Het leken uren nadat Carly uit Alexandria meegenomen was toen de vrachtwagen stopte. De achterklep ging open en het licht prikte in haar ogen.
"Kom naar buiten." Eén van de mannen die haar hadden meegenomen, bewoog zijn geweer in haar richting. "Vandaag nog."
Carly werkte zich overeind en liep gehoorzaam naar het uiteinde van de vrachtwagen. Terwijl ze naar buiten sprong, nam ze de omgeving snel in zich op. Ze stonden bij een hoog gebouw in het verlaten veld. Om het gebouw heen liep een hek waarbinnen zich menselijke figuren bewogen. Bijna allemaal hadden ze die herkenbare, stommelende manier van voortbewegen. Zonder doel verplaatsten ze zich in de richting die hun voeten toevallig op wezen. Bereid om door te lopen tot iets of iemand hen van hun richting deed afwijken.
Tussen de zombies bewogen zich een aantal levende mensen. In de paar seconden die ze had, lukte het Carly niet om te zien wat zij er precies deden.
"Wat is dit?" Een blonde man liep op haar af en bekeek haar alsof ze een nieuw stuk meubilair was, waarvan hij nog niet zeker wist of hij het wilde houden. Hem had ze nog niet eerder gezien. Ze vermoedde dat zich dat wel zou herinneren, aangezien de linkerkant van zijn gezicht uit verrimpeld vel bestond. Het gaf haar het idee dat hij ternauwernood aan een verschrikkelijke brand ontsnapt was.
"Dit is een nieuwe uit Alexandria," antwoordde de man die zijn geweer nog steeds op Carly gericht had.
"Heeft Negan hierom gevraagd?" snauwde de verbande man. "We zitten niet op nog meer van die lastposten te wachten."
Carly vermoedde dat hij doelde op haar dorpsgenoten die hier als eerder verzeild waren geraakt;; Daryl en Carl. Het idee dat zij lastposten waren voor hun vijanden die zichzelf 'de redders' noemden, deed haar goed.
"Je mag me best laten gaan," zei ze. "Ik ben hier ook niet omdat ik het zo gezellig vind." Als Daryl en Carl er nog waren, zou één bijdehante opmerking haar niet in gevaar brengen. Ze vermoedde dat die twee meer beledigingen naar de redders hadden gegooid dan zij ook maar kon bedenken.
"Let op je woorden," snauwde de man terwijl hij dichterbij kwam en haar nog eens bekeek. "Wat moeten we hiermee?" Hij keek beschuldigend naar degene die Carly onder schot hield.
"Deze had haar wapen niet afgegeven."
Carly wierp hem een kwade blik toe, die alsnog te zwak was om haar woede voor de situatie uit te drukken. "Er was aan 'deze' verteld dat vuurwapens ingeleverd werden. Aangezien 'deze' niet daarmee om kan gaan, wist 'deze' niet dat 'deze' haar wapens ook moest inleveren."
"Brutaliteit wordt hier niet op prijs gesteld," blafte de verbrande man haar toe. Haar pakte haar polsen en dwong ze met verbazende snelheid op haar rug. "Ik breng haar naar de cellen en ík zal het met Negan bespreken. Wat had ze voor wapen?"
Een vrouw met piekerig, zwart haar hield Carly's boog en pijlenkoker omhoog. De verbande man maakte een honen geluid in haar oor. "Nog speelgoed ook."
"Precies waarom ik dacht dat ik het niet hoefde in te leveren," snauwde Carly. Hoewel de beledigingen tegen haar boog haar helemaal niet aanstonden, kwam het haar nu wel van pas.
"Hebben we er weer één van Rick?" Een man met een zwarte, leren jas stapte langzaam om de vrachtwagen heen. Hij hield zijn handen in zijn zakken en keek nonchalant om zich heen, alsof dit het perfecte moment was om de omgeving eens goed te bekijken.
Negan.
De leider van de 'redders,' die hun eigen leider Rick in zijn macht had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here