Foto bij H.94.

Geschreven vanuit Jake.

Geschreven vanuit Jake

Die ochtend beginnen we met zoeken, we vinden haar in de middag.
En het is geen prettig gezicht.
Eerst dacht ik dat ze dood waren, dat ik te laat was, maar toen zag ik Carissimi heel schokkerig adem halen.
Ze ligt over Tara heen, die wel dood is.
Ze klampt zich aan haar vast.
Ook al slaapt Carissimi, ze huilt nog steeds.
Om de zoveel seconden snikt ze even, waardoor ik eerst dacht dat ze wakker was.
En terwijl ik naar Tara kijk voel ik niets.
Ik zou toch iets moeten voelen?
Mijn zus is dood, ze ligt daar.
Maar het enige waartoe ik in staat ben is dankbaar zijn dat Carissimi nog leeft.
Ik ren haast naar haar toe en pak haar onderarm vast, om haar voorzichtig wakker te maken.
Alleen trek ik die gauw weer terug.
Ze is ijskoud.
Ik denk dat ze hoer de hele nacht heeft gelegen.
Na even twijfelen geef ik haar toch een duwtje.
'Carissimi...?' vraag ik voorzichtig.
Dan wordt ze wakker.
Carissimi schiet overeind en begint al te gillen voordat ze mij ziet.
Ze trekt Tara naar zich toe, probeerd haar te beschermen, ook al is ze dood.
Hoe kan het dat zij meer om mijn zus geeft dan ik?
Dat hoort toch niet zo...?
En dan zie ik de herkennen in haar ogen.
Ze kijkt alsof ze voor het eerst het licht ziet.
'Jake!' stoot ze uit.
Ze probeerd overeind te komen, maar ze valt weer terug.
Het lijkt alsof ze in geen dagen heeft gegeten en gedronken.
En daar kan ik misschien nog wel gelijk in hebben.
Ik loop vlug naar haar toe.
Ze valt in mijn armen en begint hartstochtelijk te huilen.
Het maakt mij opeens helemaal niets meer uit dat ze vuil is, onder het bloed van mijn zus zit, dat haar lippen blauw zijn als de kou en dat het lijkt alsof ze in vloeibare stikstof heeft gebaad.
'Ik heb het echt geprobeerd', snikte ze,' maar ze sprong verkeerd en... en...'
Om eerlijk te zijn heb ik geen idee waar ze het over heeft, maar ik neem aan dat het over Tara gaat.
'Hé, het is niet jou schuld.' zeg ik, in de hoop dat ik reageer op de juiste situatie.
Ze blijft nog even snikken en schokken, maar langzaam valt ze weer in slaap.
Dan komt Camatakara aanlopen.
Ze ziet mijn zus en legt een hand op mijn schouder.
'Gecondoleerd.' zegt ze.
Ze denkt dat Tara mij meer kon schelen dan Carissimi.
Ze moest eens weten.
Maar dan is er nog die ene, grote vraag... waarom geef ik niet om mijn eigen zus?

Reacties (2)

  • Duendes

    Dat bedoel ik dus, ik vind Jake niet zo'n leuk persoon, denk ik... wel een interessant personage, maar ik mag hem niet zoxDmaar waarom geeft hij niet om Tara?!

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Jake dat is niet aardig, geef om je zussie!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen