Foto bij Themawedstrijd Harry Potter (2013)

Opdracht 1:
In Harry Potter en de Vuurbeker neemt Harry het op tegen een draak, tegen meermensen en vindt hij zijn weg door het doolhof. Deze opdrachten zijn toen bedacht door het Ministerie van Toverkunst. Deze keer laten wij deze taak aan jullie over.
Dus: Verzin een nieuwe opdracht voor Toverschool Toernooi. Hierbij letten wij vooral op originaliteit en creativiteit en op de uitwerking van je inzending.
Je mag er een verhaal van maken, maar je kan ook gewoon de opdracht beschrijven en natuurlijk is het handig om plaatjes te gebruiken om te ondersteunen wat je precies bedoelt. Let wel op als je het in verhaalvorm doet: Het moet voor ons duidelijk zijn wat de opdracht precies inhoudt.
Aantal woorden: Minimaal 500, er is geen max.
Deadline: Vrijdag 11 Januari 2013





Ik wil er toch nog even bij vermelden dat ik hem eigenlijk nog langer wilde maken, met nog meer gevaren (het is tenslotte een Toernooi), maar hij is al meer dan 2000 woorden en dat wilde ik jullie niet aandoen (:

'Heksen en tovenaars, jury en toeschouwers, de derde en laatste opdracht van het Toverschool Toernooi gaat beginnen!' hoorde Maybelle de versterkte stem van Ludo Bazuyn over het woud weerklinken. Hetzelfde moment kon ze verschillende vogels horen opvliegen, opgeschrikt door het harde geluid. Maybelle keek omhoog maar zag niets dan de hoge boomtoppen en de donkere lucht, bezaaid met sterren. Hoewel ze wist dat aan de zijkanten van het woud grote, houten platformen stonden met toeschouwers, kon ze die nu niet zien. Waarschijnlijk had Perkamentus een onzichtsbaarheidsspreuk om het hele veld gedaan, zodat ze niemand kon zien of horen. Het leek wel alsof ze helemaal alleen was, iets dat haar een sterk gevoel van onbehagen gaf.
'Deelnemers, ga klaar staan.' Maybelle verbeet de angst die zich nu al in haar hoofd nestelde en ging in een gemakkelijke houding staan, zodat ze snel kon weg sprinten.
Zodra ze te horen had gekregen dat er weer een Toverschool Toernooi werd georganiseerd, ditmaal op Zweinstein, had ze in Beauxbatons alle onderzoek gedaan die ze kon. Ze hadden in de bibliotheek maar een kleine sectie over Zweinstein, maar zij had alle boeken verslonden alsof haar leven ervan af hing.
Nu was dat ook zo.
De derde opdracht ging door in het Verboden Woud, waar Maybelle meer als genoeg over had gelezen. Niemand van de leerlingen mocht een voet in het donkere bos zetten omdat de meest mystieke maar ook meest gevaarlijke wezens zich er schuil hielden. Er werd zelfs gefluisterd dat Hij-Die-Niet-Genoemd-Mag-Worden zich er even had verborgen. Spinnen zo groot als auto's, weerwolven op zoek naar voedsel en een reus die je zo kon verpletteren. Toen Maybelle een paar uur geleden hoorde dat de volgende opdracht in het donkere woud plaats zou vinden, moest ze moeite doen om het schoolhoofd niet te smeken voor haar vrijlating. Iets wat bijna onmogelijk zou zijn geweest. Eenmaal in het Toverschool Toernooi, kwam je er niet meer uit. Zodra je je naam in de beker deed, tekende je eigenlijk een bindend magisch contract. Eentje waar je niet meer onderuit kon komen.
'Drie - twee - één -' het snerpende geluid van Bazyn's fluitje volgde en Maybelle schoot naar voren. Haar toverstok hield ze sterk in haar hand geklemd, alsof ze al haar spanningen erop kon uitwerken. Enkel de Onvergeeflijke Vloeken waren - natuurlijk - verboden. Voor de rest mocht ze alle spreuken die ze ooit geleerd had, gebruiken.
'Lumos.' fluisterde Maybelle schor en meteen verscheen er een lichtpuntje op het eind van haar staf. Het kon haar even niets schelen of de andere kandidaten haar nu konden zien, het duistere woud leek al heel wat minder eng nu ze iets had om het te beschijnen. Behendig ontweek Maybelle de onnatuurlijk brede bomen en bedacht ondertussen hoe ze haar opdracht ging aanpakken. De twee andere kandidaten waren in een andere uithoek van het woud gezet en de bedoeling was om hen uit te schakelen, hun toverstokken mee te nemen en dan iets zoeken. Dat 'iets' was een object dat eender wat kon zijn. De enige tip die ze tot nu toe hadden gekregen, was dat het totaal niet thuis hoorde in het woud. Verder liepen er nog een aantal centauren rond, die je verdere tips in de vorm van raadsels gaven als je ze op de juiste manier aansprak. Nederig dus, onderdanig. Als je het zo hoorde leek het een simpele opdracht, een paar verlammingsspreuken, wat raadsels oplossen en een opmerkelijk object zoeken. Maar dan had niemand nog rekening gehouden met de wezens in het woud, waarvoor Maybelle vreesde. Bij ieder geluid stond haar hart een tel stil en keek ze schichtig rond zich heen, op zoek naar een paar extra ogen dat haar in de gaten hield of langs haar heen glipte. Telkens weer bleek er niemand te zijn.
Met een gejaagde ademhaling liep Maybelle door, naar wat ze dacht dat het midden van het bos was. Natuurlijk, hoe dieper in het woud, hoe gevaarlijker het werd, maar ze had meer kans om de anderen tegen te komen als ze gewoon door bleef gaan en vertrouwde op haar instinct.
Ineens hoorde ze meerdere voetstappen naast zich, rennend. Ze stopte meteen in het midden van het pad en keek met een gejaagde blik naar de schaduwen rond zich.
'Hallo? Is daar iemand?' het was doodstil. 'Laat jezelf zien!' haar schreeuwende stem klonk luid door en ze was zich er zeer van bewust wat voor gemakkelijk doelwit ze nu was. Bang, opgejaagd, gespannen. Als vanzelf gleden haar vingers over haar toverstok en zocht ze in haar geheugen naar een goede spreuk. Een verlammingsspreuk zou het moeten doen...
'Waar ben je zo bang voor, mens?' vroeg een rustige, heldere stem links van haar. Meteen draaide Maybelle zich om en zag niets dan een donkere vlek. Toen ze voorover boog en haar stok aarzelend verder vooruit stak, zag ze vier poten op de klamme grond en het gespierd bovenlichaam van een mens. De centaur keek op haar neer, zijn lange manen achteruit gebonden in een vlecht en een houten boog rond zijn schouder.
Maybelle boog nu helemaal voorover, in een nederig gebaar. Ze antwoordde zo eerlijk op zijn vraag als ze kon: 'Is er hier dan iets waarvoor ik niet bang moet zijn?' de centaur glimlachte enkel, zonder antwoord te geven.
'Zou u mij misschien meer kunnen vertellen over wat ik moet zoeken?' De centaur keek even rond zich en bracht toen zijn gezicht naar dat van Maybelle, tot de puntjes van hun neuzen elkaar net niet konden raken.
'Wie zichzelf ziet, heeft het antwoord gevonden. Degene die zoekt naar een antwoord, zal naar mij moeten zoeken. Degene die mij vindt, zal zichzelf vinden.' Het bleef even stil, tot de centaur nu zelf een gracieuze buiging maakte en in het duister verdween. Maybelle fluisterde de woorden een aantal keer voor zich uit, zodat ze ze niet vergeten zou maar de betekenis ervan drong, net zoals bij de eerste keer, niet tot haar door.
'Nox.' fluisterde ze zacht en het lichtpuntje op haar stok verdween. Nu ze al één van de raadsels wist, zou ze vast al een voorsprong hebben en die wilde ze niet kwijt.
Nog steeds erg gespannen door het overwelvende duister, liep ze verder terwijl ze haar blik niet één keer afwendde. Ze was zo gefocust op het pad voor haar dat een luide gil uit haar mond ontsnapte toen ze ineens een harde klap hoorde. Groene vuurspetters verschenen aan de donkere hemel en lieten de sterren even verbleken. Maybelle luisterde naar het snelle bonken van haar eigen hart toen ze ernaar keek en stelde vast dat één van de andere kandidaten uitgeschakeld was.
Met een hortende ademhaling liep ze verder, wetende dat ze nu nog maar met twee kandidaten in het Verboden Woud rondliepen. Ze schudde even haar hoofd om de peinzende gedachten aan wie er nog over was, te vergeten en dacht weer na over het raadsel van de centaur. Wie zichzelf ziet, heeft het antwoord gevonden. Degene die zoekt naar een antwoord, zal naar mij moeten zoeken. Degene die mij vindt, zal zichzelf vinden. Ergens achterin riep een klein stemmetje het juiste antwoord, maar het riep niet luid genoeg. Het leek wel alsof het telkens terug krabbelde als ze het bijna kon horen. Zo dichtbij...
Voor een kort moment bleef Maybelle staan en kneep haar ogen toe. In gedachten kon ze haar kamer op Beauxbatons zien, de satijnen lakens op de bedden, de grote ramen met het uitzicht op het landgoed, de velden waar de gevleugelde paarden stonden. Denkbeeldig liep ze naar het tafeltje rechts van haar hemelbed. Zoals gewoonlijk lagen daar een mantel, een paar boeken en...
Het antwoord sloeg binnen als een bliksemschicht bij donkere hemel. Een spiegel! Het was datgene waar je jezelf in ziet, datgene dat ze moest zoeken en datgene dat haar antwoord zou zijn. Maar toch, zoiets simpel? Ze durfde haar kat Sniffels erom te verwedden dat het niet zomaar een spiegel zou zijn.
