Foto bij 52. De dapperen

Ik had de wereld buiten het elvenpaleis zo lang niet gezien dat het vreemd leek. Het was ochtend, Fabian was verdwenen en Eria was achtergebleven. Ze had haar grootmoeder nog niet verteld over haar relatie met mij, en waarom zou ze ook? Als ik vandaag stierf, was er nauwelijks iets geweest. Dan verloor ik Eria weer een ware liefde. Ik slikte het schuldgevoel weg. Dit was het juiste pad, dat wist ik zeker. Bovendien zou ik niet sterven. Ik had leren vechten van een elvenprinses.

Ik zag er voldoende uit als een man in deze kleding, en Eria had een extra betovering over me heen gelegd waardoor niemand me zou opmerken. Het was geen onzichtbaar, had ze gezegd, maar het leek er wel heel erg op. Ik voelde me echter nog steeds hetzelfde.

Het zwaard dat ik had meegekregen hing zwaar aan mijn zijde. Het was hetzelfde wapen waar ik maandenlang mee had geoefend en het voelde nu echt als een verlengstuk van mijn arm. Een scherp, dodelijk verlengstuk. Zou ik het in me hebben om levens te nemen?

Ik sloop ongemerkt dichterbij het kamp. Het was raar, maar het maakte niet eens uit aan welke kant ik vocht, zolang ik maar vocht. De ogen van de wachtposten gleden over me heen zonder me op te merken. Het was inderdaad alsof ik onzichtbaar was, en toch niet. Zo moest Fabian zich voelen. Het was bizar en ik hield het alleen maar vol, omdat ik wist dat het slechts een tijdelijke betovering was.

Het kamp was in beweging. Mannen liepen heen en weer, haalden eten, dronken bier bij het kampvuur en lachten om grappen die ik niet kon horen. Aan de andere kant stond nog een kamp, bijna identiek, op de kleuren na. Het was niet meer dan een ruzie over land geweest, en nu moesten honderden mannen sterven omdat twee graven hun onenigheden niet konden bijleggen. Het was niet eerlijk. Maar de dapperen zouden worden beloond in walhalla.

Ongemerkt had ik me gemengd onder de vele mannen. Het leek erop dat ze erop wachtten totdat het andere kamp het initiatief nam, en af en toe werd er dan ook een nerveuze blik op dat kamp genomen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik wist nu, net als hen, dat het einde wel eens heel goed nabij zou kunnen zijn.

Vorige week heb ik dit verhaal helemaal afgeschreven. Het zal een kort verhaal blijven, omdat het einde dat ik nu gevonden heb, passender is dan een langer einde. Ik had iets anders in gedachten eigenlijk, maar toen ik het schreef, besefte ik dat een ander einde moest kiezen.
@Syncline: we zullen zien...
@Thuria: again, ik doe geen beloften. Ze is inderdaad flink koppig, hè?

Reacties (4)

  • EvilDaughter

    Zo'n leuk verhaal!
    Hopelijk gaat ze het overleven en komt Fabian terug en is iedereen blij!

    3 jaar geleden
  • Thuria

    Ooeh spannend! Hopelijk komen we snel te weten of ze het gaat overleven ^^

    3 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please
    Hoewel... Ik ben benieuwd naar de rest, maar stiekem wil ook niet dat het zomaar eindigt...

    3 jaar geleden
  • Delahaye

    Ik ben zeer benieuwd naar wat je ervan gemaakt hebt! :')

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen