Foto bij Paralyzed one.

Zacht gepiep hoor ik langzaam steeds maar duidelijker en duidelijk worden, met de seconde lijkt het wel meer te worden. Ik hoor meerde piepjes tegelijk, gepraat op de achtergrond. Het is onwijs licht waar ik ben. Ik open voorzichtig mijn ogen, om vervolgens ontzettend te wennen aan het felle licht, ik knipper een paar keer met mijn ogen en kijk naast me. Een vrouw staat voor me, ze veegt een plukje donkerbruin haar achter haar oor en zet haar bril wat beter op haar neus. Ik kijk om me heen, naar de band om mijn armen, een clipje om mijn vinger, een doorzichtige soort pleister in mijn hand ''Julia?'' zegt de vrouw. Ik knik en kijk haar verward aan. ''Ik ben Michelle, weet je waar je bent, Julia?'' vraagt ze me vervolgens, haar warme stem geeft me een vertrouwd gevoel. Ik schud direct mijn hoofd op haar vraag. Ik weet niet waar ik ben, ik weet niet wat ik hier doe. ''Je bent in het Saint Judes ziekenhuis. Je moeder zit aan je linkerkant'' zegt ze dan. Ik probeer via mijn linkerkant te kijken, maar ik zie het niet... ''Draai je hoofd maar helemaal naar links.'' zegt ze, ik volg haar advies en zie dan mijn moeder zitten, die me met tranen in haar ogen aankijkt. Ik kijk terug naar de verpleegster. Mijn ogen worden groot. ''WAT?!'' roep ik in paniek. Dan valt alles op zijn plek, de band die ik om heb is een bloeddruk band, het clipje om mijn vinger? Een saturatie meter, om het zuurstof gehalte in mijn bloed op te meten, de pleister? Een infuuspleister die ervoor zorgt dat mijn infuus blijft zitten, waardoor ik vocht toegediend krijg.

''Rustig maar...'' zegt ze. Ze legt haar hand op de mijne. ''Ik ga je uitleggen wat er met je gebeurd is en waarom je hier ligt.'' zegt ze. ''Daarna vraag ik of de dokter bij je langs komt om even een lichamelijk onderzoek bij je te doen..'' zegt ze. Ik knik en kijk naar haar hand, die op de mijne rust. Haar nagels zijn verzorgd, maar kort. ''Oke, Julia. Gisteren heb jij auto gereden, en kan jij je herinneren dat je bij het kruispunt 5 straten verderop reed? Volgens je moeder ging je richting het winkelcentrum om met je vriendinnen te gaan winkelen.'' Ik kijk haar een beetje vragend aan. Niet alles kwam meer helemaal terug, maar ik kan me herinneren dat ik heb auto gereden. ''Terwijl jij doorreed voor een groen licht, kwam er een auto van links die met een noodgang doorreed omdat hij haast had...'' zegt ze. Ik schrik. ''Heb ik een auto ongeluk gehad?'' vraag ik geschokt. Ze knikt. ''Ja... Ik ben bang van wel.'' stamelt ze. ''De auto heeft je hard van links geraakt, en omstanders hebben 112 gebeld, je bent buiten bewustzijn geweest totdat je net wakker werd.'' zegt ze vervolgens. Ik voel een traan over mijn wang lopen, gevolgd door de volgende, en de volgende.... ''Sowieso heb je op je arm een flinke wond zitten en flink wat blauwe/paarse plekken... Omdat je buiten bewustzijn was hebben we geprobeerd wat scans te maken waaruit blijkt dat je mogelijk hersenletsel hebt opgelopen..'' Ik kijk met geschokte ogen naar mijn moeder, die harder begint te huilen. ''We hebben je uit voorzorg al wel medicatie gegeven om het eventuele letsel te verminderen... Maar we willen en lichamelijk onderzoek uitvoeren en een nieuwe scan maken van je... Vind je het goed als ik hem bel?' vraagt ze. Ik knik zachtjes. ''Doe maar...'' zeg ik met een trillende stem. Het lijkt alsof ik een beetje moeilijk uit mijn woorden kom, alsof ik moeite heb om duidelijk te articuleren. ''Ik ga hem bellen voor je oké Julia?'' vraagt ze. ''WIl je ondertussen wat te drinken?'' Ik knik. ''Een glas appelsap of limonade als je dat hebt.'' zeg ik. ''Zal ik een kan met appelsap neerzetten? We hebben die in aanmaak limonade vorm.'' zegt ze. Ik knik. ''Ja, lekker..'' ze knikt. ''Ik kom zo bij je terug.'' zegt ze. Ik knik en kijk haar na terwijl ze de kamer uitloopt. Hersenletsel dus... Wat zou dat in hemelsnaam voor gevolgen gaan hebben als dat wel zo is? Mijn moeder begint tegen me te praten, maar ik zie haar niet.. ''Oh Juul... Ik ben zo blij dat je wakker bent.... Ik heb hier zolang op gewacht.'' zegt ze. Ik knik eventjes en sla mijn ogen neer. Ik weet niet zo goed wat ik moet reageren, ik voel me verdoofd, alsof al mijn gevoelens uitgeschakeld zijn. Wel voel ik dat mijn keel zo droog is als wat, het voelt als schuurpapier. De verpleegkundige komt binnen met een kan appelsap. ''De dokter is bij je over 10 minuten.''


Lieve lezers,

Welkom bij mijn verhaal en het eerste hoofdstukje!! Toch besloten om hem iets eerder te uploaden, ik wilde het eigenlijk zondagavond/maandagochtend pas doen! 13 abonnees, 2 x in de top vandaag, en in top creaties deze week! Wauw:)Ik ben er super blij mee!!

Zoals je ziet gaat dit verhaal ook over het ziekenhuis etc. Ik ben zelf verpleegkundige en werk in een revalidatiecentrum voor mensen met hersenletsel. Moeilijke termen in dit verhaal zal ik altijd proberen uit te leggen in ''begrijpelijke taal'' Mocht er toch iets niet duidelijk zijn (of je wilt meer weten) kun je het altijd aan me vragen en kan ik het uitleggen.
Veel dingen op gebied van medisch schrijf ik dan ook vanuit eigen kennis, nu weet ik veel van het onderwerp waar ik over schrijf, maar ik kan natuurlijk niet alles altijd (goed) weten. Mocht je zelf kennis hebben van het onderwerp en iets geks lezen wat niet of niet helemaal klopt, stuur me gewoon een berichtje:)

Geniet van het eerste hoofdstukje!

Veel liefs,
Robin <3

Reacties (2)

  • IrishNialler

    En ook aan deze begonnen;)

    1 week geleden
  • VampireMouse

    Eindelijk een realistisch ziekenhuis verhaal, althans dat hoop ik. Het wakker worden uit een coma en smiddags naar huis mogen, heb ik nu ook wel weer gehad, haha.

    Kudo! En snel verder

    Xx

    1 jaar geleden
    • Buttahbenzo_

      Haha het wakker worden uit een coma en s middags naar huis gaat zeker niet gebeuren! 😁

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen