Foto bij The Journey Begins...

Author's Notes: Hello, en wederom bedankt voor het lezen van mijn verhaal! Veel plezier met dit hoofdstuk! C:

Het eerste gedeelte van de queeste bestond uit het bezoeken van de Greybeards, een groep afgezonderde, oude nords die op de top van een van de hoogste bergpieken in Skyrim woonden. Deze mannen hadden hun levens gewijd aan het bestuderen van de thu'um en de drakonische taal. Hierdoor waren zij waarschijnlijk het meest geschikt voor het trainen van een dragonborn en hem een zetje in de juiste richting geven.
Hoewel de Greybeards vaak achter gesloten deuren verbleven, hadden Elrond en Gandalf gedacht dat ze de dragonborn wel zouden verwelkomen. Maar dat was een zorg voor een latere tijd. Voor nu hield de groep zich vooral bezig met daar te komen, naar de hoogste piek te reizen, naar de plek die door velen bekend stond als de Keel van de Wereld.
De berg zelf lag vrij centraal in Skyrim, en was dus vrij dichtbij Whiterun. Jammer genoeg was het een moeilijk te beklimmen berg. Het was eigenlijk alleen via het Pad der Duizend Treden te bereiken, dus de avonturiers moesten omreizen naar het oostelijke gedeelte van de berg, terwijl Whiterun in het noordesten lag. En dat, same met de grootte van de berg en de verradelijke wegen er naar toe leidden, betekende dat er best wel wat werk voor ze lag.
Aragorn en zijn hengst leidden de groep, gevolgd door Boromir en Diana. Gimli en Nebula waren derde in de rij, en Legolas en Thana sluitten de groep, ondanks dat de pony ervan overtuigd was dat zij voorop moest lopen, en niet Orion.
"Ik kan nog steeds niet geloven dat je zonder zadel rijdt," zei Aragorn.
"Ik kan nog steeds niet geloven dat je met zadel rijdt," antwoordde Legolas simpeltjes.
"Okay, okay, je hebt een punt daar," zei Aragorn met een grinnik, "Maar, iets serieuzer: weet je zeker dat je het zo gaat halen? Want als we voor het einde van de week onze bestemming willen halen zullen we ook moeten gaan draven en galloperen. En aangezien je geen zadel en geen hoofdstel heb, kan ik me nauwelijks voorstellen dat comfortabel is."
"Het komt goed, ik weet heus wel wat ik doe," zei Legolas. Hij klonk lichtelijk gefrustreerd.
"Natuurlijk," zei Argorn, nog steeds wat skeptisch, "Nou ja, als jij er vertrouwen in hebt, moeten wij dat ook hebben. Maar wees wel voorzichtig, okay? We moeten je soort van in één stuk op die berg krijgen."
"Je hoeft je geen zorgen te maken," zei Legolas, "Bij de goden, je bent bijna net zo erg als mijn vader..."
"Iemand moet toch de verantwoordelijke zijn?" zei Aragorn, terwijl hij een kaart uit zijn tas pakte. Hij bestuuderde de kaart en wees toen naar een pad. "We moeten die kant op, en het pad ziet er goed uit. Zullen we een stuk draven?"
Zonder echt op een reactie te wachten, spoorde hij zijn paard aan. Orion draafde snel weg. Het pad was niet hel goed geweest, mar het was een stuk beter dan de sneeuw waar ze daarvoor doorheen moesten ploegen. Daarnaast waren bijna alle paden in Skyrim slecht, vooral in de koudere regios. Paden waren vaak glad van sneeuw en ijs, dus ze moesten het maar doen met wat ze kregen.
Gelukkig konden de paarden goed met het pad omgaan. Zo af en toe struikelde een van de paarden, maar voor de rest ging de reis goed. Een grote, grijze uil vloog een stukje naast de groep, maar streek toen neer in een boom. Thana schrok, hinnikte luid en gaf een flinke bok. Legolas wist gelukkig te blijven zitten en kon daardoor de pony op tijd kalmeren.
"Wat gebeurde daar?" vroeg Boromir, die wel had gehoord dat er iets was gebeurd, maar niet had gezien wat.
"Ze raakte ergens van van streek," zei Legolas, "Maar ik weet niet wat."
"En je bent niet getuimeld?" vroeg Aragorn.
"Nee, ze is erg goed uit te zitten," zei Legolas.
"Dat is... goed, denk ik?" zei Aragorn.
"Oh, bij Talos," zuchtte Gimli, "Ik hoop dat de rest van de reis iets soepeler verloopt?"
"Maar er ging toch niets mis?" zei Legolas.
"Nee," zei Gimli, "Maar dit kost ons te veel tijd."
"Nu, als we op zo'n strak schema werken, dan-" begon Legolas, maar hij kreeg niet de tijd om zijn zin af te maken.
"Natuurlijk zitten we aan een strak schema vast!" zei Gimli, "Denk je nou echt dat het einde van de wereld wacht totdat jij een keer de moeite neemt om die berg op te klimmen? Hoewel ik nog steeds niet denk dat jij het aankan..."
Legolas wilde bijna een pittige opmerking terug maken, maar werd gelukkig door Aragorn onderbroken voordat de situatie erger kon worden.
"Kun je daar alsjebleift over ophouden?" zei de imperial, "De goden hebben deze beslissing gemaakt, en wij hebben er maar mee te leven. Trouwens, het begint al donker te worden; de manen staan al in de lucht. Misschien kunnen we beter een plek vind om kamp op te zetten, in plaats van te ruzieën?"

Reacties (1)

  • Croweater

    Hun gebekvecht is nu al vermoeiend... en ze zijn pas net op weg :'D

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here