Ik laat mijn hand even over de zwarte parel aan mijn ketting glijden. Ja, dit wordt mijn dag. Mijn jaar. Mijn Hongerspelen.
Celese, onze overenthousiaste begeleidster, paradeert naar voren. Ik kijk geamuseerd op. Ze draagt oranjerode hakken van zeker zeventien centimeter hoog met gele glitters. Haar haren zijn oranje en zitten in twee vlechten die recht opzij steken op haar hoofd. Ze draagt een tutu met dezelfde kleuren als haar schoenen, met daarop een topje met de oranje kleur van een zonsondergang en bloedrode arm- en beenwarmers. Ik vraag me af of ze doorheeft dat die dingen al een paar eeuwen uit de mode zijn.
Elk zichtbare plekje van haar huid, haar haren, haar kleren en zelfs haar bloedrode kleurlenzen gaat verscholen achter een dikke laag gele glitters, waardoor ze net een gele, discobal lijkt die in brand staat.
"Vrolijke Hongerspelen! Wat een ongelooflijke eer dat ik hier weer mag zijn, in het prachtige District 11!" kirt ze. Ja, ik weet bijna zeker dat haar stem nog erger is dan vorig jaar. Waarschijnlijk heeft ze veel geld betaald om te klinken als een stervende wasbeer, en dat is in ieder geval goed gelukt. "Dames gaan voor!" gaat ze verder, voor mijn gevoel nog enthousiaster dan normaal, al zou dat ook kunnen komen doordat ik zelf enthousiaster dan normaal ben.
Terwijl ze naar de boetebol loopt en dramatisch langzaam een briefje pakt, neem ik mijn plan nog eens door. Als ze nu mijn naam trekt, hoef ik niet eens zoveel te doen; slechts wat huilen, op mijn benen trillen en angstig kijken. Als iemand anders wordt getrokken, zal ik me moeten aanbieden. Wat betekent dat ik moet doen alsof ik dat meisje ken, en er een hoop hysterie voor nodig is om Panem te overtuigen dat ik zielig, zwak en wanhopig ben. En dan kan ik ook nog de pech hebben dat er iemand getrokken wordt die ouder en sterker lijkt dan ik. Ik hou mijn adem in en kijk hoe Celese het briefje open vouwt.
"Het gelukkige meisje dat
District 11 dit jaar mag vertegenwoordigen is… Astral Diantha Swift! Kom maar naar voren, Astral!"
De menigte rond een heel klein meisje met zwarte krullen wijkt uiteen. Het kleine kind -zo te zien is ze pas net twaalf- staat te trillen op haar benen en kan geen woord uitbrengen.
Ik heb ongelooflijk veel geluk gehad dat dit kleine meisje getrokken is. Zo bang, dat ze waarschijnlijk niet zal laten merken dat ze me niet kent. Ze zal me dankbaar zijn, maar dat kan me niets schelen. Ik doe dit niet omdat ik zo'n goed persoon ben, want dat ben ik niet. Ik geef niets om dit kind. Medelijden brengt je in de Hongerspelen maar naar één ding. Dood.
Dadelijk zijn alle ogen op mij gericht. Dit is mijn moment. Showtime. Ik haal diep adem en tranen beginnen achter mijn ogen te branden. Dan zet ik een stap naar voren. "Nee, niet Astral!” gil ik. “Ik bied me aan, ik bied me aan als vrijwilliger! Laat mij in haar plaats gaan!"
Het afkeurende gemompel, dat altijd te horen is wanneer een twaalfjarige getrokken wordt, verstomt en een teken van doodse stilte valt over het plein. Het kleine meisje, Astral, kijkt even verbaasd om zich heen, maar zakt dan van opluchting door haar benen en belandt snikkend op de grond. En dan noemen ze mij dramatisch.
Ik storm naar voren en gooi iedereen die in de weg staat -en eigenlijk ook iedereen die niet in de weg staat maar de pech heeft binnen mijn bereik te vallen- ruw opzij. Ik klim het podium op en ga naast Celese staan, met een geschrokken blik in mijn ogen en knikkende knieën.
Celese klapt blij in haar handen. "Een vrijwilliger, wat leuk! Vertel eens, meisje, wat is je naam?"
"V-Valerie. Valerie Angel Crosse,” stotter ik. Mijn ademhaling schokt en ik sta helemaal te trillen.
"Crosse, dat is een bekende naam! Familie van Marten?"
Ik had het moeten weten. Natuurlijk betrekt ze Marten erbij, maar ik kan niet doen alsof ik hem niet ken, want Marten heeft over me verteld tijdens zijn interview. "M-Marten was mijn broer,” stamel ik dus maar.
"Oh, wat leuk! En vertel eens, Valerie, is Astral familie van je?"
"Z-ze is als een zusje voor me, ik geef heel veel om haar. Ik had haar beloofd dat ik haar altijd zou beschermen." Een traan loopt over mijn wang en druppelt op de grond, en ik ben me ervan bewust dat alle camera's op me inzoomen. Dit is het moment waarop ik het Capitool helemaal moet inpakken, en dat ik een eerste indruk op ze maak die ze niet snel vergeten.
"Nou, dit worden vast fantastische Spelen, ik kijk er al helemaal naar uit! En dan nu de jongens!" Valoria huppelt naar de boetebol, pakt een briefje en loopt terug.
Het maakt me niet veel uit wie het is. Heel het district gelooft in mijn goedheid, op een paar enkelingen na. De kans dat één van de weinige mensen die beter weten wordt getrokken is miniem.
"Revan Collins! Jij bent de gelukkige tribuut die ons District mag vertegenwoordigen!"
Serieus? Revan? Dit ga je niet menen. Revan, de gast die al jaren naast me zit op school. Revan, de gast die me wel eens helpt als ik een paar kleine kinderen een trauma bezorg. De kansen zijn echt in mijn voordeel dit jaar.
Met grote stappen loopt hij naar het podium, alsof het allemaal niets bijzonders is. Je zou denken dat al die onverschilligheid gespeeld is, een truc om hem te helpen in de arena, maar met Revan weet je het niet zeker. Er zijn maar heel weinig dingen die hem echt iets kunnen schelen.
"R-Revan!" stamel ik.
Hij klimt het podium op en geeft me een knipoog. “Hey Val,” zegt hij uitdagend.
Mijn bloed begint te koken en ik moet mezelf dwingen hem niet zo hard in zijn gezicht te stompen dat hij van het podium af dondert en -hopelijk- zijn nek breekt. Het ziet er naar uit dat ik hem nog even moet leren wie hier de prooi is, en wie de jager. Geen probleem, ik heb nog even. De arena is mijn jachtterrein.
"Is dat je vriendje?" vraagt Celese, plotseling heel erg geïnteresseerd.
"N-nee, ik... Hij... Hij is mijn allerbeste vriend!"
Revan forceert een glimlach, maar zijn ogen fonkelen van woede en irritatie. “We vinden wel een oplossing, Val.”
"Leugenaar!” gilt een stem plotseling over het plein. Oh God, dit ga je niet menen. Elesa Marywether, mijn vorige allerbeste vriendin. Echt een schat van een meid. Alleen… zo zwak. Zo naïef. Zo'n makkelijke prooi, als een verdwaald lammetje, mak en nietig. Ze heeft niet eens een echte reden om me te haten. Ik bedoel, zij leeft nog, en haar familie ook, dus ik ben mild geweest. Het enige wat ik gedaan heb is een paar leugentjes vertellen, gewoon een spelletje spelen. Het is niet mijn fout dat ze ze goed van vertrouwen is.
“Geloof haar niet, trap niet in die praatjes van haar!” krijst ze. “Ze liegt, ze liegt altijd! Die vuile leugenaar! Nee!"
Ik moet mijn lach onderdrukken als de vredebewakers haar wegslepen. In plaats van al mijn leedvermaak los te laten, trek ik een geschrokken gezicht en zet ik een stap richting Revan, die beschermend een arm om me heen slaat. Ik druk met tegen hem aan, wetende dat hij me nog meer zal haten dan voorheen.
“Jij moet ook overal een drama van maken, nietwaar?” fluistert hij in mijn oor.
"Denk aan dat arme meisje, Revy, dat arme kind!" zeg ik, opzettelijk zijn naam afkortend.
Hij trekt zijn wenkbrauwen op. “Sinds wanneer gebruik jij bijnamen?”
"We zijn toch BFF's, Revy? Dan mag ik je toch wel een bijnaam geven?"
Hij grijnst zuur en geeft me een por.
"Eh... Dames en heren, de tributen van District 11!” gaat Celese verder, voordat Revy antwoord kan geven of een poging kan doen om mijn nek om te draaien. Niet dat het hem zou lukken, ik ben geen kip - die kunnen overigens nog een behoorlijke tijd verder leven als ze onthoofd zijn. Een soort techniek waarbij je iemand vermoord, maar waarbij het slachtoffer op een wonderlijke manier weet te overleven - zij het in helse pijnen, maar dan maakt het nou juist leuk. Best wel een interessante techniek. Als ik op mijn Zegetoer in 10 ben zal ik er eens wat grondiger onderzoek naar doen. “Vrolijke Hongerspelen! Moge de kansen ímmer in je voordeel zijn!" ze gebaart dat we elkaar een hand moeten geven, wat door een gebrek aan afstand tussen ons niet echt mogelijk is. Ik ga nog wat dichter tegen hem aan staan, met nog altijd die angstige blik in mijn ogen, tot de vredebewakers ons het podium af leiden, door de dubbele deuren van het gerechtsgebouw, naar de kamers waar zich ieder jaar de grootste drama’s afspelen en waar complete afleveringen van soapseries zich voltrekken.
Met een brede glimlach op mijn gezicht laat ik me op de fluweelzachte bank vallen. Dat was leuk. En dan te bedenken dat het allemaal nog veel leuker wordt. Ik kan niet wachten op de volgende golf van tranen en bloed.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Best wel een interessante techniek. Als ik op mijn Zegetoer in 10 ben zal ik er eens wat grondiger onderzoek naar doen.
    Oh Wauw!
    Iets TE zelfzeker?

    1 maand geleden
  • Opperbibbsie

    Ik vind dit echt superleuk! Ik ga hier ook maar een abo op nemen!

    Ik hou van dramaqueens, en de Hongerspelen!
    xD

    3 jaar geleden
  • Duendes

    Valerie jij ongelofelijke dramaqueen :')
    Geweldig!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here