“Oké, dus wat ben je van plan, Val?”
"We spelen het spelletje door tot in de arena. Tot die tijd zoeken we waardige bondgenoten, mensen die de 'beroeps', oftewel losers, van de afgelopen jaren overtreffen. En een stom filmpje van hun boetes gaat ons niet helpen. We zullen ze zelf moeten testen."
“Mensen die de ‘Beroeps’ van de afgelopen jaren overtreffen moeten niet heel moeilijk te vinden zijn. Dat kan al snel. De enige Beroepswaardige tributen hebben het voor zichzelf verpest.” Even is hij stil. “We moeten zo snel mogelijk de andere tributen gaan testen. Zodra we in het Capitool zijn, beginnen we meteen.” Hij staat op, loopt naar het buffet en pakt een roze cupcake met regenboogkleurige glitterhagelslag, die hij even bestudeert. “Maar nu eerst deze hele reis nog. Geniet van het eten, zou ik zeggen,” Hij gooit de cupcake naar me toe, “beste vriendin van me.”
Ik glimlach zoet. "Komt goed. Dankjewel, beste vriend van me." Ik neem een hap van de -veel te zoete- cupcake en loop de coupé uit, op zoek naar de keuken. Tijd om te trainen.

Ik onderbreek mijn trainingssessie pas als de zon al onder de horizon begint te zakken. Ik berg mijn werpsterren netjes op en bevestig mijn haar met behulp van twee scherpe pinnen -prima wapen, je weet maar nooit- in een knot op mijn hoofd. Dan loop ik naar de kamer van mijn districtsgenoot en klop op de deur. "Revy, kom je eten?"
Hij opent de deur en kijkt me aan met een blik die zowel haat als irritatie bevat. “Tuurlijk, Val,” zegt hij vervolgens vriendelijk.
Ik schenk hem nog een zoete glimlach toe en trek hem dan mee naar de eetwagon.
Ik pak een perzik van het buffet en ga naast Celese zitten. Ik reik mijn districtsgenoot de vrucht aan. "Wil je een perzik, perzikje van me?"
Onder de tafel geeft hij me een trap, maar hij blijft lachen. “Graag, wat lief van je, Valy.”
"Ik probeer zo lief mogelijk te doen, Revy. Alleen zo maak je de wereld beter."
“Nou, je bent goed op weg hoor, je bent echt een schat.” Hij trekt sarcastisch zijn wenkbrauwen op.
"N'awh, dankjewel lieverd, jij ook hoor."
Celese werpt ons een veelbetekenende blik toe, waarop Revan me nogmaals trapt. “Zo is het wel weer genoeg liefde, beste vriendinnetje. Ga nou maar eten.”
Ik glimlach en neem een hap. Celese gaat deze kans echt niet laten lopen. Mensen uit het Capitool zijn allemaal hetzelfde.
“Dus…” zegt de discobal. “Hoelang kennen jullie elkaar al?”
Oké, dit was niet het soort vraag waar ik op gerekend had. Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw idee. Lang, dat wel in ieder geval. Ik kijk Revan even aan. "Geen idee, een jaar of zes?"
“Zoiets.” Hij haalt zijn schouder op. “Ik weet het niet precies. Best lang al.”
Plotseling staat Luna op. "Jullie moeten wat eten. Neem anders nog een komkommer. Als iemand me zoekt, ik zit op mijn kamer."
Ik ga zonder op te kijken of iets te zeggen door met eten. Dit kleine kindje is mijn mentor niet. Ik kan gewoon doen of ze niet bestaat. Ik hoef haar niet te erkennen en niet tegen haar te praten, niet op haar te reageren en niet op te kijken als ze iets zegt. "Weet je,” zeg ik even later, met volle mond, “komkommers kunnen hele handige wapens zijn."
Revan kijkt me aan, ongeïnteresseerd als altijd. “Oh, dat scheelt, dan hoeven we niet eens wapens te zoeken. Een komkommer is vast te regelen.”
"Ik heb toch een voorkeur voor werpsterren."
“Werpsterren? Dat komt ook niet vaak voor.” Opeens heb ik zijn volledige aandacht. “Je doet wel graag moeilijk, hè?” grijnst hij.
"De enige sterretjes die ik wel leuk vind. Ze zijn wat minder... fel dan normale sterren. En natuurlijk doe ik graag moeilijk, anders wordt het nog saai."
“Ik denk niet dat het snel saai met jou wordt, BFF'je.”
Ik glimlach weer. "Ik doe mijn best, Revy. Met jou als allerbeste vriend voor altijd komt het vast helemaal goed."
Hij glimlacht. Ik denk dat komende dagen heel interessant worden.”
"Heel... interessant, inderdaad."
“Ik zal jullie even alleen laten.” Celese staat op en verlaat de coupé. Ik laat me opgelucht onderuit zakken. "Zo, die brandende discobol is weg. Wat nu?"
Revan leunt achterover op zijn stoel. 'Wachten tot we in het Capitool zijn. Hoelang nog, denk je?”
"Als het goed is komen we 's nachts aan. Nog een paar uur dus."
“Gaan we 's nachts als naar het appartement, of verlaten we 's ochtends pas de trein?”
Ik haal mijn schouders op. "Geen idee. Volgens mij 's ochtends."
“Het zal wel.” Hij neemt een stuk blauwgroene glittercake, bekijkt het even en neemt dan een hap. “Dus, wat ga jij doen, voordat we deze trein uitgaan?'
"Eten, trainen, meer over mijn tegenstanders te weten komen, trainen, nog wat eten, trainen, oude Spelen nog eens doornemen en daarna..."
“Volle planning dus. Vertel het maar als je iets nuttigs ontdekt.” Hij grijnst.
"... en daarna trainen," ga ik onverstoorbaar verder. Oh, Revan zei iets. "Oh, ja, zal ik doen, beste vriend van me,” zeg ik afwezig. Ik kan maar beter snel aan mijn planning beginnen, ik heb nog een hoop te doen.
“Heel lief van je, beste vriendin. Je bent een schat.” Hij rolt met zijn ogen. Idioot. Plannen, dat zou hij ook eens moeten proberen. Hij heeft niet één aantekening gemaakt en hij heeft volgens mij geen flauw idee wat zijn tactiek wordt, wanneer hij gaat trainen, enzovoort, enzovoort.
Ik zet mijn irritaties opzij en glimlach. "Jij ook hoor, lieverd.” Dan sta ik op, gooi een perzik richting zijn gezicht, zwaai mijn haar over mijn schouder en loop terug naar mijn kamer.

Reacties (2)

  • Opperbibbsie

    Valerie plant dan ook meteen echt alles, oh dear, ik zou gek worden als ik alles moet opschrijvenxD

    Dit is geweldig


    Ik ben het met beide argumenten eens.
    xD

    Hoe ze elkaar ook de hele tijd aanspreken. Haha.

    3 jaar geleden
  • Duendes

    Valerie plant dan ook meteen echt alles, oh dear, ik zou gek worden als ik alles moet opschrijvenxD
    Dit is geweldig

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here