De vlammen laaien alsmaar hoger op, terwijl de maan langzaam plaatsmaakt voor de zon. Mijn vader is vroeg begonnen vandaag. Vanwege de boete zal hij vanmiddag de kans niet krijgen om zijn werk af te maken, en dus moet hij het nu doen. Hij zou een hartaanval krijgen als hij wist wat ik van plan was. Een glimlach glijdt over mijn gezicht. Uren, dagen, maanden, jaren heb ik naar deze dag uitgekeken. Het Capitool, de arena… ze roepen mijn naam. En ik wil met heel mijn hart antwoorden dat ik eraan kom, maar helaas; ik heb geen hart. En als ik er een zou hebben, dan zou die gitzwart en verdorven zijn. Niet dat het een probleem is. Het is zelfs makkelijk. Ik hoef me geen zorgen te maken om de gevoelens van anderen en ik hoef met niemand rekening te houden. Ik heb het allemaal goed voor elkaar.
Vonken vliegen in het rond als de hamer op het roodgloeiende metaal neerkomt. Langzaam dwalen mijn gedachten af naar die ene dag, drie jaar geleden…

“Neem je een pauze, Marty?” Ik kijk hem spottend aan, iedere uithaal van zijn mes gemakkelijk ontwijkend. “Moet ik vragen of mammie een kopje thee voor je zet?”
“Hou je kop,” gromt hij. Vloekend haalt hij nogmaals naar me uit, maar ik glimlach en stap rustig opzij.
“Wat een agressieve techniek. Jammer dat je te lomp bent.” Ik klem mijn eigen messen steviger vast, ontwijk soepel ook Martens volgende slag en haal vervolgens zelf uit. Mijn mes schampt langs zijn arm en laat een kleine snee achter. “Oh, sorry. Ik wilde je geen pijn doen! Moet ik een pleister voor je halen? Wil je er een kusje op?”
Mijn ‘bezorgdheid’ is behoorlijk effectief: Marten verliest zijn laatste beetje zelfbeheersing en begint een serie slecht uitgevoerde, lompe, amateuristische uithalen. Elk kleine spoortje techniek dat hij ooit bezat is in rook opgegaan en heeft plaats gemaakt voor puur instinct en volledige roekeloosheid. Zijn verdediging, die eerst al een gatenkaas was, is nu helemaal weg en één simpele schijnbeweging van mij zou me genoeg ruimte geven om een van mijn messen tussen zijn ribben te planten.
Ik rol met mijn ogen, duik naar de grond om nog een aanval te ontwijken, maak een koprol en sta weer op. Marten staat met zijn rug naar me toe, hijgend alsof hij net het bloedbad overleefd heeft, maar in de staat waarin hij nu verkeert zou zelfs een 12 hem neer kunnen steken. Ik stop een van mijn messen weg, grijp met mijn vrije hand Martens arm stevig vast en leg met mijn andere hand mijn mes tegen zijn keel. “Laat je wapens vallen,” commandeer ik op kalme toon.
Marten verroert zich niet. Zijn adem stokt en zijn messen zijn nog altijd stevig in zijn handen geklemd.
“Marty,” verzucht ik, terwijl ik langzaam mijn nagels in zijn huid duw, “Maak het jezelf nou niet zo moeilijk. Laat je wapens vallen.”
Ik voel hoe hij langzaam zijn spieren ontspant. De messen kletteren op de grond. Ik kijk er tevreden naar, met nog steeds mijn nagels in zijn arm gedrukt en mijn mes tegen zijn keel. “Goedzo, Marty, accepteer je verlies.” Ik verplaats het mes naar zijn arm en haal het langzaam over zijn huid, waardoor nog een snee ontstaat. Dan breng ik mijn hoofd vlakbij dat van hem. “Game over.”



Ik rol met mijn ogen terwijl de burgemeester aan zijn oh-zo-originele praatje begint. Ik vraag me af of het me zou lukken om die goedgelovige papzak koud te maken, als ik het zou proberen. Ongetwijfeld. Het is haast niet te geloven hoe snel mensen tegenwoordig in een klein leugentje en een beetje acteerwerk trappen. Het is zo makkelijk dat het bijna niet leuk meer is.
Er wordt verteld over het oude Amerika, een gebied dat door natuurrampen vernietigd werd zodat Panem alles was dat overbleef: een schitterend Capitool omgeven door dertien districten. Maar het volk in de districten was ontevreden en kwam in opstand. De Donkere Dagen volgden. Dat waren nog eens mooie tijden. Maar de geschiedenis liep een beetje anders dan de rebellen gehoopt hadden: het Capitool vernietigde District 13 en kreeg de overige twaalf districten weer onder de duim. Het Verdrag van de Vrede werd opgericht. Dit verdrag garandeerde dan wel de vrede in Panem, maar het bracht ook de Hongerspelen: een spel op leven en dood, met slechts een winnaar. 24 tributen, uit elkaar district een jongen en een meisje, worden elk jaar in een arena vol vallen gegooid, om elkaar af te maken tot er maar één overlever is.

Reacties (4)

  • Duendes

    Precies wat Brechtje zegt hahaha
    Maak een einde aan de kakkerkippen! Woehoee
    Weet je, ik zou bijna medelijden met Marty krijgen... bijna, maar net niet (:

    3 jaar geleden
  • Effy_Stonem

    Hup Val! Jij moet deze spelen winnen want dan kun jij de kakkerkippen tributen vermoorden. Ik doel zeker niet op een paar speciale tributen(A)

    3 jaar geleden
  • RefIection

    Val(H)

    Ik weet het, ze is duivels. Maar serieus, wie mag dit kind nou niet?(yeah)

    3 jaar geleden
  • Lisen

    Yess!! Go Sam!_O_

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here