De straatverlichting flikkerde en het gaf een spookachtige sfeer aan deze dobkere stadswijk met lange galerijflats en donkere straatjes.
Ik trok mijn capuchon nog dichter tegen me aan. Voor andere zal een rood lopend puntje.
Door geen van de ramen scheen licht en ik vroeg me af of er eigenlijk wel mensen zijn.

Mijn benen begonnen steeds sneller te rennen zonder dat daar een reden voor was. En toen zag ik het! De enige plek waar ik me niet angstig voelde en waar ik juist angstig moest zijn! Voor me stond een groot metalen poort. Aan beide kanten van de poort bevond zicht een hek daar meer leek op tralies. Mijn rug trilde al bij het idee dat ze ook gebruikt konden woorden door tralies. 

In het park was het pad beschenen met het licht van de lantaarns. Het er zo vredig in vergelijking met de grauwe stad. Voor ik het bezelfde liep ik door de poort. Maar het pak is veel te verlicht. Wat nou als ik door de bosje loop, dan kan niemand mij zien en ben ik toch op tijd bij oma! 



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here