Foto bij heaven ~36~

Calum Hood

"They will find her. I'm sure of it," verzeker ik Kaylee die nog steeds tegen mij aan zit en een beetje verdaawsd voor haar uit kijkt als de jongens ongeveer 5 minuten het bos in zijn. "What have I done?" De fluister waarmee ze de worden uitspreektnis bijna beangstigend, zoveel pijn en emotie ligt erin. Ze heeft echt diep spijt van wat ze heeft gezegd en gedaan. Terwijl ik het persoonlijk niet eens zo'n heel groot vergrijp vindt. Ik bedoel, ik scheld de jongens zo vaak uit en dat is lang niet altijd als grapje bedoeld.

"You've done nothing horrible Kay, you've said some things that weren't that nice but you don't have to blame yourself so much. Everyone says things somtimes that just slip out and you can't help it. It human nature." Ze lacht even, maar erg hartelijk klinkt het niet, eerder schamper. "Nothing horrible? I offended her, didn't blieve her, jelled at her and made her run off. Name one thing i didn't do wrong?" Ze kijkt me met betraande ogen aan en staat daarna op.

Ze loopt richting het huis en ik ga snel achter haar aan. "Kaylee wait, please listen to me." Ze reageert niet en loopt stug door het huis in de trap op, ik verwacht dat ze naar haar kamer gaat maar ze loopt rechtdoor in de hal en gaat een andere kamer in. Net als ik achter haar aan wil lopen draait ze de deur dicht. Ik hoor water stromen us ik neem aan dat het de badkamer is.

"Kaylee, please open up the door. I try to help. Locking yourself in doesn't sort things out. Jay is just stubborn and you know that, you've been friends for ages, you know how she is. She'll be okay, but you have to be here when she comes back." Ik beuk met mijn vuisten op de deur. Wat doet ze daar binnen? Mijn relaas helpt niet, de deur blijft dicht en gaat ook niet open als ik het nog drie keer vraag.

"Kaylee Manenhof if you won't open up i'll break in!" begin ik te dreigen. Ze moet daar uit komen. Ik zie haar niet aan als iemand die zichzelf iets aan zou doen, maar ze was zo geschokt net dat ik het geen lekker iedee vindt dat ze daar binnen zit, alleen. Geen antwoord. Oke dan maar op de hard manier.

Ik kijk even om me heen maar kan niks groots vinden waarmee ik de deur kan in beuken. Ik loop de kamer van de meiden binnen en kijk rond. Er staat een grote stalamp maar die kan ik nooit optillen. Dan zie ik een kleien veil, zo'n ding voor je nagels. Iets minder heldhaftig, maar dat kan misschien werken. Ik pak de veil en loop terug naar de deur waar nogsteeds water te horen is, maar het gerommelis gestopt.

"You have one last chance," zeg ik nog, maar zoals verwacht komt er geen beweging in de deur. Ik ga door mijn knieën en bekijk het slot. Ik steek de veil in de horizontale streep en piel even maar krijg het slot los. Ik open de deru en kijk de badkamer in. Eerst zie ik niks, maar dan merk ik waar het water vandaan komt. Kaylee zit tussen de stoom onder douche op de grond.

Ik kan haar niet zien vanwege de stoom, maar de logische gedachte dat ze naakt is wordt bevestigd door de kleren die over de stoel liggen. Ik slik even en voel mijn hart zwaar pompen. Ik moet haar er wel onderuit halen, maar hoe doe ik dat zonder en A straks vermoord te worden als ze weer oke is en B mezelf bij elkaar te houden. Want geef toe, ze is prachtig. ik haal een keer diep adem en loop dan naar de cabine toe. Gedachten op nul dan maar.

"Kay, i tried to come in but you won't open. Come out of there en go with me please," zeg ik zacht. Ze schrikt op uit gedachten en blijkbaar is ze terug op aarde want ze draait meteen haar rug naar me toe. "I will if you go away, i will be out in a minute," zegt ze trillend. ik geloof haar niet en pak een handdoek van de verwarming af. "Her a towel, i'm not leaving wthout you. You need me. I will trun around and you cover yourself."

Ik draai me braaf om, want gebruik maken van deze situatie is het meest wagelijke wat ik kan doen. Ik hoor de douche uitgaan en beweging in de cabiene. Ze neemt de handoek uit mijn naar achter gestoken hand. "You can look." Ik draai me weer om en hou express mijn ogen op de hare om niet naar beneden te gaan kijken wat nog best lastig is. Ik steek mijn hand naar haar uit die ze aarzelend vast pakt. We lopen naar de slaapkamer waar ik een sweater en joggingbroek uit de kast haal. Ik waag me in het ondergoed en vindt iets dat me confortabel lijkt voor haar op het moment.

"Thank you, I'm sorry for that. I was unreasonable, she will come back and i have to make my excuses." Zegt ze terwijl ze zich aankleed. "Good, but now tell me, why were you so shocked? Everyone have their fights, even the best friends." Ze zucht en ik ga naast haar op bed zitten. Ze geeft niet meteen antwoord, inplaats daar van rijkt ze naar een borstel en geeft die aan mij. "Would you brush my hair?" Ik grinnik even om de vraag omdat het wel het laastse is wat je nu verwacht maar ik knik en neem de borstel over om hem dan rustig door haar haar te halen.

"I don't know, we have fought other times, but this is the first time she actually ran off. I was so shocked and angry that she left me that i didn't go after her. I just sat here and tought about how stupid and selfish she was. I am now ashamed because of those thoughts and I was mostely shocked just ago because off those thoughts. How could I be that monster?" Ze draaid haar hoofd om alsof ze echt antwoord wil. Ik leg de borstel weg en pak haar hand waar ik naar kijk en zacht met mijn duim overheen ga.

"You are no monster, you are a princess. A beautifull princess who have made a little fault, but that doesn't knock your tiara of your head. Can you believe me if I say that you have done nothing horrible and when Jay rentunrs she will fly into your arms?" Ik kijk haar doordringend aan zonder mijn blik koud te laten worden.

Ze buigt aar hoofd en ik zie haar onzekereid als ze naar onze verstrengelde vingers kijkt. Ik zet mijn ander hand onder haar kin en til deze op.
"Do you believe me?"

Dit keer kijkt ze niet wegt en knikt. "Yes, I do." Een zwake glimlach breekt door, haar gezicht licht weer wat op. Ze gelooft me echt. haar natte haar valt voor haar gezicht, maar ze went haar blik niet af. Wat wil ze zeggen met die blik, met die grote bruine ogen. Ik voel spanning opborrelen in mijn maag. Het is een perfect moment en ik weet niet wat me bezield, maar ik buig langzaam naar voren. Ze blijkt het te merken, maar buigd niet weg.

Net als ik mijn ogen wil sluiten en de laatste move wil doen, wijkt ze haar blik af omhoog en ik schiet snel terug waarbij ik bijna mijn hoofd tegen het hoofdbord van het bed stoot. "Listen. I hear horses. They're back!" Ze springt op en trekt me mee de kamer uit naar het erf.
ik ontwaak nu pas echt, wat was er net gebeurd...?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here