Foto bij Breekbaar als porselein - Story of the month (2013)

Het begon allemaal op een gure winteravond. Dikke vlokken sneeuw dwarrelden door de lucht, maakten een rondedans op de wind en kwamen daarna zachtjes neer. Het hoge stemgeluid van een klein meisje doorboorde de stilte die het pak sneeuw met zich mee bracht. Zo snel als haar korte beentjes haar konden dragen, liep het meisje naar de voordeur. In haar handen hield ze haar nieuwste aanwinst geklemd. Zodra het slot open werd gedraaid, liep ze achter haar ouders aan naar de warme woonkamer, waar ze zich meteen voor de haard nestelde. De sneeuwvlokjes die in haar haar terecht waren gekomen, smolten al snel bij de gloed van het vuur. Rode blosjes kwamen tevoorschijn op haar wangen. Dankzij de plotse warmte vielen haar ogen langzaam aan toe. Terwijl haar vader haar in zijn armen nam en het kleine meisje naar boven droeg, bleven haar kleine vingertjes de schat in haar handen omklemmen. Toen de lakens haar lichaam omringden en haar vader lichtjes een laatste zoen op haar voorhoofd drukte, nam hij de schat van haar af en zette die op het nachtkastje naast haar bed. Achter het dikke wolkendek, werd het nog donkerder. De uren verstreken, tot de nacht zich op zijn diepste punt bevond. Ik ontwaakte.

In het begin had ik geen idee waar ik me bevond. Het blauwige licht dat de kamer vulde, was niet de rode schijn die ik gewend was. Ook het knipperende lichtje van de bewakingscamera ontbrak. Links en rechts van me zag ik niet de vrienden die ik onderhand had gemaakt. Dit was beslist niet de speelgoedwinkel die ik ondertussen mijn thuis noemde.
Zuchtend ging ik van mijn sokkel af en rekte mijn benen en armen. Zodra ik ze weer soepel kon bewegen, liep ik naar de rand van mijn glazen bol en liet mijn ogen wennen aan het donker. Na een tijdje kon ik overal in de kamer beweging zien, zoals ik al verwacht had. De grote teddybeer die aan de voet van het hemelbed lag, hief zijn hoofd op. De zwarte knopen die als ogen dienden, leken te stralen in het maanlicht dat langs het gordijn heen glipte. Hij hief zijn poot naar me op en ik hapte verschrikt naar adem toen ik zag dat er een heel stuk garen aan los hing. Als ik een hart zou hebben, bonkte dat nu razendsnel tegen mijn borstkas. Op dat moment kroop iets - of iemand - het nachtkastje op en kon ik een luide gil niet bedwingen. Gelukkig kon toch niemand het horen, aangezien nog nooit een enkel geluid de wereld buiten mijn glazen bol had bereikt. Helemaal tegen de achterkant van mijn bol gedrukt, keek ik toe hoe het wezen helemaal omhoog kroop. Toen hij tevoorschijn kwam, sperde ik mijn ogen wijd open. Nog nooit eerder had ik zoiets gezien. Al het speelgoed in de winkel was in perfecte staat geweest. Het wezen voor me moest duidelijk genoeg een man voorstellen, maar hij had gigantische scharen in plaats van handen, er liepen striemen over zijn gezicht en over zijn hele lichaam hing grijze tape. Toch, toen hij naar me glimlachte, zag ik een glimp van wat hij vroeger moest zijn geweest. Aarzelend liep ik dichter naar hem toe, maar liet toch nog duidelijk wat afstand tussen mezelf en de rand van de bol. Zodra hij zag dat ik dichterbij kwam, begon de man voor me uitvoerig te praten. Ik zag wel hoe zijn lippen verschillende woorden vormden, maar kon niets horen. Ik hief mijn handpalmen omhoog, om hem te laten zien dat ik er niets van kon verstaan en hij stopte in het midden van zijn handeling. Een glimp van teleurstelling gleed over zijn gehavende gezicht, maar het was al verdwenen voor ik er echt hoogte van kon nemen. Hij herstelde snel en riep iets dat ik niet kon horen. Even later kwam er een groepje meisjes aangehuppeld, die ik herkende als de vriendinnetjes van Polly Pocket. Boven hun hoofden hielden ze een grote blok papier dat ze schuin tegen het nachtlampje plaatsten. Polly Pocket liep als laatste en zij had een klein potloodje vast, dat ze voorzichtig aan de man gaf.
'Welkom,' schreef de man in hanenpoten op het papier. Hij haalde ietwat ongemakkelijk zijn schouders op toen hij zag hoe lelijk hij had geschreven en wees verontschuldigd naar zijn scharen.
Ik glimlachte vriendelijk naar de man om duidelijk te maken dat ik het niet erg vond en zwaaide naar hem. Hij glimlachte terug en schreef weer iets op het blad.
'Edward' stond er nu geschreven, hij wees op zichzelf en wees toen met zijn schaar richting mij.
'Jolina,' fluisterde ik, voordat ik besefte dat hij me niet horen kon. Ik deed teken naar Edward dat hij even moest wachten en keek rond in mijn sneeuwbol, waarna ik op mijn knieën ging zitten en voorzichtig 'Jolina' in de sneeuw schreef.
Nu we deze manier van communiceren hadden ontdekt, bleef geen enkel gezamenlijk onderwerp onaangeraakt. Hoe ik het vond in de winkel, wat ik dacht over mijn nieuwe thuis, hoe lang hij al bij het meisje was, wat haar naam was en nog zoveel meer. Edward en ik leerden elkaar veel beter kennen en na een tijd hadden we maar een paar woorden nodig om elkaar te begrijpen. De tijd vloog voorbij en ik merkte hoe de wijzers van de klok boven de deur, veel te snel vooruit gingen.

Zodra het eerste licht van de zon over de houten vloer de kamer binnengleed, ging ik weer op mijn sokkel staan en nam de beruchte ballerina-houding aan. Armen boven mijn hoofd, handen iets van elkaar en mijn been achter me gestrekt. Ik wist dat het tegen de regels was, maar dit keer kon ik er werkelijk niets aan doen. Het enige verschil; er lag een kleine, welgemeende glimlach op mijn lippen. Edward scheurde het beschreven blad van de blok af en gooide het van het nachtkastje af. Hij duwde daarna de blok terug op zijn plaats en zwaaide nog een laatste keer naar mij voor hij zelf verdween en het zonlicht ervoor zorgde dat we beiden verstijfden.

Toen ik die avond weer ontwaakte sprong ik direct van mijn sokkel af en ging met mijn neus tegen de rand van de sneeuwbol staan. Al snel zag ik Edward verschijnen op het nachtkastje en een glimlach sierden onze gezichten. Het was alsof de dag onze conversatie niet had onderbroken en na een tijdje schreef ik voorzichtig in de sneeuw dat ik zijn stem graag zou willen horen.
Edward schudde verdrietig zijn hoofd, als teken dat dit een wens zou zijn die nooit in vervulling zou raken.
We praatten verder, maar in mijn achterhoofd was ik nog steeds bezig met het idee dat zich bijna vanzelf begon te vormen.
'Duw me,' schreef ik in de sneeuw en ik zag dat Edward schrok toen hij het las.
Bemoedigend knikte ik hem toe en ik zag dat hij iets riep, met zijn handen rond zijn lippen om zijn stem verder te doen klinken. Polly en haar vriendinnen verschenen weer en ook zij keken me geschrokken aan toen Edward aan hen uitlegde wat ik wilde.
Toch kreeg hij ze overtuigd en ik voelde hoe mijn bol verschoof toen ze begonnen met duwen. Langzaamaan en met kleine schokjes kwam ik dichter bij de rand. Ik voelde dat ik lichtjes begon te kantelen en keek wanhopig naar Edward.
'Laat dit alsjeblieft werken,' fluisterde ik en gilde toen ik voelde hoe de bal er helemaal af gleed.

Met een luid gerinkel brak het glas in verschillende scherven. De voet van de sneeuwbol lag over mijn benen verspreid, waardoor ik niet kon opstaan maar daar zag ik Edward al aan komen lopen. Met behulp van een knuffelhond die onder het bed uit kroop, verplaatste hij de zware voet en hielp me recht.
'Jolina.' Zijn stem klonk zo licht en breekbaar in tegenstelling met zijn ruige uiterlijk.
Hij spreidde zijn armen en zodra ik me daarin bevond, sloot hij ze voorzichtig, er op lettend dat zijn scharen me zeker geen pijn zouden doen.
Boven ons hoorde we opeens een zachte kreun. De sneeuwbol had veel geluid gemaakt toen hij brak en hierdoor was het kleine meisje wakker geworden. Verward keek ze over de rand van haar bed, maar behalve een leeg nachtkastje, zag ze niets. De knuffelhond had ons net op tijd in de schaduw van het bed getrokken. Het meisje wreef met haar kleine handjes door haar ogen, draaide zich terug om en even later hoorden we haar regelmatig ademen.
'Je gezicht,' fluisterde Edward opeens. Geschrokken streek ik met mijn vingertoppen over mijn wang en voelde direct dat er een flinterdunne barst van mijn slaap naar mijn porseleinen lippen liep.
Een traan ontsprong in mijn ooghoek en gleed langs de barst heen naar mijn nek. Edward keek me triest aan en fluisterde: 'Niet huilen. Voor mij ben je nog altijd even prachtig als een paar minuten geleden. Schoonheid zit vanbinnen.' Uiterst voorzichtig bracht hij één van zijn scharen naar mijn wang en streek erover, in een teder gebaar. Ik hield mijn adem in toen hij dit deed en huiverde toen het ijzer mijn porseleinen wang raakte.
En toch, op zo'n manier had nog nooit iemand me aangeraakt.