'Accio spiegel.' mompelde ze maar er gebeurde niets, zoals ze wel verwacht had. Als de spreuk de spiegel naar haar toe had doen zweven, zou het veel te makkelijk zijn geweest.
Nu ze wist waarvoor ze moest zoeken, ging de zoektocht stukken makkelijker. Voor een moment dacht ze een klikkend geluid te horen, dat ze meteen associeerde met de kaken van de vele reuzespinnen. Haastig liep ze door en meende in de verte, in een smalle streep maanlicht, de witte vacht van een eenhoorn te herkennen. Toen ze met haar ogen knipperde was het alweer verdwenen. Hoe lang ze al in het donkere bos liep, wist ze niet maar haar blauwe zijden pakje bezorgde haar al snel geen warmte meer. Het duidelijke huilen van een wolf zorgde ervoor dat de rillingen over haar rug gleden en ze beet hard op haar lip om niet te gaan gillen.
Het was op dat moment van zwakte dat ze een schittering kon zien, niet zo ver van haar vandaan. Stilletjes liep ze er naar toe en kon zich nog net verschuilen achter een dikke stam, zodat de donkere blik van de Zweinsteinstudent haar net miste. Ademloos keek ze toe hoe de jongen rond de levensgrote spiegel sloop en hem nauw onderzocht. Maybelle kneep haar stok bijna fijn, telde in haar hoofd af tot tien en sprong toen vanachter de boom vandaan.
'Paralitis!' schreeuwde ze en meteen verstijfde de jonge tovenaar. Met open mond en verbaasde uitdrukking op zijn gezicht, viel hij op de grond en bewoog niet meer. Maybelle zocht in zijn gewaad en vond daar de twee toverstokken die ze moest hebben. Ze slaakte een kreetje van geluk en richtte haar eigen stok naar de lucht. 'Verdimillious!' riep ze opgelucht en meteen verschenen er groene lichtpuntjes aan de lucht. Toen ze terug op de grond keek, zag ze niets dan de bruine bladeren. De jongen was al weggehaald en werd nu waarschijnlijk begroet door zijn vrienden.
Maar voor haar was het nog niet gedaan.
'Lumos maxima.' zei ze helder en er verscheen weer een blauwachtig lichtje aan het eind van haar stok, dit keer feller dan de eerste. Nu er geen tegenkandidaten meer waren om haar te stoppen, kon ze rustig de spiegel onderzoeken. Toen ze dichterbij kwam, zag ze als eerste zichzelf. Haar witte gezicht, grote ogen en gespannen houding. Achter haar lag het duistere woud, nog dreigender nu ze het van dit standpunt kon bekijken. Alsof het elk moment haar ook kon opslokken. Snel richtte ze zich naar het beeld in de spiegel dat precies klopte met de werkelijkheid. Er klopte iets niet... een gewone spiegel zou nooit genoeg zijn voor het Toernooi.
Traag liep Maybelle naar de andere kant en snakte naar adem toen ze zag wat de spiegel haar liet zien. In haar rechterarm lag haar kleine zusje, bleke wangen en gesloten ogen. Ze bewoog niet zoals gewoonlijk maar lag met haar hoofdje op Maybelle's schouder. Haar blauwe, bijna doorschijnende huid zorgde ervoor dat ze een zieke uitdrukking gaf. Doods. Meteen keek Maybelle naar onder maar haar rechterarm was leeg en er was niemand in velden of wegen te bekennen. Wat was dit voor spiegel?
Angstvallig ontweek ze het beeld van haar zusje, waarvan ze bijna zeker was dat de spiegel haar wilde laten geloven dat ze dood was. Toen zag ze pas wat de spiegel haar nog beloofde. In haar rechterhand hield ze de Toverschool Trofee, die een zacht licht uitstraalde. Op Maybelle's lippen lag, ondanks het beeld van haar zusje, een trotste glimlach. Verward keek ze weer naar haar linkerhand, maar die was wel degelijk leeg.
Maybelle bewoog dichterbij en bracht haar trillende vingers naar het oppervlak van de spiegel. In plaats van het harde oppervlak dat ze verwacht had, gingen haar vingers er recht doorheen. Het voelde erg onaangenaam, zoals dat gevoel als je per ongeluk door een geest liep. Meteen zette ze een stap achteruit en haar gezicht trok in een grimas toen ze zich realiseerde wat de spiegel haar wilde laten doen. Een verscheurende keuze maken. Eeuwige roem zou samen komen met een onverdraagbaar verlies.
Maybelle begroef kort haar gezicht in haar handen en schudde toen haar hoofd. Nooit. Vastberaden liep ze naar de andere kant van de spiegel, zag wat ze altijd al had gezien als ze in een normale spiegel keek en liep erdoor.
'Dames en heren, hier staat jullie winnaar van het Toverschool toernooi!'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here