"Wat is het dit keer?" Negan kwam voor haar staan en bekeek haar op zijn beurt. Zijn blik was heel anders dan die van iedere andere redder. Het leek erop dat hij in Carly's aankomst een mooi nieuw entertainment zag voor de saaie dag. Wat hij onder entertainment zag werd aangetoond door de knuppel in zijn rechterhand, die met ijzerdraad omwikkeld was. "Ricks dochter, zijn zus, zijn nicht? Misschien zijn vrouw?" Negan ving Carly's blik en hief de knuppel op. "Wil je kennismaken met Lucile? Zij zou dolgraag kennismaken met jou. Maar alles op zijn tijd." Hij grinnikte en keek schuin naar Carly. "Niet grappig?"
"Ik denk dat ik de grap gemist heb," antwoordde Carly zonder hem aan te kijken.
Negan grijnsde en draaide rond alsof hij al zijn mensen bij het gesprek wilde betrekken. "Nu weet ik zeker dat het er eentje van Rick is. Grote mond en geen gevoel voor humor. Wat is dat?" Hij wenkte de vrouw die Carly's boog vast had en pakte de boog van haar over. "Dat is me eens een leuk wapen." Hij sprak ieder word langzaam en met nadruk uit alsof hij er een mooie show van wilde maken voor het publiek van redders en zombies. "Waar heb je dit gevonden?" Hij draaide zich naar Carly toe.
Carly keek hem zwijgend aan.
"Het is er weer zo één, natuurlijk." Negan maakte een groots gebaar met zijn armen en zuchtte alsof hij ook niet meer wist wat hij ermee aan moest. "Luister, je hebt hier twee keuzes." Hij bracht zijn gezicht dichter naar dat van haar en trok kort zijn wenkbrauwen op. "Een leven, of geen leven. Als je Ricks voorbeeld blijft volgen en naar me kijkt alsof je me wil vermoorden... Nou, ik denk dat je wel kan raden welke van de twee het dan wordt. En ik moet je waarschuwen Daryl en Carl leven nog omdat ik ze leuk vind, dat voordeel heb jij niet." Hij draaide zich om en gebaarde nu over zijn schouder naar Carly. "Breng haar naar boven, die boog ook. Dit voelt niet als mijn moment om met gevangenen te praten."
De man met het verbrande gezicht greep Carly's arm en trok haar mee. Ze passeerden vlak langs het hek waarachter zombies zich doelloos heen en weer bewogen.
Via de brandtrappen aan de buitenkant van het gebouw, klommen ze naar boven. Dat hield in dat de verbrandde man Carly achter zich aan trok alsof hij haar niet in staat achtte om zelf te lopen. Binnen passeerden ze een aantal gangen die er voor haar gevoel allemaal hetzelfde uitzagen. Haar bewaker stond zo abrupt stil dat Carly bijna omviel.
"Staan blijven," snauwde hij.
"Ik doe mijn best," beet Carly hem toe.
Hij had haar bovenarm zo stevig vast dat Carly het uitzonderlijk knap van zichzelf zou vinden als het haar lukt om weg te komen. De man rammelde met een zware sleutelbos en vloekte binnensmonds toen hij hem uit zijn handen liet vallen.
"Lastig, hè?" zei Carly. "Een sleutel zoeken met één hand."
Hij keek niet op of om. "Denk maar niet dat ik je los ga laten."
"Denk maar niet dat ik weg zal lopen. Ik heb het hier veel te erg naar mijn zin."
De man gromde gefrustreerd, maar leek het verder niet de moeite waard te vinden om Carly te antwoorden.
"Dat vind ik geweldig om te horen," klonk een stem achter hen, "dat je het hier nu al naar je zin hebt. Dwight..." Negan verscheen naast hen. Hij keek naar het gezicht van de verbrandde man alsof er iets grappigs te zien was en stopte zijn zin even om te grinniken. "Ik heb me bedacht," ging hij vervolgens verder. "Ik ben wél in het humeur om met gevangenen te praten. Ik ben helemaal in het humeur om met gevangenen te praten. Breng haar naar mijn kamer." Hij trok zijn wenkbrauwen kort op naar Carly. "Dit wordt gezellig."
Terwijl Negan door de gang wegliep, werd Carly op ongeveer twee meter achter hem meegesleurd.Ze kwamen uit in een kamer waar drie donkere kasten stonden. Bij het raam rechts van hen stonden twee banken en in de linkerhoek stond een bed.
"Je kunt gaan, Dwight." Negan stond bij het raam en draaide zich om. "Je hoort het wel als je haar terug kan brengen."
Carly bleef midden in de kamer staan terwijl de deur achter haar dichtging.
"Normaal gesproken zou een nieuwe uit Alexandria mij evenveel kunnen schelen als..." Negan trok een nadenkend gezicht. "Laten we zeggen als de zombies buiten. Die zijn namelijk iets waar ik me helemaal niet druk om hoef te maken." Hij liep langzaam op haar af. "Ik ben zo goed geweest om Rick's zoon thuis te brengen, omdat ik hem respecteer. Daryl respecteerde ik ook, maar hij is ontsnapt..." Recht voor Carly bleef hij staan. "Daryl is me ontsnapt..." Negan bracht zijn gezicht dicht naar dat van haar. Zijn bovenlip trok zich iets op ineen grijns. "Dat betekent dat we jou goed in de gaten zullen houden. En ik moet zeggen.... Inmiddels heb ik wel genoeg gehad van rebellen uit Alexandria." Hij leunde achterover en grijnsde opnieuw op een typische manier. Het was alsof hij van alles in zijn hoofd om liet gaan, maar Carly liever in spanning hield voor de verrassing. "Je kunt hier een goed leven leiden." Alsof hij dat wilde demonstreren, liep hij naar de kast en pakte een fles donkere drank. Hij klemde de kurk tussen zijn tanden en schonk de drank in een glas. Terwijl hij zich omdraaide hief hij het glas naar Carly "Op jouw leven bij de redders," toostte hij. "Na de recente gebeurtenissen, kan je vast wel raden wat ik van je ga vragen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen