Foto bij H.93.

Geschreven vanuit Carissimi

Geschreven vanuit Carissimi

Datzelfde uur heb ik mij al bevrijd van mijn kooi.
Net voordat ik eruit wil springen, kan ik mij nog net vastpakken aan een van de tralies die nog vastzitten.
Onderaan de kooi zitten allemaal spijlen die uit de grond steken, gecamoufleerd onder mos en andere begroeiing.
En ik was er bijna in gevallen.
Ik weet dat iedereen die mij zien kan naar mij kijkt, hoe zwak ze ook zijn.
Het is donker, de gevangenen in de achterste kooien kan ik niet zien.
Het is koud, ik heb dorst en voel mij duizelig, maar ik kan niet opgeven.
Ik kijk naar de spikes en schat dat ik zo'n twee meter moet overbruggen om er niet in te belanden.
Dus ik haal adem, maak elke spier in mijn lijf gereed... en spring.
Ik kom redelijk goed terecht, twintig centimeter voorbij de spijlen.
Met het mes in mijn hand ren ik ruchting Tara's kooi, die ver boven mij hangt.
Ook bij haar steken er van die venijnige spijlen uit de grond.
Ik kijk naar boven en vang Tara's blik.
'Oké, Tara, ik gooi het mes', ik hou het mes even in de lucht,' naar je toe en die móét je vangen. Goed? De tralies zijn geroest, dus met een beetje moeite kan je ze doorkrijgen. Je moet dat doen en naar beneden springen. Maar pas op: ze hebben onderaan de kooi spijlen in de grond gezet, als je daar op valt, wordt je gespietst. Begrijp je dat, Tara?' Licht ik haar in.
Ze knikt en beweegt zich naar de tralies toe.
Ik slik en pak het mes goed in mijn hand vast.
'Ik gooi op één.' zeg ik.
Ze knikt weer.
'Drie...'
Zweerdruppels parelen op mijn voorhoofd.
'Twee.'
Elke cel maakt zich klaar voor het gooien.
Het is nu of nooit.
'ÉÉN!'
Ik gooi.
Het mes zoeft door de lucht, het lijkt een eeuwigheid te duren.
Tara vangt het net en ik laat mijn adem ontsnappen.
'Oké, Tara. Goed gedaan. En nu snijden, zagen, het maakt niet uit hoe je het doet: maar doe het.' vertel ik haar.
Ze knikt en begint.
En nu is het wachten begonnen.
Ik weet dat Tara slechter is behandeld dan mij.
Misschien dat er iemand zou zijn due voor mij losgeld zouden betalen.
Bovendien zien ze Tara als een verrader.
Al gauw heeft ze de eerste tralie doormidden.
Ze heeft de energie misschien niet, maar het vuur brandt nog steeds in haar.
Ik wacht verder.
Het is zo verschrikkelijk koud, maar niet heel donker voor een nacht in het algemeen.
Het is volle maan en onbewolkt.
Na iets van een uur - wat voor mij een eeuwigheid lijkt te duren - heeft Tara een groot genoeg gat gecreeërd om doorheen te kruipen.
'Oké, je miet straks springen. Zorg dat je voorbij de spijlen komt.' zeg ik.
Ze kijkt mij bang aan.
Ze is uitgeput en geen van ons beiden weet of ze de kracht nog heeft om zo'n sprong te wagen.
'Je kan het.' zeg ik, maar veel zachter dan bedoelt.
Ik weet niet of ik de waarheid wel spreek.
Ik zie hoe Tara steeds weer twijfelt.
Ze durft het niet.
Ze is koud, hongerig, verzwakt en uitgeput.
Maar dan waagt ze haar sprong.
En ik zou wensen dat ze dat nooit gedaan had.
Eerst denk ik dat ze goed terecht komt, maar dan hoor ik haar schreeuw.
Ik gil het uit als ik zie met hoe grote hoeveelheden het bloed uit haar stroomt.
Ze is op haar rug terecht gekomen en ze ligt langs de zijkant van de spijlen, maar een van daar heeft haar in haar zij geraakt.
Ze blijft schreeuwen en ik ren baar haar toe.
Ik til haar op, zodat de spijl haar niet meer aan de grond genageld heeft.
Ik leg haar op de grond, tranen stromen over haar gezicht.
Dit kan niet waar zijn.
'Het komt wel goed', bazel ik snikkend,' je bent oké.'
Ik scheur een reep van mijn shirt af en probeer het bloeden te stelpen, de wond dicht te drukken.
Maar ik die haar alleen maar pijn.
'Carissimi', hijgt ze, vechtend tegen de pijn,' het heeft geen zin.'
Ik luister niet.
Ik zeg tegen mijzelf dat het goed komt, dat ze blijft leven.
En ik lieg.
Uiteindelijk hou ik op en laat ik de reep stof op de grond vallen.
Huilend pak ik de hand van Tara vast.
De hand van mijn stervende vriendin.
Ik weet dat ze niet lang meer heeft, dat ze al gauw zou sterven.
'Carissimi', zegt ze - haar stem is slechts een fluistering, als een dovend vuur,' Ik wil dat je iets tegen Jake zegt. Namens mij.'
Ik knik, terwijl een traan zijn weg uit mijn ooghoek baant.
'Natuurlijk.' zeg ik schor en gevolgd door een snik.
'Zeg dat ik hem nooit wilde verlaten', ze snakt even naar adem en even ben ik bang dat ze stikt, maar ze gaat weet door,' ik wilde alleen het beste doen. Ik wilde iedereen redden.'
Ze begint te hoesten en ik weet dat ze misschien nog geen minuut meer te leven heeft.
'Ik heb het geprobeerd.'
Dat waren haar laatste woorden.
Tara was dood en ik bleef alleen achter.
En ik zal het het waard maken.

Reacties (2)

  • Duendes

    Ah, nee! Niet Tara! Nee :'(

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Auch, ik zag die niet aankomen.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen