Foto bij Dance all night - schrijfwedstrijd Austen en Bronte (2012)

Dance, dance all night

Korte inleiding over het boek:
In het leven van het grote gezin Penny draait alles om Crystal, de enige dochter in het gezin, die balletdanseres wil worden. Met de hoogste verwachtingen sturen ze Crystal naar de dansschool. Niemand heeft oog voor het kleinste jongetje en 'ongelukje' Doone. Crystal neemt hem mee naar dansles omdat er anders niemand is om voor hem te zorgen. Zonder dat ook maar iemand het weet doet hij alle oefeningen na in de gang, zich vasthoudend aan de verwarming. Zijn belangstelling voor ballet blijft erg lang onopgemerkt, tot de danslerares zelf voorstelt om Doone naar de hoogste school van ballet te sturen. In zijn leven leert Doone piano spelen en danser te worden, op topniveau. Al die tijd is Crystal vurig jaloers op Doone, want zij heeft haar carrière als danseres nooit waar kunnen maken.
In dit hoofdstuk zie je de 16-jarige Doone de hoofdrol spelen in 'Leda en de zwaan', een balletstuk op erg hoog niveau.

In het boek heten de ouders 'ma' en 'pa' dat ga ik dus ook zo houden.

U bent vriendelijk uitgenodigd voor de wereldpremière van Yuri Koszorz'
Leda en de zwaan

In aanwezigheid van
Hare Hoogheid Koningin Elizabeth


Achter het lange, rode gordijn hoorde hij de mensen opgewonden praten. Stoelen die verschoven, hakken die op de vloer kletsten. In gedachten zag Doone de mensen rij voor rij hun plaats nemen. Dames in lange avondjurken, heren in smoking, allemaal piekfijn in orde.
'Doone!' geschrokken uit zijn overpeinzingen zocht hij naar het gezicht achter de fluisterende stem.
'Kom naar hier!' vlug haastte hij zich naar het uitgestoken hoofd van Crystal. Ze trok hard aan zijn schouder en nam hem mee naar een donkere hoek achter het toneel.
'Wat doe je hier?' fluisterde hij. 'Je mag hier helemaal niet komen!'
Crystal zuchtte en rolde met haar ogen.
'Ja ja, ik weet het, alleen de dansers mogen hier komen.' ze sprak 'dansers' uit alsof het iets vreselijks was.
'Luister, ik wil dat je weet dat ma en pa er niet zijn, dus je hoeft ze niet te zoeken.' zijn opengesperde ogen zeiden genoeg. 'Maar waarom niet?' zijn stem klonk kleintjes, de onzekerheid sloop in zijn hoofd. Crystal haalde haar schouders op.
'Ze kregen op het laatste moment een belangrijk telefoontje van pa's zakenpartner. Ik ben de enigste van het gezin hier en ik moest het je komen vertellen.' Doone sloeg zijn ogen neer en voelde de tranen branden. Dit zou zijn moment geweest zijn om te schijnen. Pa zou trots op hem geweest zijn, zou misschien wel zijn nieuwe pak hebben aangedaan. En ma... ze wilde al zo lang in het Koninklijk theater naar een voorstelling gaan kijken! En nu nog wel met de koningin. Ze zou haar gouden ketting hebben aangedaan, en ook zij zou trots op hem geweest zijn. Ze zou hem in haar armen hebben genomen en hem verteld dat ze van hem hield. Crystal legde haar hand op zijn tere schouder en klopte begripvol.
'Het spijt me echt.' Hij knikte en keek weg. 'Je moet nu gaan.' zijn stem klonk afstandelijk en Crystal begreep de boodschap meteen. Hij had nu eventjes tijd voor zichzelf nodig.
Op de achtergrond hoorde hij het gestommel in de zaal zachter worden en hij wist dat de lampen langzaam aan doofden. De melodie begon met het zachte getingel op de vleugelpiano. Daarna sprongen de verschillende violen in en kwam de harp erbij. Zelfs in zijn slaap zou hij deze melodie kunnen herkennen. In gedachten zag Doone de dirigent nu met zijn stokje naar de zware cello's gaan. Met zijn smalle vingers volgde hij de melodielijn en neuriede zachtjes mee. Doone zuchtte diep en veegde één enkele traan die was ontsnapt weg. Al waren ma en pa er niet, hij zou schijnen. Dit was zijn moment.

