Foto bij 51. Liefde

“Maar...,” vervolgde Fabian. “Je kunt nog terug. Je hoeft dit niet te doen. Je kunt nu een leven opbouwen met Eria, en mij laten gaan. Misschien had het zo moeten zijn?”
Ik slikte en probeerde de tranen weg te houden. “Nee.”
“Aleida…”
“Nee! Ik ben niet zover gekomen om je nu te laten gaan. Ik kan niet zonder je! En wat je ook doet, je kunt me niet stoppen.”

Eria en Fabian keken elkaar aan, alsof ze zonder woorden overleg pleegden. Het irriteerde me mateloos hoe het leek alsof het leek dat ze tegen me samenspanden, maar toen zei Eria:
“We willen je niet stoppen, we willen je helpen.”

“Hoe dan?”
“Door je te laten weten dat je opties hebt. Je doet alsof je geen keuze hebt, maar dat is niet waar.”
Ik schudde mijn hoofd. “Voor mij is het duidelijk. Voor mij is er geen keuze.”
Eria zuchtte. “Oké, dan zal het zo zijn. Kom mee, ik moet je iets laten zien.”

Ze nam me mee naar de kast en haalde een wapenuitrusting tevoorschijn. Met open mond staarde ik ernaar. Het was een harnas, gemaakt van leer en een maliënkolder van duizenden kleine ringetjes. In het leer waren rozen gekerfd.
“Het is mijn wapenuitrusting. Het zal met je mee groeien als je je normale lengte weer aanneemt. Ik hoop dat het je geluk zal brengen. Ik kan niet bij je zijn, maar op deze manier…”
Ze zuchtte even, en ik zag tranen in haar ogen verschijnen. “Aleida, ik wil je niet kwijt. Je moet me beloven dat je geen onnodige risico’s neemt. De Walkuren zullen dat ook niet als dapperheid zien, maar als dwaasheid.”
Ik antwoordde niet.
“Aleida, alsjeblieft? Beloof het me.”
Ik knikte langzaam. “Ik zal ze bewijzen dat ik dapper ben… maar niet dwaas.”
Eria glimlachte door haar tranen heen. “Dank je wel. Ik zou je beschermen als ik kon. Maar ik mag me hier niet mee bemoeien, Wodan zou het niet toestaan.”
“Dit moet ik alleen doen, Eria.”
Ze zuchtte weer. “Dat weet ik.”

We staarden elkaar even aan en zochten naar woorden. En toen ineens kwamen ze. Ik wist niet of het een goed idee was om ze te zeggen, maar ze hadden mijn mond al verlaten voordat ik eraan kon twijfelen.
“Ik houd van je.”
Eria staarde me aan, en lachte toen breed. “Ik houd ook van jou.”

Ik stapte langzaam naar Fabian toe. “Ik had dit nooit tussen ons moeten laten komen. Het spijt me. Ik beloof je dat ik je leven terug zal winnen, wat ik ook doe.”
“Aleida, denk eerst aan je eigen leven.”
Ik schudde mijn hoofd en glimlachte verdrietig. “Ik zal doen wat ik kan. Ik houd van je.”

Afscheid... Zal ze het overleven?

Reacties (3)

  • katl1

    VERDER!!!!!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden
  • Thuria

    Laat haar alsjeblieft niet dood gaan!
    Ze verdient het om een fijn leven te hebben hierna. Ookal is ze wel verdomt koppig zeg.
    Snel verder!

    3 jaar geleden
  • Delahaye

    Je waagt het om haar te laten sterven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here