Het mocht dan wel te 'gevaarlijk' zijn om direct in te grijpen, maar een kampvuur slechts een stukje verderop in het bos leek Leo geen probleem. Slechts enkele honderden meters verderop lag een legerbasis van de Republika Srpska, maar omdat het donker was en we niet zeker wisten wie of wat zich daar bevond, zouden we wachten tot de ochtend om actie te ondernemen. Ik kon daar het minste van allemaal mee leven, enkel omdat ik de gedachte niet kon uitstaan dat Ana daar misschien zou zijn, en ik hier wachtte op het licht om haar te redden.
      Om een kampvuur (waarvoor ze toch wel de moeite hadden genomen om het licht een beetje af te schermen), zaten Leo, Will, Gabriël, Kit, Jon, Adin, Lisa, Roko en de cameraman van wie ik de naam nog steeds niet had geleerd. Enkelen van hen sliepen, sommigen aten het kleine beetje eten dat we vanuit Tuzla hadden meegekregen, en Leo en Gabriël kaartten met elkaar. Ik had mij met Andrej afgezonderd. Het leek er dan wel op dat we meer in de buurt kwamen, maar ik was doodzenuwachtig. Ik had het gevoel van een omgekeerde maag die ik niet meer kon terugdraaien, en Andrej had dit wel door.
      'Ik wil de situatie niet bagatelliseren door te zeggen dat het wel goed komt,' begon hij. 'Maar jij weet net zo goed als ik dat de oorlog sneller dan we denken ten einde komt.' Ja... Nu er achtduizend mensen waren vermoord, die wij niet hadden kunnen redden, begint de VN eindelijk in te grijpen. We hadden al enkele straaljagers over zien vliegen op weg naar de heuvel waar we ons nu op bevonden.
      'Er is een goede kans dat ze nog leeft, Ana is sterk, dat weet jij beter dan ik.' Ik zuchtte diep alsof ik daarmee een groot deel bezorgdheid naar buiten liet komen.
      'Je weet niet waar ze is,' antwoordde ze. 'Je weet niet wie haar hebben meegenomen.' Nogmaals liet ik een zucht over mijn lippen rollen, voordat ik mijn verhaal kon vertellen.
      'Ze kwamen vroeg in de ochtend. Ze haalden iedereen de flat uit, bij tante Anastasia. Het was één grote chaos, allemaal mannen die schreeuwden, ik werd aan mijn haren meegetrokken naar buiten... En zo zetten ze ons neer en haalden ze selectief mensen uit de groep om ze vervolgens een bus in te douwen. Vrouwen. Tussen, ik weet niet... 17 en 40? Eén man... Hij liep al constant naar Ana te kijken, maar toen hij haar opeens beval mee te komen en de bus in te gaan. Toen werd ik helemaal gek. Dat moment zal ik nooit meer kunnen vergeten. Alle mensen die ik heb moeten doden staan in het niet tegenover het gevoel dat ik kreeg toen mijn zus van me werd afgenomen. Ze was bang. Ze was zo ontzettend bang. Het verbaasde me dat ze van angst niet van haar stokje ging. Dat ze daar nu waarschijnlijk drie jaar in heeft moeten leven... Daar kan ik niet mee leven.' Ik zag dat Andrej tijdens het horen van mijn verhaal een beetje in zijn eigen gedachten was weggezakt.
      'Andrej?'
      'Dat is wat er met Daria gebeurde,' merkte hij toen op. Ik sloot mijn ogen. Daria... Acht jaar -nu ouder-, ook meegenomen, alleen, net als Ana. Net als... Ana... Nee, dat zouden ze niet doen. Dat zou iemand nooit doen met zo'n jong meisje, ook al kon ik het ook al niet begrijpen dat zoiets met Ana was gebeurd, terwijl ze pas zeventien was.
      'Wat?'
      'In de chaos namen ze haar mee met nog meer andere vrouwen. Ik... Ik wist gewoon dat ze mensen zouden doodschieten, en dat dat dan mannen zouden zijn was niet moeilijk om te raden. Papa weigerde zich te verstoppen...' Ik kon zien dat hij er veel moeite mee had om er weer naar terug te denken. 'Ik zei nog zo, dat dit geen moment was om je trots als Kroaat niet opzij te zetten. Maar hij wilde niet. Hij wilde zich niet verbergen voor wie hij was, hoe veel het hem ook zou kosten.' Ja... Dat klonk als papa. Andrej balde zijn hand tot een vuist. Hij had hem niet kunnen overtuigen zichzelf te redden. Op diezelfde hand legde ik de mijne.
      'Hoeveel iemand hen ook maar aan kan doen... Het zijn onze zussen. En ze kunnen alles van ons en hen wegnemen, maar dat niet. Dat is van ons. En als we ze vinden, dan komt alles weer goed. Dat is niet bagatelliseren. Dat is hoop. En weten.'

Reacties (3)

  • xxJennyxx

    Omg spannend!

    2 jaar geleden
  • katl1

    VERDER!!!!!!!!!!!!!!

    2 jaar geleden
  • Heronwhale

    WHAAA ZE GAAN ZE VINDEN IK WEET HET ZEKER ESMA IK SEIN JE NU DAT ANA EN DARIA SAMEN ZIJN. ESMA ONTVANG JE MIJN HERSENBERICHT? (dat klinkt raar...) WHAAA PLEASE SCHRIJF VERDER!!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen