waren ze niet hè?’ zeg ik aarzelend.
‘Nee. Ze waren leuk, maar ze leken vooral met zichzelf bezig,’ zegt Moniek.
Ik zucht diep. ‘Ik baal ervan,’ geef ik toe.
‘Dat weet ik,’ zegt Moniek en ze omhelst me.
Nog geen tien minuten later liggen we in mijn grote bed.
‘Ik haat jongens,’ mompel ik.
‘Ik wil je helpen,’ zegt Moniek zacht. ‘Ik ga een leuke jongen voor je zoeken,’ belooft ze me.
‘Ik wil eeuwig vrijgezel blijven,’ klaag ik.
‘Slaap lekker,’ lacht Moniek.
‘Welterusten,’ glimlach ik.
Uiteindelijk is toch zij weer het belangrijkst voor me. Ook al had ik deze avond liever anders zien verlopen, ik ben blij dat Moniek me in ieder geval nooit in de steek laat.

Slaperig open ik mijn ogen en even schrik ik, omdat er iemand naast me ligt. Zodra ik doorheb dat het Moniek is, ontspan ik me. Ze ligt nog heerlijk te slapen, dus sla ik voorzichtig het dekbed van me af en ik sta op. Zachtjes maak ik een klein ontbijtje klaar en ik ga in mijn rode stoel zitten. Ik denk terug aan gisteravond en ik voel opnieuw de teleurstelling door me heen gaan. Ik had er op gehoopt dat de bijzondere ontmoeting om zou slaan in een hechte vriendschap. In de trein wist ik al dat we niet op elkaar leken, maar het leek genoeg om het leuk met elkaar te hebben. Helaas bleek de irritatie al snel de overhand te nemen en ook al vind ik het niet fijn, ik ben blij dat we op tijd weg zijn gegaan.
‘Goedemorgen.’
Ik veer overeind. ‘Goedemorgen. Lekker geslapen?’ vraag ik.
‘Prima. Alleen ik kan me nu alweer kwaad maken om die jongens.’ Ze zucht diep. ‘Hoe heb jij geslapen?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Op zich wel goed. Ik vraag me af of we hadden moeten blijven. Ik moet niet iemand anders een mening op gaan dringen.’
‘Ho! Dat deed je niet. Je gaf je mening en daar hoort een volwassen jongen mee om te kunnen gaan. Lieve schat, je gaat je weer schuldig voelen en dat moet je niet doen. Andere mensen hebben ook schuld. Je hoeft niet alles op je eigen schouders te dragen,’ zegt ze.
Ik glimlach. ‘Ik ben blij met een vriendin zoals jij,’ zeg ik eerlijk.
‘Ik ook. En tussen ons komt niemand, nooit. Zeker geen puberende jongens,’ zegt ze opgewekt.
‘Ik heb ontbijt gemaakt,’ zeg ik.
‘Je bent geweldig.’ Moniek zucht diep.
We eten zwijgend ons ontbijtje.
‘Je moet je echt geen zorgen gaan maken over hen hoor. Je hebt het zondag leuk met ze gehad, maar die hele opgezette actie van gisteravond, dat werkte gewoon niet. Misschien kwam het door hen, misschien door ons, maar het was niet hoe het hoorde te zijn. Klaar, niets aan te doen. Ook al vond ik het minstens net zo jammer als jij, want het blijven leuke jongens,’ zegt Moniek plotseling.
‘Zal ik Ramons nummer verwijderen?’ zeg ik.
Moniek bijt op haar lip. ‘Beter van wel. Blokkeren en verwijderen. Je moet jezelf geen pijn gaan doen,’ zegt ze.
Ik pak mijn mobiel en zoek zijn nummer. Ik haal diep adem en druk op verwijderen. Ik bevestig de actie en ik negeer de gevoelens van spijt.
‘Hoofdstuk afgesloten,’ zegt Moniek vastberaden.

Reacties (3)

  • Marliekevdieren

    Na een poos niks te hebben gelezen, rol je zo weer in het verhaal.
    Echt super fijn!

    Ben benieuwd hoe het verder gaat met haar en de jongens.

    Ook fijne dagen voor jou!

    3 jaar geleden
  • Scribe

    Ik vraag me af waarom ze met alle jongens flirt. Speciaal met Luke en Ramon. Ze geeft beide jongens hoop. (Oké nu dan niet meer)

    3 jaar geleden
  • Helgenberger

    Maar ik denk dat ze nog lang niet van ze af is. ^.^
    Jij ook een fijne kerst!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen