Ik wilde wel, ik zou best wel bij hem willen blijven. Hij was knap, gespierd en hield me gentle tegen zich aan. Zijn handen verplaatste zich verder naar beneden.

Het was vreemde, maar ik wilde het. Ik mocht het niet en dat maakte het juist zo goed. Toen uit het niks, liet hij me los. Dit bracht me terug bij zinnen.

'Ik, ik kan niet,' fluisterde ik. Misschien trekt hij me terug naar de roedel. Ik was bang, maar niet voor hem. Ik was bang voor de rest van de groep.

'Waar woont je oma.'

'Aan een smal huisje aan de andere kant van het park.'

'Okay,' antwoordde Duwolf. 'Misschien kun je die kant op lopen. Je vindt daar ook een veld met mooie bloemen. Pluk een paar en geef die aan je oma.'

Ik was verward door zijn advies. Hij draaide zich om en liep terug naar de roedel. Ik draaide me ook om, naar het veld dat hij bedoelde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here