toen ik 14 was tot augustus 2016 heb ik geleefd hoe ik niet moest leven, zo'n 5 jaar. Ik vond het normaal om aandacht te vragen, om van alles wat een klein probleem was een groot probleem te maken. Ik gebruikte mijn hersens nergens voor. Mijn leven bestond uit drama, ruzies waren normaal. Extreem hard praten over je leven en extreem hard lachen. Iedereen mocht alles weten, iedereen moest weten hoe geweldig mijn leven was. Maar mijn leven was niet geweldig, ik heb een mantel over mij heen gegooid. Ik ben iemand geworden die ik niet wil zijn. Ik praatte voor de grap met jongens om zo aan mijn complimenten te komen, om mijn onzekerheid te dekken en laten zien dat ik zelfverzekerd ben. Hierdoor zijn een aantal relaties verpest. Mijn spijt is enorm, dus in mijn volgende relatie wil ik het goed doen.

Augustus dit jaar heb ik iemand leren kennen. Hij heeft mijn leven op zijn kop gezet, hij heeft mij laten zien dat complimentjes niet nodig zijn om te laten merken dat je iemand leuk vindt maar dat kleine daden en iemand helpen ook zo gezien kunnen worden. Hij heeft mij ook laten in zien dat ik verkeerd leef, ik drink amper en ik eet super slecht. Dit is compleet nieuw voor mij, ik dacht dat ik het goed deed. Begin september heb ik hem ontmoet. De dagen daarna stopte we maar niet met praten. Tot eind oktober, de frustraties kwamen en de irritaties begonnen haar tol te eisen. Ik gebruik mijn hersens nergens voor waardoor hij aan mij irriteert. We kregen een relatie. Ik wil hem trots op mij maken, ik wil hem laten zien dat ik bereid ben om anders te leven.
Praten met andere jongens was nog steeds een dingetje voor mij, ik heb er heel erg moeite mee om het los te laten. Hij is er achter gekomen, de eerste keer vergaf die mij en zag die in waarom ik het deed. De tweede keer ging ik flink de mis in. Ik praatte met een andere jongen over seks in de wij-vorm. Ik heb er enorm spijt van. Als ik het zelf niet uitlokte of niet over begon maar met mijn vriend ging praten was het niet gebeurt. Als ik naar iedereen eerlijk was geweest was dit niet gebeurt. Als ik even had nagedacht was dit allemaal niet gebeurt.
Hij heeft mij de consequenties in laten zien, hij deed alsof die het uit had gemaakt met mij. Ik was er kapot van, ik denk oprecht dat dit de man is waarmee ik wil gaan trouwen. Hij heeft mij nog een kans gegeven, we zijn nu twee weken verder.

Ik heb er heel erg moeite mee, mijn hele leven moet anders. Ik heb hier tijd voor nodig. Door hem ben ik begonnen met fitnessen, wat een spierpijn heb ik nu. Door veel eiwitten te eten gaat je revalidatie sneller, denk aan kwark of yoghurt. We hebben het de hele dag over gehad en nog ben ik het vergeten, ik schaam mij enorm. Ik heb iemand teleurgesteld en daar kan ik super slecht tegen. Ik wil hem trots maken, ik wil dat hij naar mij kijkt en denkt dat ik zo ver ben gekomen om dit te laten werken. Ik wil gewoon een keer normaal kunnen nadenken zonder dat ik er lang over moet doen.
Hij heeft het gevoel dat hij alles voor moet kauwen voor mij, ik wil niet dat hij zich zo voelt.
Ik doe zo erg mijn best en toch kom ik mijn berg niet op. Dit vergt tijd en die wil ik met hem door brengen

Al een poos voel ik mij emotioneel, mijn leven staat op zijn kop. Ik heb nu het gevoel dat ik alles fout doe, want wat ik vroeger dacht dat ik goed deed blijkt nu fout te zijn. Ik wil trots op mezelf kunnen zijn. Ik wil zelfverzekerd zijn.

Ik kan hem lastig dwingen om bij mij te blijven, ook al wil ik dat heel graag. Ik wil met hem kunnen lachen en ik wil er voor hem zijn in moeilijk tijden.

Reacties (1)

  • Histoire

    Ik vind dit een leuk initiatief, ik heb een abo genomen. (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here