'Ja mama, ik beloof dat dat ik niet het naar het park ga.'
Moeder keek me strak aan en greep me mij mijn schouder. 'Ga niet. Alleen drugsgebruiker, drankjongere en verkrachters zijn op dit tijdstip in het park.'
'Mama! Je had mijn woord al!' Zeurde ik. De blik van mijn moeder veranderde niet. Ze liet me los en ik draaide me terug naar de gang. Daar pakte ik me jas. Hij was rood met zwarte knopen. Uit macht der gewoonte deed ik de capuchon op en bekeek mezelf in de spiegel. Mijn haar zwierde warrige voor mijn gezicht.
'Kijk uit,' drukte moeder me op de borst.
Ik pakte het broodmandje en vervolgens mijn mobiel. Ik zwaaide nog even naar mijn moeder als teken dat ik weg was.
Ja, ik was weg, maar dat wist ik zelf niet.
De straat was verlaten alsof er een avondklok was. Een koude rilling overspoelde me. Stap voor stap, staat na staat liep ik weg van de plek dat thuis heette.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here