In de schaduw van de bosjes liep ik langs de weg. Het park was veel groter dan ik had verwacht en stap bij stap werd het donkerder. Maar dat vond ik niet erg.

Er was niemand in het park. Geen wolven, geen hangjongere, geen drugsbendes en ook geen verkrachter. Helaas had ik te vroeg getuigd, want net toen ik weer op het pad wilde lopen trok iemand mij dieper de bosjes in. Ik begon er tegen te vechten.

Dieper en dieper werd ik weg gesleurd van het pas en ook van het licht. Tot ik bij een open veld aan kwam waar de maan voldoende licht gaf. Het was hier tussen alle bomen, net alsof ik weg was van de stad. Geen gebouwen, geen elektriciteitskabels en geen huiskatten die bliezen. 

Alleen ik, de natuur en vijf andere mensen die zeker vier jaar ouder waren. Twee van hen grepen me naar de grond bij me handen. Ik probeerde ze met mijn benen te trappen, maar ik was te klein. Dit zijn ze, de hangjongeren,... de roedel.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here