Samen met Edward beleefde ik mijn allereerste nacht buiten de sneeuwbol en er was zoveel dat ik nog moest ontdekken. We zaten een tijd lang aan het raam naar de sterren te kijken en ik snakte hoorbaar naar adem bij het zien van de ontelbare lichtjes tegen de zwarte lucht. Edward grinnikte zachtjes toen hij dit hoorde en ik kon zijn blik op me voelen rusten, zodra ik verwonderd rond me heen keek. Maar wat me het meest bijbleef, was de zachte bries die door mijn haren speelde. Hij blies zachtjes zodat mijn haren mee golfden en terug over mij rug streken, als de wind even ging liggen. Ook leerde ik Polly, haar vriendinnen en al het andere speelgoed op de slaapkamer kennen. Ze waren allemaal uiterst vriendelijk voor me, tot ik de knuffelbeer zag die gisteren mijn aandacht al had getrokken. Zonder dat we het gemerkt hadden, was de maan verder en verder gezakt en begon de zon op te komen. Het garen rond zijn poot was verder los gerafeld en nu zag ik hoe de witte vulling er zelfs een beetje uit kwam piepen. Met behulp van een paperclip herstelde ik zijn poot en hij was het die me er aan herinnerde dat ik zelf een veel groter probleem had.
Samen met Edward liep ik terug naar de rand van het nachtkastje waar de sneeuwbol, in duizend stukjes, op de grond lag. Het glas vertoonde al kleine schitteringen door de reflectie van de zon, die haar eerste stralen door het raam naar binnen wierp.
'Daar komt de zon, we zijn te laat,' zuchtte ik toen de zon centimeter voor centimeter dichter bij de sneeuwbol kwam. Over een paar minuten zouden we beiden verstijven, met een gebroken glazen bol aan onze voeten. Hoogstwaarschijnlijk zou ik in de vuilbak gegooid worden, nutteloos zonder glazen bol om in te schijnen. Ik zou verplaatst worden door een ander beeldje.
Stilletjes vervloekte ik mezelf om de impulsieve beslissing die ik nooit had moeten maken. Het was dan wel de mooiste nacht van mijn leven geweest, maar of dit het waard was...
Edward schudde verdrietig zijn hoofd, omdat hij ook niet wist hoe we dit konden oplossen. Ik wilde me net voor de laatste keer tegen zijn schouder nestelen, toen ik de verbaasde uitdrukking op zijn gezicht las. Ik draaide me snel om en zag hoe de zon de voet van mijn sneeuwbol had bereikt. Het glas dat rondom de voet lag, zweefde langzaam omhoog en smolt terug vast, eenmaal het op haar plaats was. Toen de onderste rand was samengesmolten had ik door wat er gebeurde. Ik moest terug in mijn bol gaan staan, zodat het weer werd als voorheen.
'Ik moet terug,' fluisterde ik dieptreurig terwijl ik recht in Edward's donkere ogen keek. Hij begreep het en knikte me bemoedigend toe. Ik keek hem nog een laatste keer aan, stapte over de al iets hoger reikende glazen wand en ging in positie op mijn sokkel staan.
Met een waterachtige glimlach keek ik Edward aan en zag hoe hij ineens een vastbesloten houding kreeg. Hij deed drie stappen achterwaarts en liep toen op de bijna volledige bol af. Met een grote sprong gleed hij nog net door het gat bovenin het glas, dat zich vlak na hem sloot.
Verbaasd keek ik hem aan en met de lichtjes in zijn ogen, verzekerde hij me dat alles goed zou komen. Toen hij heel voorzichtig zijn scharen op mijn heupen plaatste, werd ik plots bang. Een gevoel dat al snel vervaagde, aangezien ik wist dat ik hem kon vertrouwen. Hij plaatste zijn scharen zo dat ze me zeker niet zouden snijden en hief me op. Nog steeds in dezelfde positie rees ik op in de lucht en toen hij op de sokkel ging staan wist ik wat zijn plan was. We waren nu danspartners en Edward liet me schitteren als nooit te voren. Toen de zon door kwam en zijn licht op ons wierp, wist ik dat we vanaf dit eigenste moment, altijd samen zouden dansen.

Het zonlicht streek over het gezicht van het kleine meisje en zorgde ervoor dat ze traag haar ogen opende. Al snel herinnerde ze zich de droom die ze die nacht had gehad. Haar nieuwe sneeuwbol was kapot gevallen en de mooie ballerina was verdwenen. Ze draaide zich om en keek naar haar nachtkastje, waarna haar ogen zich wijd opensperden. Haar sneeuwbol was echt weg. Ze kroop naar de rand van haar bed en zag daar de sneeuwbol staan, aan de voet van het kastje. Maar hij was niet gebroken zoals ze zich herinnerde van haar droom. Voorzichtig nam ze bol vast in haar kleine handjes en zag dat er iets heel raars was gebeurd. Gisterenochtend had ze al gezien dat de mooie ballerina een glimlach op haar gezicht had, die er de avond voordien nog niet was geweest. Maar nu zag ze dat haar kleine pop van Edward Scissorhands, ook in de bol zat. Hij stond op de sokkel en liftte de ballerina met zijn scharen hoog in de lucht. Het meisje bekeek de beide poppen nog eens goed en zag dat ze elkaar recht in de ogen keken en er op beide gezichten, een gelukzalige glimlach lag.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here