Een uurtje later klop ik opnieuw op Revans deur. Hij doet onmiddellijk openen knikt even.
"Heb je een plan?"vraag ik.
“Niet echt, eerst eens kijken of ze er nog zijn en of ze nog opletten. Had jij een plan?”
"Nope."
“Laten we dan maar gaan.” Hij grijnst en loopt geruisloos de kamer uit. Ik volg zijn voorbeeld. “Wat gaan we doen?”
"Ehm." Ik kijk om me heen. Een actrice is altijd en overal, ongeacht het decor of de attributen, in staat om te improviseren. Plotseling valt mijn oog op een lichtknopje aan de muur. Bingo. Ik loop erheen en zet het licht aan en uit, en nog eens, en nog eens, enzovoort.
“Wat is dat? Wie is daar?” vraagt de vredebewaker op dwingende toon.
Snel duw ik Revan naar voren, waarna ik mezelf achter de deur naar mijn kamer verstop. Nou, ik ben benieuwd hoe erg hij het gaat verpesten.
"Wat doe jij hier?" hoor ik de vredebewaker vragen.
“De lamp is kapot en ik weet niet wat het is. Hij begon ineens te knipperen,” antwoordt de stem van Revan. “Luna vroeg me om jullie te vragen het op te lossen.”
"Dat is niet onze taak."
“Niet? Oh, maar wie moet ik dan vragen? Kunnen jullie niet iemand uit het Capitool halen die verstand heeft van lampen?”
"Dit is niet ons probleem. Ga slapen."
“Dat wil toch niet als de lampen steeds aan en uit gaan? Zo kom ik nooit uitgerust in het Capitool! Het kan niet lang duren voordat Valerie ook wakker wordt…”
Aha, hij kan het niet meer alleen aan. Showtime dus, nu ook voor mij. Ik doe de deur open en stap naar buiten, met een levenloze uitdrukking op mijn gezicht, als of ik nog half in dromenland ben. "Kan er niet iets aan die lampen gedaan worden?"
Revan zucht overdreven en kijkt de vredebewakers beschuldigend aan. “Het is al te laat! En ze slaapt ze laatste tijd al zo slecht…” Hij slaat een arm om me heen. “Sorry, Engeltje, ik hoopte dat ze er iets aan deden voordat je wakker zou worden, maar ze willen niet.”
Ik trek me dicht tegen hem aan. “Ik ben moe, Revan, straks val ik in slaap tijdens de Parade."Ik kijk de vredebewaker aan. "Kunnen jullie hier echt niets aan doen?"
"Ik... eh..."stamelt de man ongemakkelijk.
“Weet ik, Val, weet ik,” zegt Revan. “Ik zou willen dat er iets aan gedaan werd, maar ze willen het niet doen. Het spijt me, op deze manier gaat de Parade helemaal mis.” Hij zucht diep. Oké, niet slecht. Minder erg dan daarstraks ik ieder geval. Maar niet te vroeg juichen, hij kam het nog altijd verpesten.
"Oké, oké, ik ga al kijken." De vredebewaker zucht diep en kijkt ons nijdig aan.
“Heel erg bedankt!” Hij gaapt en woelt door mijn Haar. “Je kan straks weer slapen, hoor.”
Ik leg mijn hoofd op zijn schouder. "Dankjewel." Zodra de vredebewaker weg is verdwijnt mijn ‘vermoeidheid. "Zo, we kunnen gaan,” zeg ik.
“Wegwezen dan.” Voorzichtig, zonder geluid te maken, opent Revan de deur.
"Hé, waar zijn jullie mee bezig?"
Ik vloek binnensmonds als ik de stem van de tweede vredebewaker hoor. Oké, dat is irritant.
“Tijd om haast te maken, Valerie!” Mijn districtsgenoot springt de trein uit en kijkt even bewonderend naar alle lichtjes van het Capitool, een eindje verderop. Het is mooi, dat moet ik toegeven, maar… Ehm… Misschien is dit niet het moment.
Ik spring ook de trein uit en loop achter hem aan. Nu wordt het pas echt leuk.
Achter ons richt de vredebewaker zijn geweer. "Terugkomen, nu."
“Wie het eerste weg is, wint.” Revan grijnst en sprint weg. Onmiddellijk zet ik de achtervolging in, me heel goed bewust van de hele horde vredebewakers die aan komt stormen. Eentje weet Revan bij zijn arm te pakken, maar hij weet zich los te rukken. Zijn snelheid is hij wel kwijt en hij heeft ongeveer net zoveel elegantie als een bloedzoekersnest. Wat een amateur.
Oké, mijn beurt. Ik zal het hem wel leren. Ik maak een radslag om twee vredebewakers te ontwijken en sprint vrolijk verder. Ik kijk Revan vragend aan.
“Jij moet ook overal extra drama toevoegen, of niet, Engeltje?”grijnst die sukkel.
"Jij moet ook altijd zeuren, hè. Let liever een beetje op."
Het volgende moment raakt een klein pijltje zijn been. Hij struikelt en blijft liggen. Waarschijnlijk verdoving. Onmiddellijk wordt hij door drie vredebewakers
vastgegrepen.
Wat een idioot, zich zo laten neerhalen. Dat leeghoofd heeft gewoon geen idee wat hij aan het doen is. Ik zucht, stop met rennen en steek mijn handen in de lucht. "Oké, jullie je zin, we gaan al slapen."
Revan gromt geïrriteerd. “Jemig, is dit niet een beetje overdreven?” De vredebewakers trekken hem overeind en komen dan ook mijn kant op. Misschien mag ik dan toch nog gewonden laten vallen vandaag. Dat wordt gezellig. “Rustig maar, ze komt zo wel mee,” zegt hij dan opeens. “Ik dwong haar om mee te gaan, wees maar niet bang dat ze wegloopt. Oh, en iets minder knijpen mag ook wel.” Hij geeft me een snelle knipoog. Aha, ik snap het. De show is nog niet afgelopen. Nog lang niet.
Snel ren ik naar hem toe. "Oh hemel, doe voorzichtig met hem! Ben je in orde, lieverd?"
“Natuurlijk, het gaat wel, Engeltje van me. Ik hoop dat ik je niet te veel heb laten schrikken.”
Nog voor ik kan antwoorden trekken ze hem mee terug naar de trein. Ik zucht onhoorbaar en neem me voor nog wat sterretjes achter Revans naam te noteren. Nog even en dan kan ik me eindelijk van die idioot ontdoen.

Reacties (1)

  • Duendes

    Valerie, niet zo gemeen kssttxD

    REVERIE YAYxD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here