Foto bij Angst - schrijfwedstrijd Merrow (2013)

Opdracht 1:
Deze opdracht draait om het verwoorden en beschrijven van een emotie. Je bent vrij om zelf te bepalen welke emotie je wilt gebruiken in je verhaal.

Wat wordt er verwacht? Laat de emotie die jij gekozen hebt, duidelijk naar voren komen in je verhaal. Onthou dat het gaat om één emotie. Hoe je het verder aanpakt is aan jou. Je kan de emotie beschrijven, je kan je hoofdpersoon deze laten ervaren, enzo. Wees zo creatief mogelijk, maar houdt er rekening mee dat die ene emotie het belangrijkste is.


Ik heb gekozen voor de emotie 'angst'.

Ik werd wakker in complete duisternis.
Gedesoriënteerd draaide ik mijn hoofd. Waar was de streep maanlicht die altijd langs de gordijnen heen glipte en op het tapijt scheen? Waar was het kleine, rode lampje dat me liet weten dat mijn stereo aanstond?
Niets. Zwart. Totale duisternis.
Een onrustig gevoel wakkerde in me op en terwijl mijn hoofd met de minuut helderder werd, groeide die onrust mee. Ik bewoog mijn schouders om de stekende pijn in mijn nek te verjagen. Daarna kromde ik mijn rug en strekte mijn tenen.
Verkeerd. Helemaal verkeerd. Geen katoenen lakens tegen mijn blote benen, geen kussen onder mijn hoofd. Iets hard en ruw.
Mijn handen schoten omhoog en sloegen tegen een hard oppervlak. Het klonk hol. Met een jagende ademhaling voelde ik langs me. Links en rechts, precies hetzelfde oppervlak. Ruw hout. Niet veel breder dan mijn schouders, misschien dertig centimeter langer dan mij. Jezus, niet meer dan twintig centimeter recht boven me als ik plat lag. Ik jammerde. Ik wiegde heen en weer, terwijl de paniek toesloeg. Ik voelde het als een golf over me heen gaan, een soort angst die ik nog nooit eerder gevoeld had en dreigde me te overspoelen.
Het was een warboel in mijn hoofd, maar ik wist zeker dat dit geen droom was. Ik lag niet in bed of in het ziekenhuis. Opeens voelde ik hoe mijn maag in opstand kwam. En ik dacht: misschien weet ik nu hoe een hartaanval voelt. Want ik zweer je dat ik mijn hart kon voelen verkrampen. Het verkrampte tot een harde bal en ik voelde een stekende pijn. Angstig hapte ik naar adem en merkte al snel dat er veel te weinig lucht was. Ik snakte naar adem en begon te huilen, met harde schokken die door mijn lichaam gingen en me er weer aan deden herinneren dat ik niet veilig in mijn bed lag.
Ik had een ijzig gevoel. Niet koud, ijzig was het juiste woord. Zoals een winternacht waarop je ligt te rillen en het voelt alsof je gaat bevriezen. En die geur... Het was klam en... rook naar aarde.
Waar was ik? En waarom? Ik lag opgesloten in een kleine ruimte die donker en klam was en...
Ik zoog lucht in en gilde.
Ik gilde tot ik het gevoel had dat de aderen in mijn gezicht en hals zouden barsten. Ik gilde tot het leek of mijn keel gescheurd en opengereten was. Ik bonkte en schopte tot mijn handen, hielen en tenen net zo opengereten waren als mijn keel. De pijn leidde me af van de pijn in mijn hoofd. Want langzaam aan begon het tot me door te dringen.
De geur van omgespitte aarde. De kilte die alleen de buitenlucht je kan geven. De grootte en de vorm van deze kist. De volstrekte duisternis...
Ik was levend begraven.
Levend.
Begraven.





Voetnoot: Ik heb gekozen om mijn personage levend te begraven, omdat je daar de emotie 'angst' mee kan vergelijken. Wanneer je heel erg bang bent, krijg je dezelfde gevoelens als het meisje in de kist. De angst die je stilletjes aan bekruipt, de emoties die door je lichaam gieren...
Haar levende begraving is een synoniem voor de emotie die ik gekozen heb. Iedereen voelt zich wel eens opgesloten, alsof er geen uitweg meer mogelijk is. Angst.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here