Aan de veranderende muziek kon hij horen dat Anthea nu was opgegaan, de danseres die de rol van Lena danste. De melodie van haar muziek werd enkel en alleen op de harp gespeeld terwijl ze danste, langs de rand van het meer op zoek naar schelpen. De kartonnen wolken daalden en Doone voelde aan het betoverende rumoer dat door het publiek gleed dat Yuri, die Zeus speelde, zijn dans begon. Het ballet leek met een zwier te vorderen. Nu kwamen de verschillende vrouwen van Zeus, met hun betoverende dans. Hij hoorde het publiek naar adem happen toen ze de verschillende sprongen zagen en hij glimlachte. In gedachten kon hij het hele ballet volgen, tot het punt waar hij op moest.
Al snel voelde hij de hand van Max op zijn schouder. Hij was degene die de dansers aanspoorden om door te doen en hun vertelde wanneer ze moesten opgaan. 'Rustig maar.' mompelde de oude man toen hij het bonkende hart van Doone onder zijn vingertoppen voelde. De muziek stopte even. 'Nu!' zei Max en hij duwde zachtjes tegen Doone's rug. 'Nu.'

De adrenaline gierde door zijn lichaam toen hij in de lichtbundel stapte. Hij begon als een zwanenjong, klein en onstuimig. Zijn vleugels zo teer en fragiel spreidden zich voor de eerste keer. Tussen zijn kleine sprongen door, liet hij zichzelf op de vloer vallen alsof het jong voor de eerste keer leerde stappen en het soms niet meer kon houden. De andere dansers lachten hem uit zoals het moest, en aan de veranderende lichten en muziek wist Doone dat hij nu in het hoekje moest kruipen. De treurige tonen van de viool sleurden hem mee en hij liet zich op zijn knieën neervallen. Eén enkel blauw licht was enkel en alleen op hem gericht.
Sierlijk bracht hij zijn hand naar boven en keek naar de lucht. Alles, de dood van Felix, de slagen van zijn broers, alles kwam neer op dit moment. Hij sloeg zijn vleugels om zijn buik en rolde op zijn zij. Zijn hoofd was ingetrokken en hij legde zich neer op de vloer. De hoge tonen van de viool sneden in zijn ziel en de tranen welden als vanzelf op. Hij spreidde zijn ledematen maar verstopte zijn gezicht achter de veren van zijn vleugels. De oncontroleerbare snikken bleven maar komen, de tranen gleden over zijn gezicht. De harp en de piano namen het weer over, en hij wist dat nu het moment kwam dat hij moest leren vliegen.
Met zijn gezicht naar de grond gericht ging hij op de tippen van zijn tenen staan en reikte met zijn armen naar de kartonnen zon. De eerste slagen verliepen moeizaam, maar langzaam aan leerde hij het. De andere dansers kwamen weer rond hem staan en moedigden hem aan. Als een sierlijke zwaan maakte hij ‘en pointe’ een laatste pirouette en liet zich daarna hard op de vloer vallen. De muziek viel stil en het werd donker in de zaal.

Doone kreeg een daverend applaus. Tot tweemaal moest hij terugkomen om het geklap in ontvangst te nemen. Hij kon alleen maar buigen en buigen voor het publiek dat zat te klappen tot hun handen ervan tintelden, terwijl ze opsprongen uit hun stoel en juichten. Hij kwam weer naar voren, ditmaal tussen Yuri en Anthea in. Ze lieten zijn kleine hand los en duwden hem naar voren. Er kwam een livreiknecht die hem een bos rozen in de armen duwden. Maar het mooiste geschenk van allemaal was toen hij zijn ogen door de zaal liet glijden en de betraande, trotse gezichten van ma en pa zag. Pa droeg zijn zwarte smoking, ma haar gouden ketting. En beiden klapten ze zo hard dat zelfs Doone het kon horen vanaf het podium. Hij drukte een kus op zijn hand en zwaaide enkel en alleen voor hun. Ma herhaalde dat gebaar en hij zag hoe ze straalde toen het publiek naar hun keek. Crystal had gelogen, ze waren er en alleen voor hem. Ze waren er en hadden hem –na al die tijd- eindelijk zien stralen als nooit tevoren...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here