--Khezef--

Kayerith stierf voor mijn ogen, kort erna lichtte haar lichaam op in veel verschillende kleuren.
Ze zal nooit meer herleeft kunnen worden, mede door deze plek en zonder de Aimequmy steen zal het ook helaas niet meer gaan.
Haar lichaam was verdwenen, en als het licht eenmaal was opgehouden zou ze echt gestorven zijn. Wat moest ik doen? Wat zouden Medreth en Diablo wel niet denken?
Ik keek langzaam om, richting de andere twee, beide zaten in geen prettige toestand, de ene lag te creperen onder een berg puin. De ander was bewusteloos door de pijn. Ik was zo’n beetje de enige die wist wat er was gebeurd. Ik wist niet wat ik moest doen.
Toen ik eenmaal rustig begon te worden, keek ik wat om mij heen. Wat draken voor destructie aan konden richten verbaast mij. Ik had nooit verwacht dat één gevecht kan lijden tot een totale destructie van een compleet complex aan grotten en dikke muren. Wat zouden ze eigenlijk over mij denken? Dat ik mogelijk te bang was om hen te gaan helpen. Dat het mijn schuld was dat Kayerith er niet meer is? Ik wilde de schuld niet op mij nemen, het was mijn schuld niet… Niet mijn schuld… Ik was vergeten dat Kira ook hier had kunnen wezen, maar ik had haar niet gevonden, tevergeefs.
Achteraf had ik dit aan moeten zien komen. Als ik erover na begon te denken, wist ik dat het mijn schuld was. Ik was de enige die weet wat er de afgelopen zestien jaar was gebeurd. De oorlogen, angst, verraad en nog aardig wat andere dingen. Toen Diablo in dat gesticht kwam, zorgde ik ervoor dat ik daar kwam, met een smoes. Mogelijk was dat niet mijn beste plan, maar het was ieder geval fijn dat ik samen met Diablo was. Over Yuta… Ik had vroeger verhalen gehoord over een grote sterke witte draak, die dreigde alles te vernietigen, maar ineens stopte. Die dag zal ik nooit vergeten, niemand geloofde het ook. Totdat die grote witte draak inderdaad niet meer iemands strot wilde doorhakken. Ik wist dat het over Yuta ging…
Ik had hem erover moeten waarschuwen, maar ik deed dat niet, waarom deed ik dat eigenlijk niet? Was ik dan zo bang hem te verliezen?
Ik wilde niet het risico lopen dat zij mij de schuld gingen geven. Dat kon ik er niet bij hebben, ik besloot zelf verder te gaan, een eigen weg misschien? Een eigen plek, op mijzelf. Zoals ik had gedaan voor ik Diablo weer had ontmoet.
Ze konden elkaar wel redden? Toch? Het zijn sterke draken, die overleven het wel. Als Kira nog zou leven, zou ze wel een weg vinden mij te vinden. Want zo was Kira, zij hield niet van opgeven.

Normaal gesproken had ik de hoop al opgegeven nadat ik één grot had gezien. Maar ik wilde iets speciaals voor mijzelf. Iets waardoor ik voor een lange tijd gelukkig van kon worden.

Reacties (1)

  • Promare

    Aww :c Niet weglopen jij.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen