In my darkest hour
A place where there's no light
I'm trapped here in this nightmare
And there's no end in sight

Elles hees haar sporttas over haar schouder en sloot de achterdeur achter zich. Met de wetenschap dat ze ’s avonds nog de deur moest uitgaan had ze haar fiets in de tuin laten staan. Ze haalde hem van het slot en verliet de tuin.
      Sophie stond haar al op te wachten. Elles onderdrukte een zucht. Waarschijnlijk had haar vriendin al door dat er wat aan de hand was voordat ze de straat uit waren.
      Elles veinsde een glimlach waarvan ze wist dat die haar ogen niet haalde. Ze staken de weg over en gingen het fietspad op. Elles besloot het maar niet op zijn beloop te laten. ‘Ik moet je wat vertellen, maar ik doe dat liever na de training, als de jongens erbij zijn.’
      Sophie knikte en vroeg godzijdank niet verder. Toch wist ze dat haar gedachten niet stilstonden. Ze pendelden waarschijnlijk tussen Mark – met wie ze geregeld ruzie had – haar ouders en een akkefietje op school. Zou Nico haar gedachten ook even passeren? Had ze een soort Nico-radar die nu als een bezetene afging?
      Ze bestudeerde het gezicht van haar vriendin, maar daar viel niet veel van af te lezen. Toch waren ze beiden ongewoon stil.
      ‘Ga je nog wat doen van het weekend?’ vroeg Elles toen de stilte haar dreigde op te vreten.
      ‘We moeten morgen om half één spelen geloof ik, dus veel tijd hou ik vast niet over. De toetsweek is al over twee weken, dus mijn overige uren moet ik daar maar aan spenderen.’
      Elles trok een gezicht. De proefwerkweek. Daar stond haar hoofd al helemaal niet naar en ze was bang dat haar vrienden ook een groot concentratieprobleem stond te wachten.
      Ze trok de rits van haar jas iets hoger. Het was fris. Hoewel het al oktober was, had de zomer een lange nasleep gekend en was het nog niet echt onder de vijftien graden geweest. Misschien lag het nu ook wel aan haar, en was het Nico’s boodschap die als een ijzige adem op haar neerdaalde en waaraan ze niet kon ontsnappen.

Elles voelde zich opgelucht toen de lichtmasten van de voetbalvelden in zicht kwamen. Daar zou ze tenminste gedwongen worden om haar gedachten te verzetten.
      De trekken op Sophies gezicht waren bezorgder geworden bij iedere honderd meter die ze aflegden. Ze voelt het. O God, ze voelt het.
      Elles durfde haar niet eens meer aan te kijken. Er was maar één medelevende blik voor nodig om haar aan het huilen te krijgen en dat was iets wat ze nog steeds vertikte. Janken deed ze alleen binnen de muren van haar eigen kamer – of de badkamer, vandaag. Dat wilde ze niet in het bijzijn van anderen, hoe goed ze haar ook kenden.
      Ze deed haar fiets op slot en vertraagde haar pas terwijl ze naar de kleedkamer liep. Ze hoorde Sophies voetstappen vlak achter zich, maar haar vriendin kwam niet naast haar lopen. Dat Elles liever afstand wilde bewaren, ontging haar niet.
      Elles kleedde zich in rap tempo om. Hoewel ze een druk op haar blaas voelde, ging ze niet naar het toilet. Ze zag het al gebeuren dat de tranen daar meteen tevoorschijn zouden springen.
      ‘Zullen we alvast een rondje warmlopen?’ stelde Elles voor. Normaal gesproken keken ze even bij de jongens totdat ze zelf moesten beginnen, maar daar voelde ze nu niets voor. Ze wilde bewegen, warm worden.
      ‘Ja, goed.’
      Vanuit haar ooghoeken ving Elles de bemoedigende glimlach van haar vriendin op.
      Haar ogen begonnen te jeuken. Fuck.
      Het was gelukkig maar een paar stappen naar het veld toe. Een paar meiden die in de kantine zaten zwaaiden door de ramen naar hen, maar Elles zwaaide niet terug. Als ze chagrijnig was, dan merkte de hele vereniging dat. Ze was ermee gestopt daar verandering in proberen te brengen. Stiekem vond ze het ook wel fijn dat mensen zich op zulke dagen uit de buurt hielden.
      Ze begonnen in te lopen. Het veld waar ze straks moesten trainen werd nog bezet door anderen, maar dat gaf niet. Elles liep het rondje en ze voelde zich al snel wat warmer worden. En beter. Na twee rondjes deed ze wat rek- en strekoefeningen. Het veld waar de jongens speelden grensde aan dat van hen en ze bleef toch even staan kijken. Haar blik gleed automatisch over het veld totdat ze Marks bruine haar had gevonden. Ze deden een afsluitend wedstrijdje en hij onderschepte net een bal van de tegenstander. Ze glimlachte waterig toen hij behendig een verdediger voorbij speelde en de bal op het doel kegelde. De keeper tikte hem net op tijd weg.
      Toen zijn ogen de bal volgden ving hij haar blik. Hij stak even zijn hand op, maar richtte zijn blik weer op de bal. Elles draaide zich weer van het jongensteam weg en ging verder met haar warming-up.
      Een gevoel van gemis spoelde over haar heen. Toen ze in de brugklas had gezeten en Nico haar nieuwe trainer was geworden, had ze samen met Sophie een tijdje bij het jongensteam gespeeld. Inmiddels voetbalde ze al weer ruim twee jaar bij de andere meiden, maar toch betreurde ze het. Ze had zich in de korte tijd daar beter thuis gevoel dan hier. Hoewel het niet van die dellen waren als in haar klas, konden deze meiden veel lagere streken leveren en waren sommige zo jaloers dat het net zo’n Amerikaanse highschool film leek. Elles probeerde het te negeren. Ze kon nu eenmaal beter met jongens opschieten dan met meiden en zij kon er ook weinig aan doen dat haar vrienden er dusdanig goed uitzagen dat de andere meiden zich tot hen aangetrokken voelden, zelfs al keek Elles absoluut niet op zo’n manier naar ze. Ze wist gewoon niet beter.

Reacties (3)

  • Laleah

    Alles gauw bijgelezen!!! Zo spannend omg!! Gauw verder jij!

    3 jaar geleden
  • Zee

    Ah man, dit verhaal is tot nu toe zo goed! Ik kan niet wachten om een nieuw hoofdstuk te lezen. Je hebt er een abo bij (:

    3 jaar geleden
  • Catan

    Aah. Ik snap haar wel.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here