Vandaag volgen we wederom de avonturen van de intelligente Lorcan Scamander.

Ik is naar fantastic beasts geweest, en nu is ik met veel inspiratie terug gekeerd, vooral omtrent Lorcan.
En dus dacht ik, ik ga schrijven, helaas is er zo'n dingetje wat examens heet.
Ik heb net een examen latijn achter de rug, en nu is het weekend en hebben mijn ouders me toegestaan om even te schrijven, en nu is ik erg blij:D

Als ik er mee zwaai komen er blauwe vlammen uit, wat Ollivander meteen weet te verklaren.
'Drakenhartpees, specifieker van een zweedse kortsnuit, die spuwen blauwe vlammen'
'en het hout?' vraagt mama.
Ollivander kijkt haar even moeilijk aan.
'Loena, deze staf is bijna identiek aan een andere, zelfde boom, zelfde draak...' zegt hij alsof dat iets ergs impliceert.
Hij blijft twijfelen maar uiteindelijk krijgt hij het er uit.
'Drakenhartpees van een zweedse kortsnuit, 35 centimeter lang, zeer buigzaam, dennenhout'
Mijn moeder trekt lijkbleek weg.
'Loena, deze stok is identiek aan die van je moeder'


Nu ben ik degene die wit wordt, iets wat je nochtans nauwelijks ziet met mijn van tevoren al bleke huid.
Ik voel hoe mijn hand met de toverstaf er in begint te trillen, en ineens voelt het alsof het boekje in mijn jaszak drie kilo zwaarder is geworden.
'Lorcan, ga jij maar je boeken alvast kopen' stamelt mama enigszins gebiedend en duwt me de winkel uit.
De woorden 'maar mama die hebben we al gekocht' liggen nog op mijn lippen, maar ik hoor de deur al achter me sluiten.
Ik zucht, gelukkig heb ik mijn lijst nog met andere dingen die ik nog moet halen.
Kordaat loop ik naar Klieder en Vlek, vastbesloten om vooral niet mijn hoofd te breken over de gevoelens van ik of mijn moeder.
Maar gedachtes die hebben een eigen wil, en hun wens is nu niet om braaf achter een muur te blijven zitten wachten totdat hun gastheer zijn zaken geregeld heeft.
Ik pak een witte veer die me doet denken aan een veer van Angel, en een pot inkt.
Waarom heeft die staf mij uitgekozen?
Ik kijk naar enigszins donker getinte staf in mijn hand.
'En wat voor eigenschappen heeft dennenhout?' vroeg een kleine jongen nieuwsgierig aan de van zijn thee nippende oude man.
'Aha, dennenhout, dennenhouten stokken kiezen meestal mensen die vaak als interessant, en een beetje mysterieus soms worden gezien, vaak zijn die mensen ook wel enigszins eenzaam, dennenhouten stokken houden er van creatief gebruikt te worden, en in tegenstelling tot veel andere stokken hebben ze geen problemen met nieuwe spreuken, ook horen ze bij de stokken die het meest sensitief zijn voor niet-verbale spreuken.' had de oude man geantwoord.
De jongen had de hele tijd aandachtig gevolgd, maar trok een vragend gezicht aan het einde van de zin.
'wat betekend "sensi, eh, sensitief"?' vroeg de jongen nieuwsgierig.
De oude man grinnikte, 'gevoelig' verduidelijkte hij.
De jongen knikte lachend, 'en noem eens iemand met een dennenhouten stok?' vroeg hij vrolijk, de jongen verwonderde zich altijd over hoe de oude man elke tovenaar of heks zijn toverstaf herinnerde.
'Ja hoor, ehm, wacht' begon hij ineens te stamelen.
'ehm sorry ik weet er nu even geen' ze hij haastig en stond op om nieuwe thee te zetten.
De jongen keek hem raar aan, hij wist altijd wel iemand.
Toen hij naast zich keek zag hij zijn moeders hand enigszins beven.
Ach, waarschijnlijk had ze het gewoon koud.

'dan zijn dan twintig galjoenen' zegt de man aan de balie.
'eh... wat? ohja, twintig galjoenen!' stamel ik.
Ik reken snel af, en haast me de winkel uit.
Wacht eens, TWINTIG galjoenen?!
Ik kijk naar de pot inkt in mijn hand.
Zeldzame inkt uit China
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, ik heb zonet gewoon een pot inkt voor de prijs van ongeveer drie toverstokken gekocht, goed op weg Lorcan, het "je hoofd niet breken over gevoelens" gaat echt heel goed.

Ik was na een halfuur al klaar met inkopen, en heb daarna nog twee uur wat rondgezworven.
Maar uiteindelijk hoor ik mama naast me verschijnselen.
Ze zegt niks, en bied alleen haar arm aan.
Ik pak haar arm, en na een ruk in mijn navel sta ik in de woonkamer thuis.
'Sorry lieverd, ik denk dat ik me een beetje liet gaat' zegt ze.
Ik werp snel een blik op haar ogen, ze zijn rood van het huilen.
Het feit dat dat me niet verbaasd zorgt er voor dat ik nog harder schrik.
Blijkbaar had ik ergens vanbinnen al verwacht dat ze had gehuild.
Zelf kijkt ze even naar de toverstaf die ik achter mijn oor heb gestopt.
Ineens lacht ze, ik kijk raar op.
'Dat deed ik vroeger ook altijd' zegt ze, en pas nu de glinstering weer in haar ogen verschijnt merk ik dat die even was verdwenen.
Ik voel even aan de toverstaf, alsof ik me nu pas besef dat hij daar zit, en ik begin mee te lachen.
En zo zitten we even later zoals gewoonlijk met een kop koffie aan de eettafel.
Mama krijg je niet klein, niet met herinneringen aan het verleden en niet met zorgen over de toekomst.
En vanaf dan neem ik me iets voor, evenals mama de dood van haar moeder achter zich kan laten, zal ik me niet bezighouden met hoe ik was vroeger.
Zweinstein is een nieuw leven, een leven waar ik me niet verstop achter anderen, en een leven waar ik niet twijfel over mezelf.
Vanaf nu ga ik een leven tegemoet waar ik zal bewijzen, dat Ik: Lorcan Newt Garrick Scamander, evenveel waard ben als ieder ander.

Reacties (3)

  • Histoire

    Je bouwt de spanning echt leuk op!

    3 jaar geleden
  • VanillaJuice

    Waarom zou Chinese inkt zeldzaam zijn? Quantity over quality is iets.


    SORRY SORRY SORRY DAT IS NIET GRAPPIG IK HEB GEWOON EEN SLECHTE DAG VANDAAG NEGEER DIT

    Dat klopt niet eens want inkt wordt niet in fabrieken gemaakt...

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Oowh I love him(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen