Foto bij  Running with the Wolves

inspiratie: een nummer, en daarnaast een verhaallijn
die me uiteindelijk niet is gelukt om uit te schrijven
 soundtrack: running with the wolves ~ aurora

de toekomst ~ een dystopie

Dit was het systeem, maar niemand had ooit gedacht dat zo'n puur, jong en liefdevol meisje als Aiden gekozen zou worden. Ja, gekozen, niet geloot. Alsof de Regimenten dit jaar de hele traditie nog iets grimmiger wilde maken, hadden ze ervoor gezorgd dat zij hier uiteindelijk terecht zou komen. Bijna niemand, behalve haar familie en vrienden van school kende haar echt goed, maar iedereen kende haar. Ze wisten wie ze was. Dat was ook waarom iedereen op deze namiddag niets anders had gepland te doen dan te kijken. Veel andere keuze hadden ze ook niet, want het zou overal uitgezonden worden -zelfs op de grote schermen op de stadspleinen-, maar iedereen wilde het zien. Ook al was de kans dat het afschuwelijk met haar zou aflopen groot, wilde niemand het missen.
      Deze 'traditie' was enkele tientallen jaren gelden ingezet en werd nog steeds uitgevoerd. Uiteindelijk had het al nauwelijks meer te maken met de neerslag van de Vrouwenopstand. Het Vrouwenvirus was enkele jaren geleden dan ook volledig uitgeroeid, wat enige stabiliteit terug in de samenleving van Canning had gebracht, maar niet genoeg om de scheve verhoudingen recht te trekken. Dat de man de samenleving compleet domineerde was niet nieuw, maar wel tot stand gebracht door het uitbreken van het Vrouwenvirus, dat nu dus niet meer van toepassing was. Door het minstens halveren van de vrouwelijke populatie had dit kunnen gebeuren. Maar door de Opstand was dit extra tot leven gekomen. Bruut was deze neergeslagen en om daarna ieder jaar weer te laten zien wie er de baas was en wat er zou gebeuren als vrouwen niet meewerkten, was deze traditie ingesteld. De Jacht. Het viel echter nauwelijks een jacht te noemen. Ze zou gedropt worden op een locatie die daarna gevonden moest worden door Jagers, die zodra ze haar hadden gevonden alles met haar mochten doen wat ze wilden. Het enige dat niet was toegestaan was moord, tenzij ze zich verzette. Als ze ook maar iets deed om zichzelf te beschermen, waren al hun regels compleet afgeschaft. En dat wist iedereen maar al te goed, dus in al die tientallen jaren had niemand dat ooit geprobeerd. Niet iedere vrouw had het overleefd; sommigen waren later overleden aan verwondingen of psychologische schade. Het was dan ook niet voor niets dat de meeste mensen -vrouwen- de Jagers associeerden met beesten.
      Lissa kende haar wel. Aiden was haar beste vriendin. Ze stond met haar twee andere vrienden, Olivar en Jen op het stadsplein om alles daar via het grote scherm te aanschouwen. Het scherm stond al zeker een halfuur aan, maar had al die tijd slechts overheidspropaganda uitgezonden. Nu sprong het scherm echter op zwart, wat iedereens aandacht trok. Er viel een stilte.
      'Aiden is slim,' fluisterde Jen zachtjes tegen Lissa, terwijl ze haar hand pakte. 'Ze weet wat ze moet doen.' Lissa knikte, maar bleef bezorgd naar het scherm kijken. Toen zagen ze plotseling een beeld. Het liet een groot heideveld omringt door dichte stukken bos zien. Daarna switchte het beeld van drone camera en was Aiden te zien. Ze lag op de grond naast een groot blok beton, nog bewusteloos. Elk jaar werden ze van tevoren gedrogeerd om ervoor te zorgen dat ze nooit konden weten waar ze zich bevonden. Om haar polsen zaten boeien, met kettingen die aan het beton vast zaten. Dit was het gedeelte van de keuze. Verzetten of niet verzetten. Op de boeien zat een tijdslot, dat ervoor zorgde dat ze zouden openen als de Jagers ongeveer 800 meter van haar vandaan zouden zijn. Ze had hiermee de keuze om proberen te vluchten of zich te verzetten, maar nooit had een vrouw hiervoor gekozen.
      Lissa probeerde de omgeving zo goed mogelijk te bestuderen. Het leek op een plek die ze wellicht al eerder had gezien, maar er waren duizenden heidevelden in Canning, ze kon het nooit zeker weten.
      'Dames en heren.' De stem van de omroeper klonk schel door de microfoon. 'De Jacht zal weldra van start gaan.' Er werden beelden laten zien van de Jagers die vanuit een garage zichzelf klaarmaakten. De stokoude Harley Davidsons die ze elk jaar gebruikten voor de Jacht waren weer perfect opgepoetst.
      'In 5, 4, 3...' Lissa kneep Jen's hand bijna fijn. '2, 1... En ze zijn weg!' De garagedeuren gingen open en de Jagers reden met luid geronk weg. Daarna begon er een dans aan videobeelden die switchten tussen de Jagers en Aiden. Ze leken veel sneller dan gebruikelijk al uitgevogeld te hebben waar ze zich bevond; misschien was Lissa niet de enige die het veld herkende. Het beeld bleef voor een moment stil op Aiden nu ze eindelijk wakker werd.
      Ze draaide zich eerst van haar zij op haar rug voordat ze hevig knipperend haar ogen open deed. Ze leek zich niet te hoeven beschermen voor het felle, grijze licht dat door de wolken heen scheen. Ze leek echter wel plotseling geheel wakker, zodra ze de boeien om haar polsen opmerkte. Het duurde niet lang voordat ze in paniek raakte; ze had geen idee waar ze was of wat er aan de hand was. Al snel stond ze ook al op haar twee benen en keek ze wild om zich heen.
      'Kom op, Aiden... Je weet wat er aan de hand is,' probeerde Lissa haar toe te fluisteren. Natuurlijk wist ze dat Aiden zo zwaar gedrogeerd was dat het haar minstens enkele minuten zou kosten om door te krijgen wat er met haar was gebeurd, maar ze moest het zich herinneren.
      De camerabeelden switchten weer terug naar de Jagers. Aan de omgeving te zien waren ze al dichtbij. Ze bevonden zich al op een heideveld...
      Terug naar Aiden. Het geluid dat te horen was, was maar zwak, doordat de filmende drone zich vrij ver van haar bevond, maar ze konden haar horen schreeuwen. Ze sloeg wild om zich heen, probeerde zich los te wurmen uit haar boeien, maar het lukte haar niet. Op een gegeven moment gaf ze op en liet ze haar handen naast haar lichaam bungelen terwijl ze hevig hijgde, proberende op adem te komen. Eindelijk keek ze eens goed om zich heen, waarna de beelden switchten naar een zicht van ver bovenaf. Vanuit datzelfde beeld waren de Jagers op hun motoren al te zien, ongeveer anderhalve kilometer verderop. Daarna zagen ze een close-up van Aiden. Ze keek om zich heen, minder verward dan voorheen, nog steeds hijgend, maar alsof ze iets doorhad. Lissa's hart bonkte in haar keel. Aiden herkende de plek ook...
      Het leek wel alsof Aiden opgeschrikt werd door de stofwolk die ze aan zag komen, vanuit de kant waar de Jagers vandaan kwamen, opgewaaid door hun motoren. Ze wist precies wat er aan de hand was. Daarna focuste ze zich enkel en alleen nog op het stuk bos dat voor haar lag. Ze wist waar ze was, maar ze kon nergens heen. Nog niet.
      'Zou ze...?' 'Ssh!' onderbrak Lissa, Jen. De commentator deed het woord voor haar.
      'Het lijkt erop alsof ze zich ergens voor klaar maakt. De Jagers hebben het 800 meter marge bijna bereikt, zou dit de eerste keer in de geschiedenis zijn dat...' Zelfs hij kon niet geheel uit zijn woorden komen.
      Aiden leek zich schrap te zetten. Ze stond met haar rug naar het betonnen blok, met haar armen naar achteren gestrekt, waardoor ze zo ver weg kon komen als dat mogelijk was terwijl ze nog vast zat. Iedereen op het grote plein hield zijn adem in. Voor even werd het beeld nog gelegd op de leider van de Jagers, die een verontruste blik op zijn gezicht had terwijl hij op zijn motor steeds dichterbij scheurde.
      'Wat gaan we nou krijgen?' Daarna zouden ze geen aandacht meer krijgen.
      'Het 800 meter marge is bereikt!' riep de commentator. De boeien vlogen van haar polsen, maar ze ving zich op door een stap naar voren te zetten zodat ze niet zou omvallen. En nog een stap en nog een stap. Ze rende. Ze rende zo hard als ze kon voor haar leven, richting het bos. Het plein barstte los in daverend gejuich.
      'Ja! Ze doet het! Go Aiden!' hoorde Lissa de mensen om haar heen schreeuwen. Aiden kon dan wel het onschuldigste meisje op de wereld zijn, maar ze zou zich nooit gewonnen geven zonder eerst voor haar leven te vechten. Er was geen ruimte meer voor camerabeelden van de Jagers, niets kon dit overtreffen, zij waren niet meer belangrijk. Ze rende als de wind, ze rende als een wolf die achter haar prooi aan ging. Maar haar prooi, haar prooi was het bos; de rivier. Want Aiden wist nu net zoals Lissa dat dit haar enige ontsnappingspoging was. Ze kende dit bos, ze wist dat hier een rivier door liep die haar naar een veiligere plek kon leiden.
      Ze bleef rennen, achtervolgd door de drones en achtervolgd door de Jagers, maar ze was hen te snel af. Eenmaal ze het bos had bereikt, kon de overzichtscamera haar niet meer vinden. Slechts in een close up was te zien hoe ze zich een weg door de bomen werkte en toen plotseling sprong. Ze dook het water van de stromende rivier in en bleef onder water.
      Dit was nog nooit gebeurd, en de Jagers zouden haar op deze manier ook nooit meer terugvinden.
      Aiden was weg.

Reacties (3)

  • DeNaamIsGideon

    ik wist het al bij de titel, maar ik heb zekerheid:
    YAAASSSS iemand anders luistert ook naar AURORA!
    en wow, goed geschreven.

    3 jaar geleden
  • Arcturus

    Wow. In het begin van je verhaal was het echt even een klap in mijn gezicht toen ik mij besefte wat ze allemaal met haar konden doen. Echt zo naar, egh. Wat goed geschreven zeg. Ik werd echt compleet meegesleurd en zat letterlijk op het puntje van mijn stoel. Als je hier ooit een langer verhaal van gaat schrijven, let me know, want dan wil ik het zeker volgen!

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    Weg als in wegweg of weg als in dood?! Dit verhaal is echt super mooi geschreven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen