Foto bij H.92.

Geschreven vanuit Jake

Geschreven vanuit Jake

Het mysterieuze meisje heeft beloofd mij te helpen Carissimi en Tara te vinden, maar morgen pas.
Ze heeft mij haar naam verteld: Camatakara.
Volgens haar betekende dat "wonder" waar zij vandaan kwam.
Ik vroeg haar haar achternaam.
Ze vertelde mij dat ze die niet heeft.
Ik wilde doorvragen, maar ik weet wanneer ik mijn mond moet houden.
Nu is het net geen middernacht, maar donker is het wel.
Ze heeft een klein vuurtje gestookt in de tempel, waar je het van buitenaf niet kan zien.
'Waarom haat jij de Bagroda-Draken?'
'Bagroda? Wat is dat nou weer?' vraagt ze.
Ik frons.
Hoe kan ze dat nou niet weten?
Mij zijn er al verhalen over hen vertelt sinds de dag dat ik voor het eerst adem haalde.
'Dat zijn de draken die hier leven.' probeer ik haar uit te leggen.
'Zijn er dan ook nog anderen?' vraagt ze voorzichtig.
'Ja. Je hebt ook de faunaten. Dat zijn geen draken, maar meer mensen. Ze kunnen zich in een wolf veranderen wanneer ze willen. Je hebt ook de Vallianchi-draken. Zij zijn voor zover ik weet de goeden. Dat zijn eigenlijk ook faunaten, maar dan in hun tweede leven. Als ze doodgaan komen ze terug als draak in het Vallianchi-Rijk. Behalve als ze echt in hart en nier faunaat zijn en dat ze honderd procent thuishoren in het lichaam van een faunaat. Dan leven ze ook in het Vallianchi-Rijk na hun dood, maar blijven ze van lichaam een faunaat.'
Ze knikt.
'En jij? Ben je een mens? Een faunaat? Een soort dode-zombie-faunaat?' vraagt ze en ik moet lachen.
'Ik ben faunaat.'
'En die twee meisjes?' vraagt ze.
Ik val even stil en slik.
Ik kijk naar de grond.
'Zij ook.' zeg ik, maar ik kom weer terug op mijn vraag. 'Maar waarom haat jij ze, die Bagroda-Draken.'
Ik zie dat haar ogen zich met tranen vullen en even ben ik bang dat ze niets zal vertellen, maar toch begint ze aan haar verhaal.
'Voordat die Bagroda-Draken hier leefden, leefden de Elven op dit grondgebied. Ik ben ook een Elf. Toen zij binnenvielen hebben ze alles vernietigd. Alle huizen, alle steden en alle dorpen. Zo ook mijn dorp. Ze staken het in de brand en pakten iedereen die wegvluchtte. Ze bonden hen vast aan een van de huizen, om langzaam weg te branden. Ik heb mijn familie en mijn vrienden allemaal zien verbranden. Ik heb hun horen schreeuwen. Alle Elven zijn dood. Op mij na. Ik was tien toen het gebeurde. Dit was een van de tempels van de Elven. Zoals je ziet is het ook een stukje afgebrand, maar toen de Bagroda-Draken hun eigen steden bouwden ben ik hier gaan wonen.' vertelt ze.
Hoewel ze op haar knieën naast het vuur zit en naar haar handen - die ze op haar schoot heeft laten rusten - kijkt, weet ik dat ze huilt.
'Dat is heel erg voor je, Cana... Cama... Camatakara. Dat was het, toch?'
Ze knikt en fluistert een "bedankt", maar ik weet dat ik mijn uiting van medeleven op de meest idiote manier heb laten mislukken.
'Ze hebben mij alles afgenomen, Jake.' zegt ze bitter en kijkt mij opeens fel aan, met haar zwarte kraalogen. Dan spreekt ze bitter en wraaklustig verder. 'En dus zal ik hun alles afnemen.'

Reacties? Kudo?

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here